sexta-feira, 20 de novembro de 2009

Yggdrassil

Mais material para o cadaver... A ver se alguem aceita o reto e prosigue coa história: dado o actual nível de elaboraçom e complexidade, mais mérito terá.


Yggdrasil (nórdico antigo: Yggdrasill) é umha árvore colossal (algumhas fontes dim que é um freixo, outras que é um teixo), na mitologia nórdica, que era o eixo do mundo.

Localizada no centro do universo ligava os nove mundos da cosmologia nórdica, cujas raízes mais profundas estam situadas em Niflheim, fincavam os mundos subterrâneos; o tronco era Midgard, ou seja, o mundo material dos homens; a parte mais alta, que se dizia tocar o Sol e a Lua, chamava-se Asgard (a cidade dourada), a terra dos deuses, e Valhala, o lugar onde os guerreiros vikings eram recebidos tras morrer, com honra, em batalha.

Conta-se que nas frutas de Yggdrasil estam as respostas das grandes perguntas da humanidade. Por esse motivo ela sempre é guardada por umha centúria de valquírias, denominadas protetoras, e somente os deuses podem visitá-la. Nas lendas nórdicas, dizia-se que as folhas de Yggdrasil podiam traer pessoas de volta a vida e um de seus frutos, curaria qualquer doença.

Os nove mundos contidos na Yggdrasil som:

  • Midgard, o mundo dos homens. É representado por Jera, a runa do ciclo anual;
  • Asgard, o mundo dos Aesir. É representado por Gebo, a runa da troca;
  • Vanaheim, o mundo dos Vanir. É representado por Ingwaz, a runa da semente;
  • Helheim, o mundo dos mortos. É representado por Hagalaz, a runa do granizo;
  • Svartalfheim, o mundo dos elfos escuros. É representado por Elhaz, a runa do teixo;
  • Ljusalfheim, o mundo dos elfos de luz. É representado por Dagaz, a runa do dia;
  • Jotunheim, o mundo dos gigantes. É representado por Nauthiz, a runa da necessidade;
  • Niflheim, o mundo de gelo eterno. É representado por Isa, a runa do gelo;
  • Muspelheim, o mundo de fogo. É representado por Sowilo, a runa do sol.

domingo, 18 de outubro de 2009

Pedro Madruga, Cristovo Colom

Fai uns dias vin um interesante artigo sobre os escritos em galego de Cristovo Colom... Passou-se-me pega-lo no blog, e já nom está de rabiosa actualidá, pena. Hoje, sem embargo, buceando buceando encontrei outro de hai um ano. Aqui o deixo. Material de primeira para o Cadaver, que em paz descanse....

Ai vai:

Tras las huellas gallegas de Colón

Alfonso Philippot Abeledo, con un ejemplar de "Colón gallego. El almirante de las mil caras". J DE ARCOS

El vigués Alfonso Philippot sostiene que el almirante era en realidad Pedro Madruga




Ágatha de Santos / VIGO
Cuarenta años lleva Alfonso Philippot investigando sobre el origen gallego de Cristóbal Colón, tesis que ya planteó a finales del siglo XIX el historiador Celso García de la Riega en su libro "Colón español", basado en documentos de los archivos de Pontevedra en los que figuraba una larga lista de navegantes apellidados Colón. La historia oficial admite que la finca pontevedresa "La puntada" perteneció a Mariano Colón de Toledo, duque de Veragua, descendiente del almirante. A pocos metros, en Porto Santo (Poio), se hallan las ruinas de la llamada "Casa natal de Cristóbal Colón".
"Hay muchas coincidencias en las trayectorias de ambos personajes que nos induce a pensar que se trata de la misma persona", afirma Philippot, autor de "La identidad de Cristóbal Colón" y "Colón gallego, el almirante de las mil caras". Pero si hay un dato clave éste es, asegura, la audiencia que ambos tuvieron el 20 de enero de 1486 en la corte de Castilla. Según Philippot, Pedro Madruga habría ido a ver a los Reyes Católicos para intentar recuperar sus propiedades y con un proyecto: una nueva ruta hacia las Indias.
Pero, ¿cuándo y por qué se produce el cambio de identidad? "Los Reyes Católicos obligaron a Pedro Madruga a exiliarse en Portugal tras tomar partido por Juana la Beltraneja. Esto sucedió en 1479, fecha en que, según los historiadores portugueses, llegó a Lisboa Colón. Muchos de los que huyeron utilizaron distintos apellidos para no ser reconocidos. Pedro Madruga adoptó el de su madre, Constança de Colón, y el nombre de su infancia, Cristóbal", relata Philippot, quien matiza que Pedro es el nombre con el que Fernán Eanes de Soutomaior rebautizó a su hijo bastardo cuando le tuteló, en 1440.
Philippot aporta un documento de propiedad del 14 de octubre de 1496 alude a un tal XPº de Colón, dueño de una finca heredada en Pontevedra, abreviatura que según asegura, corresponde a Xristóval Pedro. "Acerca de la dualidad de su nombre, Petrum Colonum, informaron ya Lucio Marineo Sículo, en 1530, y Gaspar Frutuoso, en 1580, en su obra "Saudades da terra", agrega.
El empleo de vocablos en gallego y el de topónimos de las Rías Baixas en muchas villas fundadas en el nuevo continente también constituye otra prueba del origen gallego del descubridor. "Por si fuera poco -agrega-, la nave capitana del primer viaje la bautizó con el nombre de "La gallega" o "Santa María, la Gallega", tal y como constata el padre Sarmiento en una nota hallada en la catedral de Lugo", agrega.
"Otro dato relevante es que uno de los hijos de Pedro Madruga,Cristóbal, acompañó al virrey, don Diego Colón, en su viaje a las Indias como lugarteniente de Ponce de León. En Puerto Rico fundó las villas de Távora, en memoria de su madre, y Sotomayor en honor a su padre", añade Philippot que encontró también una carta del alcalde de San Juan al rey Fernando, del 25 de noviembre de 1511, informando de la muerte de Cristóbal Colón de Soutomaior a manos de los indios.
También ha encontrado Philippot coincidencia de parentesco entre ambos personajes. "Durante su estancia en Portugal, Pedro Madruga se alojó con Pedro Correa de Acuña, primo de Teresa de Távora y marido de Elena Perestrello, media hermana de Felipa Muñiz (esposa de Colón)", relata.
Philippot hace referencia además al museo dedicado a Colón en Pensilvania (EE UU), con objetos del castillo de Soutomaior, vendidos por la marquesa de Ayerbe, María Vinyals, heredera del marqués de la Vega Armijo. "Entre éstos están la espada de oro, el escritorio y el escudo de Colón, sobre el que se grabó el suyo el marqués de Mos, y gran parte del mobiliario del castillo, en cuya decoración figura la concha de vieira del escudo de esa casa", alude.


Link á noticia original no Faro de Vigo


E de regalo, e para quem tenha tempo e goste, aqui vos deixo outro interesante artigo publicado no Portal Galego da Lingua sobre a lingua que empregava nos seus escritos, A língua de Cristóvão Colom, José-Martinho Montero Santalha (Universidade de Vigo)

domingo, 8 de fevereiro de 2009

CADAVER EXQUISITO XVI

Bom, aqui vai... Tentei endereçar e ir concretando algumhas cousas....
Agora toca-vos a vós!!!

Vem do CAPITULO XII:

- Ajude-me por favor! Muito está em perigo. Dixo desacougadamente a rapariga.
- Fala! Que teis que dizer! Dixo Dom Alberte alporiçado à vez que soprendido.
- Se os Monteira Furada tenhem o Yggdrasill nom nos queda muito tempo, nem neste momento nem em nemgum outro. Respostou calma Giana.
Entom, sem ar nos pulmons, derrubado, susurrou Dom Alberte:
- Certo...

Dom Alberte guardou uns segundos de siéncio, mentres pensava. O seu pai avisara-o da chegada deste dia, de quando os Monteira Furada houvessem de descobrir o Yggdrassil. Máis tamem que havia chegar ajuda de bem longe, em forma inesperada e de gentes extranas.
Pero, era esta jovem umha Monteira Furada actuando á desesperada por salvar a súa vida? Ou estava dicindo a verdade? Estava bem acostumado aos jogos psicológicos. Pensou que nom havia presa por finar á rapariga, era moito melhor deixa-la falar. Se ela sabia do Yggdrassill e dos Monteira Furada, toda a informaçom recolhida era valiosa.

- Fala! – Berrou Dom Alberte

As palavras de Giana procurando tempo funcionaram, e agora devia seguir actuando em consequencia pole bem da sua própria vida, a pesares de que ela mesma nom sabia qual era a verdadeira natureza do Yggdrasill nem a sua ubicaçom exacta.

- Eles sabem do paço, sabe-no… Sabiam que Anselmo, eu e mais Jacobe vinhamos para aqui…. Forom ao nosso encontro…A mim drogaram-me e meteram-me num carro….Logo nom lembro máis, espertei aqui no paço.A meu moço Jacobe e a Anselmo nom sei que lhes figerom. Estou preocupada….- Giana mantivo uns intres a respiraçom, a ponto de romper em bágoas, mais nom o fixo.

Neses intres chegou Dinis ao carom de Dom Alberte e susurrou-lhe algo ao ouvido. “O Yggdrassill ainda está no paço, meu senhor, pero hai algo extrano…..”. Giana nom puido ouvir o resto. Dom Alberte escoitou a Dinis, e logo voltou-se para Giana:

- Vas vir connosco, Giana. Dinis, ata-a bem, e vamos embaixo.

O homen de confiança de Dom Alberte amarrou fortemente as mans de Giana polas costas, apenas lhe deixava circular o sanque. Logo, agarrou-na polo nó e empurrou-na polas costas, cara a fronte mentres sostia sua espada coa outra man.

- Se tentas algo, morres!. Caminha de frente!

Quando Jacobe voltara de Londres e lhe contara aquelas fantásticas histórias sobre os Berseck perseguindo-o polas ruas pensou que o excentricismo e loucura do professor Anselmo se lhe acabase contagiando. Polo visto havia máis tolos que o professor Anselmo!!. E ademáis parecia que gostavam de colar-se no Paço de Longueirom, cum vestiario e posta em cena realmente logrado, pensava Giana. Nom ia contradize-los. Uns beizos ensanguentados, umhas mans atadas e o gume dum espadom nas costas convencia-na de tomar parte no jogo ate lograr fugir definitivamente.

O resto dos homens abrirom passo. Pareciam saber que eles nom deviam segui-los alá aonde fossem. Dom Alberte ia diante. Depois de pedir um facho ardendo a um dos seus homens, abriu umha pessada porta de madeira que havia no cham num corredor lateral do paço. Que extranho, pensava Giana. A luz do ambiente…. Chegavam até esta estáncia raios de sol de cor amarelo-laranja… Juraria que nom tinha passado máis de umha ou duas horas desde que a alarma do seu mobil soara, a isso das 3:00am. Puxera esa alarma o dia anterior na pousada para ir de noite ao paço. Os seus proprietários nunca davam permisos para entrar nel, nem sequer as equipas de investigaçom das universidades. Assi que decidiram faze-lo ás agachadas, pola noite. Quando baixava polas escadas, puido ver o sol a traves dumha janela no corredor, perto do horizonte, puido ver o verdor das arbores. Pero, era impossivel que já fosse de dia!.. E agora que caia na conta... como é que havia tanto verdor em pleno Dezembro?? Algo nom coincidia...

A sala ao final das escadas estava a 5 metros de profundidade. A parede que parecia estar orientada hacia o lado da sala de armas e resto de quartos era de roca maciça, tosca e sem trabalhar. O cheiro a humidade era forte. Dom Alberte usou umha chave que colgava no seu pescoço para abrir outra porta que dava na outra direcçom. O seu dintel era mui baixo, arredor de metro e meio.

- Coidado coa cabeça! - Berrou Dom Alberte.

Ao outro lado, o cham já nom parecia o dum paço, se nom pura roca esbaraiça que lhe dificultavam o caminhar, sobre todo sem se poder servir das suas mans. Dinis termava dela desde atrás, pero sem soltar a espada. Dom Alberte era a única fonte de luz, e ia diante deles com paso decidido. Pingueiras de auga resoavam ao seu redor, na semiescuridade, entre numerosos pasadiços e enormes estalagtitas e estalagmitas. Aquel sistema de covas era certamente laberíntico. Aos poucos minutos já estava completamente desorientada, e nunca saberia regresar. Se alguem algumha vez tivesse um tesouro, este seria um bom lugar para esconde-lo, pensava.

- Já estamos chegando.- Dixo Dinis.
- Aonde?
- Já o saberás.

Adiante de Dom Alberte puido observar um resplandor que saiam dumha gruta. Quando entrarom ficou abraiada. Aquilo era enorme. Umha sala duns 20 x 20 metros, com piras de aceite acesas todo o arredor, dando luz. O teito era desigual: nos pontos de maior altura chegava até os 6 ou 7 metros feitos dumha rocha da que esta vez nom penduravam estalagtitas. Era incrível como a natureza podia desenhar tais cousas…. Reparou que no centro da sala havia algo metálico, cumha superfície polida e sem aristas. Tinha forma de trono, para se sentar. A cabeça do que ali se sentasse ficaria embaixo dumha especie de estructura que lhe lembrava um secador de cabelo. A súa parte superior desprendia umha luz hacia o teito, formando um tubo de resplandor azul. Que alivio! Pensava Giana. Isto sem dúvida devia ser algum trebelho do seu tempo. Por um intre pensara que estava no passado, e que aqueles em realidade nom eram tolos senom habitantes da Galiza de hai séculos….

- Velaquí o tes. –Dixo Dom Alberte- O Yggdrassilll
- O qué? – Respondeu Giana – Onde estamos?- Giana sentiu súpetamente umha sensaçom de mareo…
- Estamos justo baixo a sala de armas do paço.
Reparou que ela espertara no piso superior, justo onde o maquinilho ese apontava co seu feixe de luz.
- Meu senhor, esa luz azul, foi hoje o primeiro dia que a vim. Antes de que ela chegara nom estava, senhor….- Dixo Dinis.

Um cheiro a pneumático volveu a mente de Giana. A voz de Dinis parecia ir-se perdendo na distancia. As náuseas iam em aumento. Todo se sumiu numha inmensa oscuridade… “Que me está pasando?” pensou.

- Giana Madruga!!! Onde esta o Yggdrassill!!!- Berrou-lhe alguem cum marcado sotaque. - De súpeto, todo se volveu branco, umha luz cegava-lhe os olhos..

Um homen loiro e com rastas mirava para ela mentres fumava um cigarro. Quitou-lhe o pano que tapava a súa boca. Estava engurrada no maleteiro dum carro, de máns atadas. Chegou outro homen. Este em traje preto e cabelo muito curto. Ajudou a quita-la fóra do carro. Logo berrou:

- Onde está o Yggdrassill, porrca!!!

Giana espertava aturdida. Nunca antes tivera um sonho tam real, tam vívido… Sería o efeito dalgumha droga que estes individuos lhe deram? ...pensava, pensava...demasiado real... Bom, como desejava seguir durmida, a realidade nom pintava máis fazil do que o seu sonho… Era aquila máquina que vira no sonho realmente o Yggdrassill?. As náuseas iam em aumento. Vomitou no cham de cemento. Estava confusa, começou a chorar e berrar desesperada:

- Ajuda !! Ajuda!! Socorro!!!

O homen das rastas, quitou o pitilho da boca e dixo:

- Aquí nom che vai ouvir ninguem. Sabemos quem es. É melhor que colabores.

domingo, 25 de janeiro de 2009

CADAVER: Resumo capitulos I - XV

Bom, antes de seguir co cadaver, vou fazer um pequeno resumo do que hai, para aclarar todo um pouco. Se hai algo mal, avisade...

Basicamente hai tres linhas temporais nas que discorre a acçom, mais outra que aparece e desaparece, contextualizando e dando dados historicos alguns ficticios e outros verdadeiros.

Linha temporal 0: notas historicas:

  • parte do CAPITULO XIV : Os vikingos chegaram a America moito antes que outros europeus. Conseguiram o mitico Yggdrassill em Groenlandia, nos restos da Atlantida. Pasados uns seculos, levaran-nos para as colonias Americanas por mor do avance do gelo.
  • CAPITULO VIII : Colom, Pedro Alvarez de Soutomaior, o Madruga som a mesma pessoa. Colom roubou o Yggdrassil aos Vikingos no Caribe. Godrik jura vinganza. Os vikingos som conhecidos polos galegos como "Os Monteira Furada". Pouco a pouco os Monteira Furada se vam convertindo em guerreiros secretos. Colom volta a Europa com seu tesouro. Funda a dinastia Longueirom em Galiza, ocultando a sua verdadeira identidade.
Linha temporal 1, a mais actual:
  • CAPITULO I : Sombra espectral olhando a Jacobe.
  • CAPITULO II : Jacobe fuge do paço.
  • CAPITULO III : Na escapada atopa-se com Anselmo e tropeza. Os dous fugem num carro.
  • CAPITULO IV : Neste capitulo rebela-se que Anselme enfrentara-se aos Monteira Furada para que Jacobe puidera fugir. Jacobe sonha com Giana, que e levada polo pescozo cumha luva preta com algo vermelho.
  • CAPITULO V :Neste capitulo rebela-se como logrou fugir Anselmo dos Monteira Furada no cemiterio (do paço?): Dom Aquilino apareceu enterrando a sua mulher e os asustou de morte.
Nota: o descrito pois nos CAPITULO IV e CAPITULO V precede no tempo aos capitulos I ,II e III.

Linha temporal 2, anterior a Linha 1:
  • CAPITULO X : Jacobe e um estudante que quere fazer a tese co professor Anselmo, um excentrico que anda na procura do Yggdrasill.
  • CAPITULO XI : Jacobe conhece a D. Anselmo e visita o seu despacho, cheio de livros sobre os Vikingos e sociedades secretas. Comezam a trabalhar juntos.
  • CAPITULO XIII : 21 Setembro (ano sem determinar) O prof. Anselmo escreve um correio a Jacobe desde Islandia. Ali a gente nega a existencia dos Bersek (Monteira Furada). Pede reunir-se com ele em Londres urgentemente.
  • CAPITULO XIV : Olaf Keergaard, em Nova York, maximo representante dos Bersek interceita o correio. Reconhece o apelido de Giana: Madruga Viqueira como possivel descente de Colom. Este e por eles conhecido como "O Porco Ladrom de Jackobsland".
  • CAPITULO XV : Jacobe e o prof. Anselmo encontran-se em Londres. Estam sendo seguidos por algum membro dos Monteira Furada. Anselmo desvela a Jacobe as provas historicas que demostram que o Yggdrassil esta em Galiza. Jacobe volta a Santiago.

Linha temporal 3: ano 1636 :
  • CAPITULO VI : O Paço de Longueirom esta em plena construcçom. Aparece Giana durmindo no paço. E apresada.
  • CAPITULO VII : D. Alberte de Longueiro apreça extranhas similitudes entre Giana e a sua avoa materna.
  • CAPITULO IX : D. Alberte interroga a Giana. Giana confesa que ela e Jacobe estavam no paço. Giana fala de Colom. Alberte teme que Giana saiba o seu segredo, quere-a matar. Giana fuge ao soar umha alarma de movil.
  • CAPITULO XII : Mentres Giana fuge, tenta lembrar que lhe acontecera antes de chegar a esta situaçom: ela e Jacobe foram drogados quando estavam no paço, ou talvez antes. Logo ela meteram-na no maleteiro dum carro. Agora, Giana e atrapada e confesa a D. Alberte que os Monteira Furada tenhem um fragmento do Yggdrassill. D. Alberto desiste de mata-la.

quinta-feira, 30 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO XV

As companhias de baixo custo permitirom-lhe a Jacobe apanhar um aviom para Londres doadamente. O aeroporto de Heathrow desde o alto via-se cuberto por umha espesa capa de néboa. Jacobe observava-o através da pequena janela da cabina mentres se ajustava a roupa ao pescoço, nom as tinha todas com el. Às apenas duas horas de viagem desde Santiago deren-lhe muito que pensar. Nunca se vira metido numha enleada de semelhantes proporçons e tam só a lealdade para com o seu professor despexava o medo da sua mente. Conhecia, mais que bem, como poderiam resolver-se as cousas se o que insinuava Dom Anselmo era certo. Nunca mirara aos olhos a um Monteira Furada, até tinha dúvidas da sua existência, pero sabia dos seus devanceiros, sabia de onde vinham aquelas gentes.

O aviom aterrou com puntualidade británica. O Jacobe tivo que fazer as cousas com diligência, nom quixo deixam nengum cabo sem atar. Apenas com o equipagem de mam fixo o desembarco o mais rápido que puido. Caminhou polos corredores do aeroporto sem pausa e tentando nom chamar a atençom. Nom deixava de botar olhadas às costas por ver se alguém vinha trás del.

- Deus! Com tanto loiro vou tolear. Tranquilo Jacobe, estás na Inglaterra. Falou polo baixo o Jacobe.

Nom tardou nem quince minutos em deixar o aeroporto e subir-se a um taxi. Os ponteiros do seu relógio marcavam as once da manhá com hora británica; tinha mais de tres horas para atopar-se com o professor, recolher as novas instrucçons e voltar de novo a Heathrow para subir ao aviom, ainda teria que aguardar até as cinco da tarde para despegar.

- Ao centro, se fai favor. Dixo o Jacobe ao taxista num correito inglés.

Entre a néboa, com os faros acesos, o carro abria-se caminho. Havia muito tráfico a essa hora. Abstraido nos seus pensamentos o Jacobe foi-se percatando de que outro taxi negro vinha atrás del desde já havia um treito. Nom dava creto.

- Merda! Atoparian-me? Nom pode ser, como raios... Acelere!! Ordeou-lhe ao conductor.

Durante um tempo o outro taxi seguiu-nos sem perder distância. Parecia que a cita com o professor Bramil ia ter que esperar quando, sorpresivamente, o taxista do Jacobe – intuindo a persecuçom – saltou um semáforo em vermelho e deixou atrás ao outro taxi. Respirou o Jacobe.

- Muito obrigado! Torça a esquerda na seguinte e pare por favor. Dixo.

- Estivo bem, já me tinha aburrido o comecús esse! Dixo o taxista fachendoso.

Nom podia continuar no taxi, Jacobe decidiu ir a pé até «The bored horse». Um local bem peculiar que nom adoitava visitar quando se deslocava até Londres, pero no que Dom Anselmo tivera umha das sua habituais esceas. Nom poderia esquecer a cara de noxo do professor por muito tempo ao provar aquel café salgado que el mesmo carregara ao confundir o caneco do açucar.

- Este professor! Sorriu mentres caminhava polo passeio ao lembrar a escea.

Havia muita gente pola rua. Desconfiado, continuava a botar a mirada aos quanto mais loiros eram. Logo de caminhar um bo treito, já em Picadilly Circus, puido ver por fim o lugar do encontro. Ainda era a umha do meiodia, decidiu ficar num restaurante desde o que controlava o «The bored horse»; pediu o almorço e apostado como um pássaro de pressa aguardou passar o tempo. Pensou em muitas cousas ademais de na aventura que estava a correr. Sobre todo na rapariga que desde havia algum tempo convivia com el. Giana era a imagem que presidia a seu pensamento. Do outro lado da rua todo parecia tranquilo e, puntual como um relógio, observou como o professor Bramil entrava polo cavalo aburrido. Ao rematar de comer, tirou do peto a carteira para pagar-lhe à camareira. O borde de umha foto abrolhava por um dos seus flancos. Pagou a conta e, cerimonioso, sacou a foto da bilheteira. Mirou-na com detemento achegando-a lentamente até bica-la. Justo antes pareceu-lhe ver como um lóstrego silencioso o abordava desde atrás. Quatro entusiastas japoneses ametralhavam o local a fotos. A porta do local fechou-se com força e o frio de fóra acarinhou a face de Jacobe atraendo a sua atençom. Resolto ergueu-se da mesa e arrancou ao encontro do professor.

- Meu bo Jacobe... Dixo Dom Anselmo ao ve-lo entrar pola porta. Vejo que o sal no café nom é cousa que se esqueça facilmente. Hehe!!

- Olá professor, como está? Atopa-se bem? Dixo Jacobe.

- Aguardo que foses coidadoso para chegares até aqui.

- Fu-no, nom se preocupe.

- Bem. Nom hai tempo. Devemos ser breves. Dixo baixando a voz Dom Anselmo. Bota a mam por baixo da mesa.

- Que é isto?

- Agora atende, nom fagas perguntas. Sabem que estamos aqui!

- Poida que tentasem seguir-me, pero despistei-nos...

- Isso é o que ti pensas, tenhem gente por todas partes. Aparentou paranoico Dom Anselmo. Atopei a conexom! Atopei-na! Case por casualidade. Nos fondos do Museu Universitário de Tromsø. Num capacete cerimonial...

- Capacete?

- Si, toparon-no a começos de século num drakkar afundido na costa norueguesa. Nom o vas crer! Levava fora de exposiçom desde a sua descuberta, passou inadvertido tanto tempo!

- Pero...

- O barco afundido era a tumba dalgum chefe vikingo. Mui poderoso, tinha ouro, o capacete é de ouro; muitas armas, alfaias...e moedas. Hehehehe!!!! Moedas!!!!!! Tres moedas!!!!

- Si. Moedas, e?

- Pois que isso mesmo conseguiu despistar aos Monteira Furada de todo isto. Nom o vas crer!

- Por favor professor!! Insistiu com sorna Jacobe.

- Moedas... de prata. Hehehe!!

- Prata?

- Si de prata! E no anverso pode-se ler: «REX ET REGINA CAST LEGIO ARAGO SIDI» Recitou com pompa Dom Anselmo.

- Nom pode ser! Impossível!! Case berrou o Jacobe. Tem que ser impossível. Tem que ser por algum tipo de processo post-depossicional... nom me estranha que eles nom o tiveram em conta.

- Atoparom tres moedas na que parecia a impronta da cabeça do cadaver, ao ladinho do capacete.

- Nom pode ser! Insistia incrédulo o Jacobe. Vikingos em pleno século XVI? Se nom me equivoco estamos a falar dum Real de Prata dos Reis Católicos. Sobre o 1500...

- Exacto! Dom Celso Garcia de la Riega tinha raçom!! Tinha raçom!!! Hehehehehe!!!! Ria animado como um colegial Dom Anselmo.

- Entom...

- Espera!! O melhor ainda está por vir.

- O capacete!

- Um capacete de ouro com baixorelevos dumha calidade exquisita, onde se narram os feitos dum enfrontamento, dum saqueio, dum roubo...e toda a escea presidida por...
- Iggdrassil?

- Si! Pero nom só isso! Parez que Dom Celso nom se equivocava...outro incomprendido!!!

- Nom se faga de rogar por favor.

- Pois, no capacete aparece a árbore sagrada cuberta por umha cuncha, umha cuncha de longueirom.

- Nom!

- Si!

- Atopou ao traidor!? Professor!! Atopou-no! Dixo contendo a emoçom Jacobe.

- Penso que si meu caro amigo.

- Agora já sabemos onde temos que buscar, sempre estivo na nossa terra. E eu perdendo o tempo por estes sitios tam frios...nom perdamos mais tempo! Increpou Dom Anselmo.

- Já sei o tenho que fazer, nom se preocupe professor.

- Confio em ti meu caro companheiro.

Mirando para a chave que lhe passara Dom Anselmo por baixo da mesa o Jacobe aguardou que falase de novo.

- Vai a estaçom de comboios de Waterloo, consigna número 24. Logo volta o mais veloz que poidas para Galiza. Devemos ter muito cuidado, estamos mui perto...

- Nom mo podo crer, isto é mais do que me poderia imaginar.

- Agora nom podemos fazer mais do que o dever nos chama. Vai-te meu bo Jacobe.

- Nom lhe falharei professor. Seja cuidadoso. Estaremos em contacto. A mirada do Jacobe delatava a sua preocupaçom à vez que a luz da impaciência. Até pronto!

- Até pronto Jacobe. Dixo Dom Anselmo á vez que pensava: E o traidor convertiu-se em delator!

Jacobe saiu decidido do local mentres lhe botava umha última olhada ao seu professor que ainda permanecia sentado à mesa. Desta volta Jacobe optou polo autocarro, asim estaria sempre acompanhado de gente polo que os Monteira Furada teriam que serem mais cuidadosos. Apanhou o autocarro no mesmo Picadilly, ia direito até a estaçom de Waterloo. Tomou asento e meteu as mans nos petos sem soltar em nengum momento a chave, apretava-a forte no seu punho. Desde o seu sitio seguia a observar para as diferentes persoas que ateigavam o autocarro. Estudantes, mochileiros, anciáns e gente que parecia adicar-se aos negócios. De entre eles fitou num que lhe resultou extremadamente elegante. Vestia de negro um impecável traxe que cubria cum gavám de lá de refinada e robusta costura, sentado com um marcial estilo suxeitava entre as mans um chapeu tamém negro boca arriba do que sobresaiam umha distinguidas luvas negras com umha extranha marca vermelha que, aos olhos do Jacobe, pareciam um brasom ou escudo. O Home era loiro, alto, e algo enxoito, lia o jornal com um ar de certo desinterese, as suas mans deletavam a sua força. O Jacobe nom lhe sacou olho até chegar à estaçom, o home tamém baixou. Jacobe correu quanto puido até chegar a consigna, chamando a atençom da segurança da estaçom que lhe solicitou a documentaçom e lhe fixo um pequeno interrogatório. Deste jeito o Jacobe conseguiu umha inestimável protecçom quando estes lhe pedirom que abrise a consigna ante eles. O home loiro de negro mantinha a distáncia, tomando tranquilamente um cafe, pero sem perder detalhe da escea.

- Nom hai dúvida, é um deles. Pensou o Jacobe mentres recolhia das mans duns dos guardas o pequeno anaco de metal que asemelhava umha especie de fruito.

- Desculpe as moléstias senhor, pero seja mais comedido para umha outra vez. Dixo seco um dos guardas.

- Serei-no. Muito obrigado por todo. Respostou o Jacobe.
Os dous guardas acompanharo-no até a saida e ali o Jacobe apanhou de novo um taxi.

- Rápido por favor! Ao aeroporto de Heathrow! Dixo o Jacobe.

Eram case as quatro da tarde, tinha umha hora para chegar ao aeroporto e polo de agora as cousas sairam bem, do home de negro nom havia nem rastro. Chegou para embarcar com vinte minutos, vaziou os petos para o control na bandexa de plástico que lhe deram os da segurança e passou o arco de control para recolher de novo as suas cousas. Subiu ao aviom, sentou-se e comprovou que nom havia ninguém na cabina que se parece-se ao loiro do autocarro.

- Nom pode ter sido todo tam doado. Pensou à vez que se acomodava para dar umha pequena cabeçada. Estam em todas partes...

quarta-feira, 15 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO XIV

Olaf Keergaard espertou a isso das 6:30 da manhá, com o primeiros raios do dia. O seu relógio biológico era infalivel. Apartou as cortinas da janela, e puido ver o sol erguendo-se perto da silueta do Empire State, ao leste. O primeiro que fixo foi encender o seu computador e preparar-se um café. As 8:00 deveria estar puntual nas oficinas da Associaçom Americo-Escandinava. Esta era nom máis que umha iniciativa que nascera hai quase um século para promocionar a heréncia cultural da emigraçom nas Américas. Charlas, colóquios, intercambios culturais, museus. Mais isto só era umha parte do seu trabalho, claro. A parte conhecida, e sem embargo, a menos importante.

Quando o computador terminou o proceso de acendido, lançou o programa para ler os correios electrónicos. Mentres apurava um outro sorbo de café, observou a lista de asuntos do seu correio: Exposiçom no Natural Museum de Nova York, charla no Museu de História Europeia.... Qué tortura ter que guardar siléncio, pensava. Desde que se popularizara o feito de que os Vikingos chegaram a América ala polo ano 1000 D.C. a L'Anse aux Meadows, Newfoundland, na actual Canadá houvera um resurgimento do sentir nórdico por todo o continente. Até a ultradereita americana atopara por fim a excusa perfeita para reclamar como própria, por dereito, esas terras. Aquelas culturas indigenas que atoparam á sua chegada, eram atrasadas, viviam na idade de pedra. Eles já havia tempo que dominavam os metais, e os seus descubrimentos dientíficos estavam em plena expanssom. Os indios, pola contra eram febles, baixos e sujos, e nem sequera aturavam bem a cerveja, o alcool em geral, pensava... Fóra facil de mante-los á raia. Os domínios Vikingos chegavam até Nova Inglaterra alá polo ano 1100 e pouco a pouco íam expandido-se hacia o sul.

As colónias que deixaram na Groenlandia -a mítica terra verde que Erik o Vermelho baptizara século e medio atrás para atraer colonos - estavam em plena eferfescéncia económica. O clima fixera que os gelos árticos se retraesem, deixando inesperados restos ao descuberto. Fóra no 1224, contas as crónicas, quando atoparam umha cidade perdida: altas columnas de mármore, edificios de máis de 10 andares, algo incrível para aqueles homes do norte. Nas pedras havia gravados em extranhos signos, nada a ver coas suas velhas runas, nada a ver co novo alfabeto cristián. Acharam novos metáis, novos materiais flexiveis, transparentes. Máquinas extranhas imposiveis de adivinhar para qué, por que, ou de quem... Fóra entom quando o rei de Noruega mandara reunir aos sábios do reino em conselho. Mandou emisários em estricto segredo ao sul e ao leste a traer os melhores astrónomos, astrólogos, alquimistas, engenheiros e arquitectos do mundo conhecido. O veredicto nom fóra unánime sobre cuais eram os potenciais ou os usos daqueles descubrimentos, se é que tinham algum em concreto. Mais aquela civilizaçom perdida nom podia ser outra que o que Platom, fai séculos describira: os miticos Atlantes.




No século XIII as temperaturas baixaram o suficiente como para fazer práticamente inaccesiveis aquelas chairas no interior da Groenlándia nas que jaciam tam fenomenais cidades. O próprios reis de Noruega mandaram esconder nas florecientes colónias do Oeste, lonje da convulsom que azoutavam ás velhas terras europeas , o que deram em chamar o Yggdrassil, a árbore do universo. Fora cobizado até por persas e árabes. Os seus reis,primeiro polas boas, ofereceram riquezas incalculaveis aos nórdicos a cambio do Yggdrassil. Logo polas malas, enviaram mercenarios á própria Groenlándia. Mais já era demasiado tarde.

A cidade na que hoje vivia Olaf, -Nova York- nom fóra máis que outra pequena vila no caminho hacia Florida, as antilhas maiores, Yucatán, o Pacífico.... O seu malogrado império europeu, talvez tivesse umha oportunidade em Newfoundland, hoje América. Pouco a pouco, as élites mais cultivadas iam acumulando conhecemento sobre o funcionamento do Yggdrassill, no que passaria a ser a sua principal metrópoli ala polo 1450, numha ilha na desembocadura do Rio Hudson, hoje Manhattam. Máis todo mudou coa chegada do maldito Cristovo Colom, ao que eles chamavam o O ladrom de Jackobsland.


Absorto nos seus próprios pensamentos, nom reparara num correio cujo asunto estava marcado como urgente: Neva em Oslo. Autor: Hans Lanksen, Interpol. Abriu-no de inmediato. Um sistema de encriptaçom pediu um contrasinal. Tras introcuci-lo, puido ler o seu contido:

Estimado Gram Senhor dos Berserk: Interceptada comunicaçom do profesor A. Bramil provavelmente em relaçom a Yggdrasill. Pede reunir-se em Londres com seu aluno de doutorando. Esperamos ordes para acçom inmediata.


O correio proseguia com todos os dados pessoais de Jacobe, Anselmo, pais, nais, amigos, ... Só um nome chamou a atençom de Olaf... Giana Madruga Viqueira.

- Madruga? - pensou Olaf.... Ele sabia de memória todas os rastros - falsos e algum irremediavelmente verdadeiro- que deixara o Porco de Jackobsland..., e este apelido, era um deles.

Eram as 7:30. Apagou o computador, e saiu da casa.

CADAVER EXQUISITO XIII


Ando com muito tempo livre oh! Desculpade. Hai já uns anos lim o Drácula de Bram Stoker, suponho que para imprimir-lhe um «aquel» a sua narrativa utilizou um formato que me chamou muito a atençom, narrou case toda a estória com umha sucessom de fragmentos dos diarios e das cartas dos protagonistas, gostei muito. A ver que vos parece este contributo para o nosso Cadaver.

CORREIO ELECTRÓNICO DO PROFESSOR ANSELMO BRAMIL PARA O SEU DOUTORANDO JACOBE DO CAMPO PINHEIRO

21 de setembro
Meu muito caro Jacobe,

desta volta as novas que che encomendo nom som do mais esperançadoras. Nom quero alarmar-te, pero poida que seja de vital importáncia que tenhas a sorte de ler isto o antes possível.

As minhas últimas pesquisas nom iam mui desencaminhadas. Ainda que ao Conselho de Administraçom de Ajudas à Investigaçom lhe costara cair da burra, agora coido que ham topar a maldita fenda que buscavam para clavar-me definitivamente a daga e fechar-me a bilha. Estou certamente dessolado, a ánsia e ánimo que possuia na minha partida arrefriam parelhos ao meu ascenso ao norte. Nom topei nada interessante com o que omnubilar as suas carcomidas mentes, ademais as conferências forom um fracasso, nom lhe interessavam a ninguém.

Islándia é umha ilha relativamente pequena, todo o mundo se conheze. Nom comprendo o motivo polo que acho tantas reticências à hora de respostar as minhas perguntas na comunidade universitária, asemade os paissanos som peores. O medo que observo nas suas miradas ao mencionar aos Monteira Furada – aqui chama-nos Berserk, á antiga usança – fai que intua a sua prensença próxima, case real. Dim nom saber nada, cousas de velhas dim, mitologia, sei que mintem.

Tenho medo, meu mais espelido discípulo. Poida que nos esteamos queimando. Até agora esta busca era como um jogo para nós, pero desde a nossa viagem a Cuba cambiarom as regras. Eu já me considero maior para estas aventuras e a responsabilidade que me encomendei pessa demassiado. O que atopamos é algo mui importante, mais do que pensavamos meu amigo. Fum um estúpido ao trae-lo até aqui, justo à boca do lobo. Espero que eles tenham em mais alta estima a minha inteligência e entendam que ti ficaches com el. Corroe-me esta comechom por ter sido tam inconscente. A chave meu amigo, é a chave!

Penso que a minha estáncia aqui foi mais que suficiente, mas o ciclo de conferências que organicei como tapadeira para às minhas verdadeiras investigaçons nom me permitem retornar de inmediato. Farei antes, isso si. Como o sinto meu caro Jacobe. Ojalá nom interceptem este correio e poidas ler isto a tempo. Por aqui nom me fio de ninguém, nem de nada.

Agora atende às minhas instrucçons e se preciso, vai-nos muito nisto. Colhe um voo a Londres dentro de dous dias, atoparemo-nos em Picadilly Circus naquel sitio no que confundím o sal com o açucar para o café. Seguro que te lembras, ali ás 14:30. Sé absolutamente puntual e discreto, nom te fies de ninguém. Eu volto para Reykjavik esse mesmo dia, poida que assim os descoloquemos e consigamos ganhar algo de tempo, ti voltarás para Galiza. Já che darei mais instrucçons quando nos vejamos. Deixa-o todo listo.

Aguardo que estas novas nom te colham mui inadvertido, confio em ti meu amigo. Até pronto! Nom faltes por favor!

Professor Anselmo Bramil.

domingo, 12 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO XII

Giana corria sem mirar atrás de-la, corria sem saber onde ia. Ao fuxir do quarto na que a tiveram atada passou a um amplo corredor com múltiplas portas aos lados, o cham era de pedra e uns fachos nas paredes faziam do artesonado do teito um caprichoso jogo de sombras. Respirava-se um ambiente carregado, os gritos dos que a perseguiam escoitavan-se mesturados ao fondo junto com os dos cans de pressa de Dom Alberte.

Este, ainda com a cara descomposta, obervava como aquel trebelho infernal por fim calava. Com respeito, colheu-no delicadamente e meteu-no no peto do seu gavám. Preocupado nom tardou em empreder el tamém a persecuçom.

- Maldita mulher, saberá algo do nosso segredo? Como é possivel que chegase até aqui? Pensava mentras corria Dom Alberte.

Giana estava atrapada. Logo de abrir umha porta e atranca-la cumha pessada cadeira, passou-lhe o fecho e decatou-se de que aquel quarto nom tinha mais saida que o sitio polo que entrara. Mui asustada, buscou por todos lados umha alternativa, mentras escoitava aos homes golpear com força a porta e aos cans ladrar bravuconamente. No quarto havia duas fiestras, pero ademais da altura, possuiam um bos barrotes; a cheminea era grande e brasonada pero impossível de tentar subir por ali, havia móbeis antigos pero nom pareciam velhos e no centro umha gram mesa rectangular com abondosas cadeiras aos lados e um par de candelabros enriba.

Botou umha última olhada e ao fim, calma, percatou-se da sua situaçom. Longe de deixar-se levar polo medo fixo-se forte e controlou-se quanto puido. Afora continuavam os berros e golpes. A porta aguantava. Grossa e com uns récios listons de ferro parecia sólida ante os embistes dos seus perseguidores. Giana, com a mirada perdida, suorosa, ainda com a respiraçom alterada, decidiu sentar numha das cadeiras. Como tentando ponher orde na sua cabeça.

- Pensa um pouquinho Giana. Dizia-se a si mesma. A ver, onde estavas antes de aparecer neste lugar de tolos?

Além da porta a briga continuava, agora increpava-na e alentava-na à rendiçom.

- Pois estava no mesmo sitio, justo onde aparecím, junto a Jacobe...nom, junto a Jacobe nom. Quem era o que me levava da mam? Nom dou feito memória, os recordos que tenho som borrosos, como dum pessadelo... Describia-se a si mesmo Giana a escea. Sobresaltada saiu daquel trance.

- Nom teis escapatória mulher!! Berrou contundente Dom Alberte. Abre a porta, tarde ou cedo botaremo-la abaixo!!

- Deus!! Se Jacobe estive-se aqui! Pensou Giana. Desde que nos embarcamos nisto sempre estivo ai, agora estou soa. Pero tenho que ser forte. Si! Vinhera-mos ao paço de Longueirom. De caminho pararamos naquela pousada para descansar antes de começar a busca no paço ao dia seguinte...

- Ide fora e cortade uns dos pinheiros de junto as cortes! Escoitou dizer ao alporiçado Senhor. Nom vai ser doado botar esta porta abaixo. Pensou Dom Alberte.

Com a mirada de novo perdida Giana buscava com esforço entre as suas lembranças. Rabunhava algo de aqui e de acolá pero nom erá capaz de construir umha imagem coerente.

- Aquela noite fumos cedo para a cama. Pensou Giana. Dom Anselmo dera-nos instrucçons precissas. Jacobe estava impacente coma umha criança, queria chegar de umha vez ao lugar...um anaco do Yggdrasill! Isso é! Abriu os olhos bruscamente Giana. Pero que passou à madrugada?

- Bulide!! Bulide!! Berrava Dom Alberte. As pissadas dos seus homes já se escoitavam subir polas escaleiras.

- Aquel cheiro...aquela sombra! Jacobe mirava para mim como adurminhado. Alguém nos drogou! Por isso...

Um primeiro golpe sonou retumbante na porta. Tremerom as pedras do dintel até. Aquilo nom ia aguantar muito. Giana permanecia sentada e nom lhe quitava olho a tambaleante porta, mais nom deixa de tentar fazer memória.

- Por isso estou tam confusa. Pero...que fago aqui? Deus!!! Levou-me de ali! Como estará o meu Jacobe? Era forte, levantou-me como se nada, deveu ser um home...

A porta tremeu de novo. Afora os cans calaram e os homes berravam à de umha com cada impacto. O tempo esgotava-se.

- Meteu-me no seu carro...vendou-me os olhos...tapou-me a boca...Que raro idioma falava? Com quem falava? Cheirava a pneumático...metera-me no maleteiro...

- Mais umha, mais umha!!! Increpava Dom Alberte aos seus homes.

- Atoparia o fragmento do Yggdrasill? Escondera-mo-lo bem...pero senóm...entóm como cheguei até aqui? Deus!!! Tivo que topa-lo!!!

- Já case está!! Forte!!! Venha, mais forte!! Ordeava Dom Alberte mentres lhe botava umha inquinosa mirada a Giana através de um oco da malograda porta. Já es minha! Dixo-se em voz baixa.

Giana, aparentemente tranquila, olhou como botavam a porta abaixo e se achegavam com as espadas. Continuava sentada com as mans sobre a mesa mentres a rodeavam. Duas bágoas abrolharom dos seus olhos e a sua pele parecia mais branca do que nunca. Dom Alberte aproximou-se desde o outro lado da porta amodinho. Sem pressa, tirou a espada da funda,e os seus homes apartaron-se a um lado para que puide-se passar. A sua espada pousou-se sobre o pescozo de Giana e por fim esta reaccionou ao frio do gume. Sem mover a cabeça girou os olhos anegados em bágoas e botou delicadamente as mans cara Dom Alberte.

- Ajude-me por favor! Muito está em perigo. Dixo desacougadamente a rapariga.
- Fala! Que teis que dizer! Dixo Dom Alberte alporiçado à vez que soprendido.
- Se os Monteira Furada tenhem o Yggdrasill nom nos queda muito tempo, nem neste momento nem em nemgum outro. Respostou calma Giana.
Entom, sem ar nos pulmons, derrubado, susurrou Dom Alberte:
- Certo...

sábado, 11 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO XI

Bueno, tocoume a min agora, eso si, botando unha man da wikipedia...pero non llo digades a ninguén he, he.
Ai vai!!!
----------------

...
- Sei onde se atopa o Yggdrasill.

E a porta abreuse.


Xacobe asomou a cabeza e non viu a ninguen. Extraño, xuraria que o profesor estaba dentro.
Entrou despacio, colocando a sua mochila ao lombo. Serviralle de almofada a noite anterior - Ai que foderse, o que un ten que facer para ler unha tese... -pensaba. Cando cruzou o umbral puido ver sobre un escritorio varias columnas de libros de máis de un metro que desafiaban as leis da gravedade, con moreas de papeis aos lados. As estanterias non deixaban ver nen un centimetro de parede. Volumenes de diferentes tamaños, alguns novos, a maioria vellos tratados. O profesor tinha outra mesa, moito mais grande perto da xanela. Un enorme mapa dos territorios de Europa, America Oriental e o norte de Africa cubria a totalidade da mesa. Alguns sitios, a maioria deles en Europa do norte, estaban marcados cun círculo vermello. Ao par deles habia o que parecia unha referencia bibliográfica. En tinta máis escura trazara liñas e datas que unian Escandinavia, o mar Baltico, Dinamarca, Islandia ou Groelandia co resto do mundo, maiormente na costa europea, pero ás veces mais alá: América, Africa, leste de Europa, incluso Siberia. Xacobe se percatara que non poucas chegaban á Peninsula Iberica, a Galiza. - Sen dubida - pensaba Xacobe- estas son incursions vikingas.


Apilados nunha esquina tinha 3 ou 4 libros. Un deles aberto. Xacobe colleuno e leu o título. "A Alquimia no norte de Europa".

- Señor Docampo Piñeiro!.
- Ah!!!! - Xacobe berrou do susto. A porta pechouse ás suas costas. O profesor Anselmo chamouno polos seus apelidos. - Carallo! - pensou- para estar medio tolo está ben informado-
- Vexo que é vostede un home curioso
- Si, bueno, son curioso, son... encantado de poder falar con vocé profesor. Habia tempo que o estaba buscando, pero nunca me podía atender- comentou con sorna.
- E certo, é certo - murmurou mentres lle quitaba o libro da man e o voltaba a poñer sobre o inmenso mapa. Sacou do seu peto unha pipa bastante extraña, colheu un chisqueiro daqueles qu xa só se vian nos tebeos de Mortadelo e Filemon, e comezou a fumar.
- Asi que vostede quere facer a tese comigo, non é, señor Docampo? Qué interese ten na cultura nórdica?
Xacobe, como moitos outros frikis que pululaban pola universidade, era un apasionado da mitoloxia, das novelas talkianas e dos xogos de rol. Iso fora o que decantar a sua vocación pola antropoloxia facía xa 6 anos, cando ainda estaba no instituto. Máis esta, claro está, non era unha resposta axeitada nesta situación, e algo máis intelixente deberia sair da sua boca. Ainda que ao final, os motivos verdadeiros de cada un, teñen un fundamento bastante infantil, pensaba.
- O meu interese ven dos seus artigos, profesor Anselmo, sobre as culturas nórdicas. Vocé cambio a concepción que tiña eu antes dos vikingos de seren salvaxes, brutos e iletrados. Vocé me ensinou que a súa sociedade era moito máis ordeada e idealista do que a xente cre. Sobre todo me interesa aquelo que vocé mesmo denominou como "A Arbore do Universo" dos nórdicos...
- A gran enciclopedia perdida que continha moitos dos coñecementos que acadaran - o profesor interrumpeu- : a suas normas secretas, a súa xenealogia, o seu orde político, a súa relixion, e sobre todo, o mais importante: a sua ciencia.... Si señor Docampo. O mitico Yggdrasill. Ainda hoxe non se sabe exactamente que tipo de obxeto é fisicamente, se é que existe, claro!.... Pero non se faga ilusions, señor Docampo. Sei que son observado como un tolo pola comunidade. Os meus métodos e fontes son heterodoxos, e a miña forma de actuar tenme traido máis dun problema. Saiba que no hipotético caso que eu o aceptara a vostede como doutorando, non teria nengun tipo de bolsa da universidade ou do goberno. Teria que procurarse unha boa fonte de financiamento alternativa.
- Bo, iso non é problema - Xacobe respondeu. Cando un ten 23 anos, hai que ser idealista, revolucionario, e atrevido. Pensou.
Nada máis escoitar isto, o profesor puxolle nos brazos 3 libros: "Historia Oculta de Galicia", " "Quen descobriu América", "Sociedades Secretas Modernas", e dixolle:
- Dacordo. Lea estes libros e venha mañán pola mañan ao meu despacho para discutilos. Bon dia, señor Docampo. - O profesor Anselmo mostroulle a porta, invitandoo a sair.
- Si, bueno, eu maña non podia, é sabado.... eh.... profesor....
- Ata mañan - E fechou a porta.
- En menuda merda me metin....- pensou Xacobe- Ademais, qué carallo de libros son estes?...ah.... Deberia terlle feito caso a Giana e non ir con tolos...

quinta-feira, 9 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO X

Tras un periodo sen entrega literaria espero que non vos poñades tiquis miquis, (sobre todo despois do moito que subiu o nivel hehe) que a cabesiña non me da pra mais. É tarde e teño sono, a cousa non está moi ben redactada, pero dabame pena teros con este mono de "cadaver". A ver se se anima mais xente a escreber, "por dios"...
Sego na primeira persoa orixinal:

Coñecín ao profesor Anselmo por primeira vez ao finalizar a carreira de antropoloxía. Case ninguén o coñecía na facultade pois en vez de dar clase, mandaba aos seus becarios mentras el se adicaba a investigar.

Unha serie de estranos rumores corrían acerca da súa persoa. Uns dicían que non saía nunca do seu despacho nin para xantar, que se pasaba días enteiros alí encerrado sen atender a ninguén. Os poucos que o viran paseando polo campus contaban que andaba murmurando cousas nunha linguaxe incomprensible e xesticulaba de forma estrambótica. Aparte, sempre levaba posto un sombreiro verde tirolés e os traxes que usaba deixaban ver os calcetíns de rombos e os puños das camisas case ata o antebrazo. En definitiva, parecía que estaba ben pasado de rosca.


Cando descobrín que ía ser o director da miña tese case me caio de cu. Era o único profesor especializado en cultura e mitoloxía nórdica. Por un intre dubidei, pensei en estudar os rituais de apareamento da tribu dos Dowayos do Camerún. Mais aquel tema era realmente o que quería investigar.

A primeira vez que fun ao seu despacho non me recibeu, nen a seguinte tampouco. Fun varias veces máis e petei á porta con todas as miñas forzas, sabía que estaba alí. Supliquei, inda por riba iso!, ter que rebaixarme para que un tarado aceptase dirixir a miña tese. Acampei unha noite diante do seu despacho, pero quedei durmido. Pola maña o meu profesor de antropoloxia cultural comparada y o de antropoloxía simbólica mirabanme divertidos.

-Pero home! se é moi sinxelo- dixo un deles, e logo acercouse e contoume algo ao ouvido. Abrin os ollos ben sorprendido.

Marcharon botando unhas boas risas á miña costa. Eu levanteime e medio incredulo petei suavemente á porta do profesor Anselmo e en voz alta e clara dixen:

- Sei onde se atopa o Yggdrasill.

E a porta abreuse.

quinta-feira, 2 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO IX

Dom Alberte girou sobre si mesmo e dou dous passos alonjando-se de Giana. A capa que levava, ainda sendo densa e pesada, ergueu o voo por uns intres.
-Desata-a, Dinis!
Comprobara que o seu coitelo estava na funda. Umha faca de máis de umha cuarta da que nunca se desfacia. O seu último resorte defensivo. Ele nom era home medoso, nom. Máis aquela visita inesperada incomodava-o.
- Já era hora, joder- berrou Giana - já estou um pouco cansa desta broma. Si, si, tem grácia....venha, onde está a cámara?
- Revisastes as súas cousas?
- Si, meu senhor. Estam todas aqui: umha caixa metálica, e mais um colgante de meiga.-Respondeu Dinis
Dom Alberte mirou o colgante sem moito interese: umha peçinha de cerámica, de cor azul e branca, coa forma dum trisquel. Que extranho!- pensou- nunca antes vira a umha meiga fazer ostentaçom da sua condiçom com tanta naturalidade. Ele, no fundo, respeitava todo aquel conhecemento que a Igreja tentava eliminar do mapa aos puquinhos. Nunca mal lhe fixera a mágia das ervas, máis todo o contrário. Pero tinha que cuprir co bispo e toda a sua caravana de samesugas, pensava... Eles eras os seus protectores. Eles guardavam o segredo da sua verdadeira história. Da história da sua familia. A rapaza seguia falando, zoando como um milheiro de moscas mentres ele examinava com detimento...
A caixa metálica estava moi bem pulida. Tinha números gravados, do 1 ao nove, e letras latinas dum tipo que nunca antes vira. Ele já olhara pessoalmente algum livro impreso coas novas técnicas que vinheram do norte de Europa, um home cultivado como el nom era fácil de sorprender. Sem embargo, nom conhecia algum dos símbolos na caixa, que seguiam aos números... Umha estrela de 6 puntas, e mais umha outra forma que lhe lembrava ás runas escandinavas que lhe ensinara seu avó...
- Ei! Já está bem! Devolvede-me as minhas cousas!! Estou-me cansando!!! - Dixo Giana
- Que fazias no meu paço? - Preguntou Dom Alberte. Os seus beizos estavam apretados, a ira ia em aumento....
- E ti quem es? Dark Beider? A capa está um pouco porca, devias de...
Nese intre, e sem mediar palavra, Dom Alberte girou como um ráio, coa mam extendida e os músculos contraidos, em tensom. A capa voou moito máis alto, mentres o anverso da mam bateu com força na cara de Giana, deixando-lhe gravado na façula o seu selo de ouro. Umha lembraça que lhe deixara o seu avó, antes de finar. Giana caiu hacia atrás, bateu de cóstas contra o cham. Ropeu a sangrar polos beizos. A sua faze mudou instantáneamente, pasou a ter um rostro descolocado, surprendido, sobrecolhido. Limpou o sangue, e calou mentres olhava para Dom Alberte com medo de morte. Óbviamente, estava em problemas, e era melhor colaborar.
- Que fazias no meu paço?- Repetiu Dom Alberte. Agora estava de frente. A capa deixava ver o o seu enorme coitel, que asomava por riba do cinto de coiro.
- Nós so queriamos explorar, nom queriamos roubar nada, de verdade, pensamos que o paço estava abandoado...
- Nós? Quem som os outros? - interrumpiu Dom Alberte
- Meu moço, Xacobe, e eu.
- Buscade em todo o paço e a fraga!!! - berrou Dinis dirigindo-se aos guardas que estavam na sala, e anticipando-se ás ordes de seu senhor. Isso deixou-nos a el, Dom Alberte e Giana sós na sala.
- Que procuravades? - dixo Dom Alberte.
- Eu nom, Xacobe, Xacobe queria vir visitar o paço... bom, umha parvada....Xacobe di que Colom e os seus desdendences viviram aquí. Ele nom era Genovés, sabe?

Um suor frio caeu polas costas de Dom Alberte. Como podia ser? Botou a man ao coitelo, devia terminar com ela.
- Quem máis sabe isso? - Esta era a última pregunta que Giana ia escoitar na sua vida, pensou Dom Alberte.
De supeto, a caixa que deixara enriba dumha mesa, moveu-se... rugiu... botou luzes de cores. Umha vez, logo outra....... Dinis estava aterrado, paralizado. Os dous homens ficarom abraiados mirando como aquela peça metálica se movia se desliçava sobre a madeira, mentres rugia e gritava de forma aguda. Ninguem fixo nada, excepto Giana, que se erqueu como puido e fugiu cara á porta. Dom Alberte nom dava crédito ao que via...nos seus 56 anos de vida nunca olhara tal. Dinis sabia ler amodinho, anos de serviço com Dom Alberte serviram lhe ponher moi por riba de calquer outro soldado ou servinte naquelas terras. No borde da caixa mágica alcançava a albiscar: E-R-I-C-S-S-O-N

- Estúpidos!!!- Don Alberte mirou ao seu redor. - Fuxiu!!!! Avisade a todos os homens!!!

Mentres corria, Giana nom compredia porque aqueles individuos ficaram tam abraiados mirando ao seu movil, pero dava graças a Deus que o espertador soara justo naquel intre....

quarta-feira, 1 de outubro de 2008

CADAVER EXQUISITO VIII. Dos Monteira Furada e dos Longueirom.

Poida que me gosta-se algo de mais (refiro-me a mim mesmo) pero ai vai umha espessa entrega do cadaver!
Ao oeste da terra, mais alá dos Faralhóns, havia outra Terra. Mui longana, a muitas jornadas da costa. Diziam que os poucos que nela se aventuraram fixera-no por mera casualidade e que só algúns regresaram para conta-lo. Aquela era umha terra inmensa, com profundos vales, montanhas de cumios brancos e anchos rios que se perdiam no horizonte. As curiosas estórias que estes poucos traiam, forom parte dos motivos polos que hai pouco mais de um século comezara a empresa dum espelido moço pontevedrés chamado Pedro. Descendente, por umha banda, dumha velha familia de comerciantes apelidados Colom, por outra, havia quem tamém o emparentava com os Álvares de Souto Maior. Facia abondosas viagêns aos vecinhos reinos de Portugal e Castela, ali uns chamavan-lhe Cristovo e outros conhecia-no como o Madruga. Assim pois, oficiosamente aquelas lendas marinheiras fóram o gérmolo da posterior descuberta do Novo Mundo e, por volta, o regreso ao velho dos obstinados Monteira Furada.

A história desta sociedade, complexa, segreda; invisível pero rochosa, agachada e obstinada, vingativa; tem neste momento as suas origêns. Muito atrás de Colom ou de Pedro, já falavam certas crónicas nórdicas da chegada a estas terras duns homes comandados por um bravo guerreiro nortenho conhecido polo alcume de Erik o Roxo. Ali conseguiu asentar-se e fundar varias colónias – hai quem se atreve a falar de império – ademais de percorrer a costa até bem o sul atemorizando as gentes que as povoavam. Estes homes barbados e altos de olhos claros forom considerados polos indígenas como invasores, demos ou ainda deuses. Aqueles loiros normandos adaptaron-se a nova terra mais sem esquecer nunca de onde vinham, fixeron-se grandes senhores e recrearon-se nas suas novas riquezas.

Colom chegara as novas terras acompanhado meirandemente de compatriotas, homes que fóram recrutados nas terras da Galiza. El sempre estava arrodeado de um pequeno grupo de dez homes, que funcionavam a modo de guarda pretoriana e que, para desconcerto do resto da tripulaçom, às vezes chamavam Pedro. Estes galegos forom quem baptizarom aos homes dos que havia case quinhentos anos ninguém vira polas costas da Terra. A sua memória apenas atingia um pequeno feixe de eruditos aristócratas.

- Tenhem a Monteira Furada!! Berrou um desde o pau maior quando os viu.

A umha ilha que chamarom Fernandina, a maior do Caribe, com umha grande serra central e amplas extensóns de umha rara cana doze, chegarom as naves de Pedro. Já passaram por outras ilhas cheias do que resolverom em denominar indios. Pouco belicosos e, de se-lo, facilmente derrotáveis; incultos e asilvestrados. Nom supunham que naquela pequena baia se fosem atopar com as gentes do norte. Pedro nom tivo dúvida do que fazer, era dos poucos que conhecia as estórias dos belicosos normandos. Nom dava saido do seu asombro quando uns cornos de guerra começarom a soar em terra. Os marinheiros entenderom que foram descubertos, aquela música dos deuses presagiava a batalha. Duas naves pequenas, de escaso calado com um par de ringleiras de remos, umha a cada lado, sairom á mar. O mascarom de proa do primeiro era um dragom com fauces de lume e do segundo um narval com um afiado corno. Mais de vinte pares de remeiros berrravam à umha conformando um estrondo grosso e oco. Os da nao prepararom os arcabuces. Pedro ordeou pór-se à par do primeiro barco inimigo e abrir fogo à sua orde. Os do Drakkar, excitados polo inminente começo da batalha, berranvam e golpeavam com força os escudos, estavam listos para o enfrontamento. Os seus cascos de metal com protecçom nasal e miras para os olhos facia-nos temíveis. Aqui, aos olhos dos galegos, nasceram os Monteira Furada. Os homes de Pedro ficarom perplexos, porém quando este ordeou fogo nom lhes tremeu o dedo. A refrega durou pouco, as armas de fogo dos da nao dezmarom aos normandos, que asustados morriam tiroteados ou afogados tentando fuxim daquel trono assassino que desconheciam. Nom tiverom piedade, ao desembarco passarom a coitelo a nenos, maiores e mulheres. Rapinharom quanto puiderom, fermosas armas, alfáias de ouro trençadas em impossíveis formas, comida, barrís de hidromel...todo. No centro do povoado toparon-se com um edifício de maior tamanho, alto, com muros de pedra grossa e teito de palha e madeira, asemelhava umha especie de templo pagám.

A certa distáncia umha pequena retaguarda normanda conseguira pór-se a salvo, impotentemente agachada observava como todos os seus seres queridos fóram masacrados. Entre eles estava o seu chefe, Godrik Erikson, daquela apenas umha criança pero mui capaz de esgrimir a espada como o mais fero dos guerreiros. Com os olhos cheios de tristura e furia, sem botar umha bágoa, mantinha a distáncia suxeitado por quatro dos seus melhores homes. Era dumha força sobrehumana e as velhas mais sabidas falavam del como de outro mundo. Desde ali puido observar todo com detalhe, ainda como tiravam do templo consagrado a Odím a custódia que o seu antergo Erik lhe confiara aos da sua sangue.

A árbore mítica, feita dum estranho metal, que representava o todo, Yggdrasill. Aquela árbore sagrada era o mapa do universo, nela estavam representados todos os mundos e tempos; o dos vivos, o dos mortos, o dos deuses, o dos demos. Agora nas mans de aquel estrangeiro maldito, formando parte do seu insignificante botím de guerra. Godrik fuxiu do lugar, agora chorando como o neno que era. No fondo do seu coraçom começou a medrar a sombra da vingança. Prometeu aos seus e a si mesmo que morreria recuperando o Yggdrasill. Vingando ao seu povo. A senda dos Berserk seria o seu caminho até o Ragnarok.

Durante muitos anos os Monteira Furada acosarom aos homes de Pedro com umha imprevisível contenda de pequenas escaramuças. Ao contrário do que sempre fixeram os homes do Norte, agora procuravam o ataque sigiloso, nocturno. Pouco a pouco a sua indumentaria foi mudando até face-los parecer sombras. Porém, Pedro mantinha toda a estória no mais rigoroso silêncio, no segredo que compartia só com os mais achegados. Pensava que o tilariam de tolo se na península se enterasem das suas guerras com os normandos, asemade o botím que lhes roubara eram mais que jugoso para comparti-lo com os reis de Castela. Cada encontro entre as duas partes voltou-se mais sibilino e arteiro, em adivinhar o movemento do inimigo, num jogo de jadrez. Anos despois a situaçom para Pedro tornou-se insostível em América, respondia aos ataques daqueles demos escuros como podia. Sospeitava de qualquera situaçom e a gente pensava que toleara, que colhera algumha fevre tropical que lhe afectava ao juiço. Logo de várias viagêns ao Novo Mundo decidiu que era momento de nom voltar. Os Monteira Furada seguiron-lhe as pegadas até Europa e é aqui o momento no que desaparece para a história o rastro de Cristovo Colom – casualmente na mesma altura o nobre galego Pedro Álvares de Souto Maior tamém desaparece -.

Numha noite pecha sem lua, entre á néboa mesta e a água fria da ria de Ponte Vedra um pequeno bote aproximou-se desde o peirao do porto a um areal apartado. Quatro homes agachados com pucha e capa, bem armados e com as botas penduradas ao lombo, bararom a embarcaçom e caminharom sobre o fundo fangoso da ria cara umha carruagem que os aguardava sobre a ponte do Burgo. Um deles mancou-se num pé e comezou a coxear, os outros, diligentes, ajudaro-no e subiro-no ao carro. À luz do candíl Pedro Álvares de Souto Maior, o Madruga, o Colom, observou como umha afiada cuncha de longueirom se lhe espetara na planta do pé.

CADAVER EXQUISITO VII

Vou a ser breve:

Dom Alberte entrou na sala de armas con paso firme e vigoroso. Tiña ganas de resolver rápido este asunto, máis cando viu á rapariga enfronte sua ficou paralizado por unha extraña sensación de familiaridade.

-¿Por que esta atada? - preguntou contrariado aos dous guardias que custodiaban á rapaza.
-Tentou fuxir, señor. Agarrou unha das mazas do S.XI e case nos reventa a cabeza.

Estaba atada a unha cadeira, cabizbaixa e sen decir palabra. Don Alberte acercouse e levantoulle o rostro. Aquela mirada profunda e salvaxe, aqueles cabelos negros desordeados, os beizos firmes e carnosos. Deu un paso atrás asustado. ¡Era o vivo retrato da súa avoa materna!


terça-feira, 30 de setembro de 2008

CADAVER EXQUISITO VI

Capítulo II


Dom Alberte de Longueirom era um home sério e piadoso. O primeiro que mandara construir naquelas terras que lhe deixara o Bispo fóra umha ermida. De seguido, falara cos arquitectos da diócese para que começaram os trabalhos para o paço. Seria o máis grande em leguas a redonda, e o máis rico e poderoso. O terreo era cham no val, pero arrodeado por outeiros majestuosos. As vinhas cresciam bem, a terra era fertil e as gentes dóceis. Seria facil administrar aquelas suas posessons e cobrar os impostos. Mais havia algo... havia algo extranho naquel lugar. Percebia um nom sei que que o desasosegava. Aquela fraga que já talaram, fóra frecuentada por mulheres velhas de oficios proibidos, por mencinheiras e bruxas de artes escuras.... Nom havia moito tempo que a Inquisiçom queimara publicamente a umha mai e a sua própria filha, vizinhas dumha parróquia apenas a meio dia de caminho, por practicar bruxeria. Bom, ele mesmo usara algumha vez os serviços dalgumha mencinheira, lembrava. Quando era novo tivo que beber aquelas ervas cocidas e repetir aqueles cantares para matar os vermes do seu ventre. O que os médicos do seu pai nom puideram curar, era frecuente acodir ás gentes da aldeia, discretamente.... Máis ele nom queria duvidar de Deus nem dos seus representantes na Terra. Corria o ano 1636 e tinha cousas máis importantes nas que pensar. O Paço que levaria o nome da súa família estava case terminado. Faltavam pequenas cousas: o muro exterior, os jardins. Fazia falta esculpir na entrada o seu escudo de armas: umha oliveira com umha cuncha embaixo, e...
- Meu Senhor!
- Escoito-te, Dinis....
- Atopamos a alguem durmindo dentro do paço, na sala de armas.
- Durmindo? Por Deus!! Nom estava vigiada esa sala?
- Si, meu senhor. Nom sei como entrou, a porta estava trancada e havia guardas todo o arredor, nom sei como....
- Quem é, Dinis?
- É umha rapariga. Leva extranhas roupas, de tecidos que nunca antes olhara. Ninguem dos serventes a viu pola vila ou nas aldeias dos arredores... É cousa do demo, meu senhor. Quando falamos com ela... o seu sotaque... as suas palavras.... Deus me perdoe, pero nunca vim cousa igual. Agora témo-la atada no pátio, aguardando por vocé, meu senhor. Cousa do demo...
- Cousa do demo? Isto esta-me acabando coa paciéncia Dinis! Tenho que resolver eu todos os problemas? Tes medo, Dinis? Tes medo dumha rapariga atada? Tes medo que monte numha escoba e bote a voar, que che bote mal de olho?
- Nom, meu senhor, eu...
- Vou para lá eu mesmo. Mentres, mandade a um home á avisar á guarda da Inquisiçom. Se é umha meiga, que se encargue a Igreja, se é umha simples ladroa, encargarei-me eu de impartir justiza. Sabedes já como se chama, polo menos?
- Giana, meu senhor.

segunda-feira, 29 de setembro de 2008

CADAVER EXQUISITO V

Bueno, o melhor quere escrever alguem pero non me poido conter!!!!!


- Vou. Dixem. Pero de onde raios sacou você esse coitado coelhinho?
- O destiño, non hai dúvida!.

O coello estaba algo queimado, a cociña nunca fora a especialidade de D. Anselmo.

- Pensei que morreras, ya sabes, os Monteira...
- ...Furada (interrumpiu). Iso é auga pasada. (dun mordisco meteu no papo media perna de coello)
- Pero... quedaches soio, con eses depravados, como te salvaches?
- D. Aquilino.
- D. Aquilino?
- Si, o Boticario, lémbraste del?.
- Si, pero, que facía no cemiterio a esas horas da noite?
- Pois seica a muller lle enfermou(dixo falando ca boca chea), xa sabes, levaba anos sen sair da casa, tíñalle medo a xente, iso non é bó para o corpo, Aquilino fíxolle unha mediciña para calmarlle a dor pero trabucouse ca dose e bueno...que desgracia. O pobre home, por medo a rematalos seus días no calabozo, envolveuna nunha alfombra e levóuna no cabaló pola noite até o cemiterio para metela no panteón familiar. A xente non a botaría en falta, de feito xa se olvidaran dela.
- Pobre home, e vaia susto deveu levar!
- O susto o levaron os Monteira Furada, vérono sair do panteón e creeron ver un morto. Eu non comprendía por que fuxían até que din media volta. Vin a silueta de Don Aquilino saindo do panteón cos brazos en alto e chorando dunha maneira pantasmagórica. Coñecino de seguido pola súa coxeira, xa sabes, naceu cunha perna máis pequena ca outra.
-Si, ten un camiñar ben gracioso.

Anselmo tirou os osos relamidos do coello ás brasas da foguera, e clavóume a mirada.

- Xacobe...
- Si?
- Atoparemos a Giana.

Fin do primeiro capítulo.

Bueno, penso que a historia precisa de estructura, cecáis poida seguir noutra linea de tempo ou noutro escenario ou eu que sei!! :)

CADAVER EXQUISITO IV

Pois isto vai vento em popa! Que bem! muito me alegro. A ver, Chini. O do sitio para isto está bem, pero penso que é mais vissual ponhe-lo aqui. Nom se pode fazer doutra forma? Já me dirás. Ai vai a quarta entrega.

Um silêncio absoluto asolagava o carro. Dom Anselmo, logo de uns quilómetros, e ainda despois de toda aquela tençom, ficara durmido. Nom me dera tempo a recuperar-me do sobresalto para perguntar-lhe nada. Que facia ali? Como conseguira fuxir dos Monteira Furada? Eu, com os meus próprios olhos, mirara como se enfrontava a eles para conseguir que eu fuxira. Nom o iam deixar marchar tam doadamente. O certo é que nom contava voltar ve-lo com vida. Nom mo explico! Que extranho.

- Este home...é-che umha caixa de sorpresas! Pensei.

Aproveitando a situaçom eu tamém aproveitei para botar um sono. Logo de asegurar umha certa distância com o Paço de Longueirom, botei o carro fóra da estrada e metin-me por umha pista forestal entre o mato. Estava canso e os palpos pessavan-me, pronto eu mais Dom Anselmo combinávamos num profundo e reparador sono. Ali de novo topei-me com ela. Minha doze Giana, confuso distinguia a sua face mentras a levavam de onde mim. Umha luva negra premia-lhe o pescozo. Umha sombra indistinguível atrás de-la levava-a, calada, maligna, com olhos cintileantes e cum ruin sorriso que a asustava, afogando-a de medo. Umha luva negra, umha sombra...aqueles olhos! Algo vermelho, que nom chegava a ver com claridade, decorava aquela luva. Que era?

- Nom pode ser...Minha pobre Giana...Vou, vou!!!! Farfulhei durmido.

Espertei no carro suoroso e desorientado. Um arrecendo a rica comida espabilou-me as tripas. Dom Anselmo estava afora, fixera umha pequena cacharela e nela assava um pequeno coelho mentres me mirava orgulhoso. Díxo-me:

- Por fim espertaches rapaz, deves estar esfomeado? Vem comer algo.
- Vou. Dixem. Pero de onde raios sacou você esse coitado coelhinho?

domingo, 28 de setembro de 2008

cadaver III

Eu vou seguir escarallando esta historia, hahaha, xa empeza a parecerse un pouco a frankenstein con eses estilos narrativos tan distintos!! (pola miña parte chea de castelanismos, tamén)

Pero, ¿que diantres facía el aquí?
Quíxenme erguer de inmediato, pero os 100 kilos do profesor Anselmo aplastábanme o tórax. A súa cara rechoncha estaba a escasos centímetros da miña e o seu alento fedorento abafábame e facíame desmaiar. Era un misterio a dieta que seguía o profesor, pero era como se comese caracois podridos tódolos días. Os seus ollos cravaronse nos meus e centellearon cun brillo especial, case obsceno. A comisura dos seus beizos comezaban a esbozar un húmido sorriso. Unha sensación de arrepío erizou os pelos máis diminutos do meu corpo. Agarreino polos hombros e cunha forza titánica, case sobrehumana, lanceino polos aires a sete metros de distancia.

-¡Axiña! Hai que liscar de aquí.
O profesor , sacudiuse a gabardina e un pouco desconcertado subiuse ao fiat bravo. Antes de que tivese tempo de pechar a porta pisei ben a fondo o acelerador.
-Agarrese ben o peluquín, profesor!

sábado, 27 de setembro de 2008

CADAVER EXQUISITO II

Hei Gonçalo! si que comeza forte a historia! que ben escrita! dame a sensación de que precisa un flash-back para comprender como e porqué chegou ese home ata ahí pero non me atrevo... así que aportarei algo a iste intre se tensión. (correxíde os erros e castelanismos, ok?)

Un lóstrego iluminou o cuarto e nese intre a sombra semellou pálida coma un esquelete. A porta pechóuse dun golpe, e sentín un tremor por todo o corpo coma se pasara a mesma morte diante dos meus ollos. A fora zoaba o vento e batía as contras das xanelas mentres as árbores do xardín revirávanse endemoniadas enchendo de follas o pazo. Unha vez máis non fixera caso do mestre Anselmo, quen xa me advirtira que cas cousas do outro mundo nunca hai que traballar soio.
O mellor era liscar e canto antes. Din media volta, e comencei a correr polos pasillos, o chan de madeira carcomida parecía querer derrubarse baixo os meus pes, o pazo era un auténtico laberinto, xa non me lembraba da saida, atravesei a cociña e un lóstrego partiu os cristais das xanelas convertíndoos en pequenos anacos resvaladizos e centelleantes. Estaba perto, non había dúvida, xa escoitába o tembleque do motor do meu coche que deixara aceso por se había que fuxir. Adentreime noutro pasillo que estaba cheio de portas batentes polo vento, no fondo albiscávase o que puidera ser a saida. Somentes tiña que votar unha última carreira e deixar atrás esas portas endemoniadas. Co corazón nun puño collín forzas e comencei a correr. As portas batían más e máis forte e cada vez veía máis perto a saida, de súpeto a silueta dun home interpúxose no meu camiño e ca velocidade que levaba xa era tarde para non turrar con él. A colisión foi boa, fumos dando rolos polo chan partindo a porta da saida e caendo escaleiras abaixo até quedar os dous mallados xusto diante do meu coche. Era D. Anselmo!


Bueno... espero que non jodera o conto XD XD

D. Anselmo e un mestre que sabe de todo e góstalle facer de investigador, forense, medium e sobre todo axudar ó protagonista, ah! i está meio tolo. Pode ser un bo recurso!.

CADAVER EXQUISITO

Hoje de novo estou no meu posto de trabalho, presto. Já é tarde e nom estou o que se di mui canso, nom saimos em todo o dia. Umha práctica pola manhá e um chisquinho de tenis de mesa e baloncesto polo serám. Agora frente ao PC procuro na internete algo de entretemento - nom do que se practica espido - e nom dou topado nada demasiado interesante. Miro o blogue e sempre os mesmos, que está mui bem, pero onde raios se metem todos os que estám anotados na mantida - bem alimentada - listagem que flanqueia a beira dereita? Hai algúns que nem se estrearom, para que puxerom o nome entom? Farám de orelhas peludas - empregando o termo radioaficionado - e asexarám as nossas estórias sem saber nós deles? Mais bem seriam olhos peludos...Comodamente sentados mirando pro monitor, sabendo de nós....que atrevemento, que osadia!!! Eu pola minha banda reclamo a sua presenza, já nom por deferência senóm por obriga! Os de sempre, os que sempre escrevemos tamém temos direito a saber das suas vidas, inquedanças, troulas, viagens e assuntos vários. Digo eu, que nom outro.

Noutra orde de cousas. A otra cosa mariposa. Pois si que me aburro! E como me escoito mui alto pensando, penso cousas. Isto...tenho umha idea, a ver que vós parece. Ai vai! Entre todos os do blogue imos escrever umha estória, um conto..o que saia! Vou-me explicar melhor, eu hoje nesta mensagenm vou escrever umha primeiras linhas e entre todos imos continuando-a, pouco a pouco, quando apeteça. Estaria bem que o senhor administrador cria-se um oco especial para isto, para que fose toda sequida e mais doada de ler. Vamos fazer umha espécie de cadaver exquisito literário entre todos. Aguardo que gostedes da ideia, poida ser um experimento muito interessante! Ansio que nom escrevam sempre os mesmos e participemos todos. Podem sair cousas bem curiosas. Começo eu.. a ver...cousa jeitosa!!

Naquela estáncia nom havia mais que móbeis velhos e farrapos emporcados. A pedra enxabrecida das paredes perfumava de humidade o já de por si fedorento quarto.No teito pendurava umha enferrujada lámpada que abaneava com umha luz esmorecente. O seu pendular movimento construia sombras pantasmagóricas e, numha delas, albiscáva-se o que parecia alguém. Sobre umha alfonbra, inmóbil,com os olhos abertos. Eu já abrira a porta, e consternado olhei como aquela sombra espectral tornava a cabeça, com olhos grandes, silenciosa. Mirava-me!
Nom devím chegar tam longe, nom devím segui-la até aqui.