Mais outra amostra de "bom jornalismo" de La Voz

Já vos teredes enterado todos... Erasmus eslovaco mete-se na água do Orzám pola noite, é levado por umha onda, tres policías morren tentando salvá-lo. Umha cousa inimaginavelmente horrível.

É certo que todo ocurreu por umha imprudência do rapaz. Nisso estamos dacordo, Voz de Galicia, pero... e este assanhamento post mortem?.

La Voz de Galicia, convertida numa massa de Springfieldianos com antorchas, está a publicar umha série de reportagens terroríficos. Quando nom está cubrindo noticias de semhoras que atropelam jabalís ou de loros desaparecidos, sai-lhes o ******** linchador que levam dentro.

Como exemplo : o mosaico de fotografias que publicam para explicar quem é o Erasmus em questom. Vejam, vejam o que pom no Facebook! Fumava porros! Disfrazava-se de Bob Marley! Posaba com umha escopeta! Bebía whisky a morro! Banhava-se pola noite com os seus colegas borrachos!. Assim, como dizindo, E POR ESTE EXTRANJEIRO CABRÓM TIVERAM QUE MORRER TRES PERSSOAS.

Estava-me a imaginar a mim mesmo, borracho, com 20 anos,a pasear pola rua, cruzando a estrada sem mirar. E por umha desgrácia um carro de polícia derrapa para nom atropelar-me e tenhem um accidente. Ao dia seguinte, explorando o meu Facebook, aparecem fotos minhas vestido de Super Mario ou a fazer o idiota numha fogueira em Sam Joam.

Isto já me tinha parecido umha auténtica baixeza , e ao dia seguinte leio no mesmo jornal que vam enviar a factura do rescate à FAMILIA DO ERASMUS. Que era um adulto , ouviram?. Que nom era um neninho de 10 anos!. Leiam com que neutralidade jornalística dizem que " vam pagar desde a primeira gota de gasolina do Helimer até o oxígeno das botijas dos buzos. Absolutamente tudo. " .

Pois nada, Voz, pasade-o bem fazendo campanha para tentar machacar ainda mais a umha família de Eslovacos aos que lhe morre um filho. Que paguem, que paguem tudo. Que têm eles a culpa.

Perguntava alguem em twitter se cria que em La Voz tratariam ao Erasmus de esa maneira se fosse um rapaz da rua da Torre. E eu digo, claro que sim. Acaso em Corunha hai estudantes que bebam, fumem porros e fagam o marulo? Nom deve haver nem um!

Traduzido de http://elhematocritico.blogspot.com/2012/01/la-voz-de-galicia-masa-enfurecida.html?spref=tw

Galicia Hoxe: bágoas de crocodilo

Carlos Vazquez Padin, lider de Converxencia XXI

O xornal do grupo Correo Gallego deixase de publicar en papel, e a pesar de que moi poucos o comprábamos, menos de 300 exemplares diarios de venda en quiosque, moitos dirán que están apenados e aproveitarán para facer o que mellor sabemos facer neste País, repartir culpas e fuxir das responsabilidades, resulta grotesco que unha organización que, de momento, ultrapasa os 250.000 votantes como o BNG e que presume de ser moi defensora do galego non teña ningunha responsabilidade que asumir en que o único xornal en galego non vendese en quiosque nen 300 exemplares por día.

Pero, porque non compraban o único diario que estaba escrito en galego os nacionalistas de esquerdas que tanto presumen de que lles preocupa o idioma? Porque non o compraban a pesar de que neste momento tiña unha liña editoral desde a esquerda á estrema esquerda?, o artigo máis destacado deste domingo era un de Beiras que ocupaba a terceira páxina completa, o máis dereitoso que vin foi o de Ceferino Diaz, deputado do PSOE no congreso, tamén vin un suplemento chamado Altermundo que se preguntaba polo comezo dunha revolución anticapitalista, ademais tamén colaboraba habitualmente Carlos Callón, presidente da Mesa ou Antón Losada, coñecido spindoctor da esquerda, etc. Desde logo un produto máis adaptado ao afiliado medio do BNG ou mesmo do PSOE que a min.

Todo isto abona a miña tese de que o que lle importa realmente ao nacionalismo marxista é a sua concepción sectaria da realidade e non o carácter nacional de Galicia, teño para min que a explicación está no sectarismo do mundo da esquerda nacionalista galega que por ser o GH propiedade dun grupo mediático conservador, preferían e prefiren comprar xornais integra ou maioritariamente en castelán por ser estes editados por empresas que eles consideran que son máis achegadas á esquerda, o que mostra con moita claridade cal é a sua xerarquia entre esquerda e Galicia, agora din, como se ese xornal que nunca compraron e case nunca leron lles importase moito, que é unha lástima a perda de GH, que a língua está en perigo e que a culpa é da Xunta por non subsidiar aos medios en galego, en definitiva parecerán tan desolados como se fosen lectores do periódico desaparecido.

O fracaso de Galicia Hoxe é unha alegoria do fracaso ao que están conducindo a Galicia as duas ideoloxias que explican, na miña opinión, o noso atraso, non só o fracaso do marxismo galego, senón tamén o fracaso cara o que nos leva a Galicia conservadora que coa sua política intervencionista encamiñada a fortalecer o seu control social e político á custa do diñeiro dos contribuintes, deu e dá orixe a proxectos como este que tivo a sua orixe nos subsidios á prensa e non nun plantexamento de mercado viable, calquera que coñecese este Pais sabería que o groso do mercado “interesado” en ler en galego non compraria un medio do grupo Correo tivese a liña editorial que tivese, calquera que coñecese este País tamén sabía que a Galicia centralista, fose está conservadora ou socialista e que vota PP ou PSOE, non tiña nen o máis mínimo interese ou mesmo capacitación para ler en galego, entón, ulos lectores para facer o proxecto viable?

O señor Feijóo e compañía son moi listos, din que son moi “austeros” cando lles interesa finiquitar algo que non é viable e que lles interesa que morra, pero son moi despilfarradores e intervencionistas cando o que é inviable é da sua comenencia que sexa viable, como algunha da prensa afín que tampouco le case ninguén, cabeceiras que todos sabemos que existen pero que non coñecemos a ninguén que as lea hai como mínimo un par delas neste País escritas en castelán e están sostidas igualmente con diñeiro público pero non acaban de quebrar, porque será?. Algúns manipularán desde a esquerda dicindo que Feijóo é liberal cando o liberalismo é oposto á concesión de privilexios e ás discrecionalidades e arbitrariedades baseadas en inconfesables intereses de parte ás que o presidente da Xunta nos ten tan habituados.

No sector dos medios de comunicación temos un exemplo moi claro do dano que o exceso de intervencionismo público compartido polos tres partidos con representación no Horreo lle fai ao noso País, creando ineficiencia e pobreza, controlando a opinión pública co diñeiro que os cidadáns que conformamos a propia opinión pública aporta cos seus impostos, deteriorando a calidade da nosa democracia pola falta de control do poder político por parte dunha prensa independente, levando a plantexamentos empresariais que non merecen tal nome xa que non dependen para a sua viabilidade da habilidade ou intelixencia dos seus xestores e do mercado libre senón do amiguismo e de que a liña editorial teña contente ou non ao poder, xusto o papel contrario ao que nas sociedades máis prósperas do mundo xoga a prensa, onde a dinámica de mercado exixe control ao poder para vender.


Os xestores do medio tamén teñen moita culpa, tiveron unha ocasión de ouro para lanzar un S.O.S despois da quebra de Vieiros e da Nosa Terra dicindo a todos os que se arrepiaban coa queda deses medios que eles, GH precisaban de vender para ter sustentabilidade como xornal, lástima, teriamos visto a reacción dos que agora derraman bágoas de crocodilo. Cabe preguntarse se este País ten bimbios para manter sen subsidios un medio diario en papel escrito integramente en galego, non están dispostas un 10% das 50,000 persoas que acudimos á mais multitudinaria das manifestacións de Queremos Galego a comprar diariamente un xornal en galego? A experiencia indica que non, só me resta preguntarme se empresarial e xornalísticamente se fixeron ben as cousas nos proxectos fallidos como única posible explicación que compre ainda descartar para a falta de resposta dos lectores.

Agora toca pasar pasar páxina, nunca mellor dito, non perder o tempo en analisar os nosos fracasos colectivos do pasado, porque hai tantos que non fariamos outra cousa, e pensar en que facer no futuro, facer máis e falar menos, eis a transformación que o País precisa, a prensa en papel tenderá a desaparecer cos anos, e hai que ir pensando en facer da necesidade virtude para posicionarse ben en internet, tiremos a moral imprescindible, a responsabilidade é a clave, se algo nos importa temos que promocionalo, compre tamén seguir pedindo que se eliminen por completo as axudas públicas a toda a prensa como único medio para contarmos cunha prensa libre e crítica co poder, e a crítica que compre facerlle á Xunta do PP para inflixirlle o dano político que merecen é a crítica da sua arbitrariedade tramposa no uso do diñeiro público, esa crítica pode facerlle un dano transversal, mesmo no seu electorado, a crítica de que é moi austero, ademais de ser falsa, só logrará reforzalo e a de que quere atacar ao galego, sendo certa, só deixará moi autosatisfeitos aos “defensores do galego” que nunca compraron o único xornal en galego.

http://galiciaconfidencial.com/nova/8123.html

A sangue frio

Última editorial do director de Galicia Hoxe.

Só lle tiñamos medo a que nos caese o ceo enriba e durante dezaoito marabillosos anos fomos unha tribo irredutible que manteu ergueita a bandeira na que está bordado o ADN deste bendito/maldito país noso, co idioma como fío condutor. Hoxe remata a aventura do Galicia Hoxe, orgulloso herdeiro d’O Correo Galego, afogado pola crise, esnaquizado polo desprezo institucional aventado dende o Goberno que preside o señor Núñez Feijóo, aplastado polo autoodio dunha sociedade civil afeita secularmente a manter unha relación paranoica cos seus propios sinais de identidade.

Se o gran libro da Historia lle dedica unha liña -que llela dedicará- ao proxecto máis ambicioso en favor do galego sostido por unha empresa privada, dirá, con total seguridade, que o GH naceu con Fraga, viveu co bipartito de Touriño e de Quintana, e morreu con Feijóo. Quen tivo a honra de dirixilo -baixo o paraugas protector de Feliciano Barrera, co apoio xeneroso e titánico de José Manuel Rey e cun equipo exemplar de profesionais-, pode dicir algo máis, igual de certo, malia que espido da asepsia dos historiadores: Galicia Hoxe deu os seus primeiros pasos cando a era Fraga agonizaba, e o gran patrón da dereita practicou con nós unha política de permisividade, de ‘laissez faire’, que lle deu osíxeno ao proxecto, logo dos anos de hostilidade contra O Correo Galego.

A etapa dourada vivímola co bipartito, sobre todo porque con Touriño e Quintana chegaron o respecto e unha liberdade descoñecida até entón no universo dos medios de comunicación. Abriuse, tamén, a billa das axudas institucionais -nada que ver coas inxeccións dos gobernos catalán e vasco a proxectos semellantes, pero si unha esperanzadora viraxe na política de defensa do galego- e aproveitamos os catro anos de bonanza para desenvolver un periodismo fresco e independente.

Coa chegada a Monte Pío do ‘señor das tesoiras’, no GH comezamos a escribir a crónica dunha morte anunciada. Consúmase hoxe -mentres o señor Núñez Feijóo entrega ufano as medallas Castelao, simbolo de galeguidade- o asasinato a sangue frío, con aleivosía e a pleno sol, dun periódico crítico, pequeno como a aldea de Astérix e grande no tratamento das noticias coas únicas armas da veracidade, da honestidade e do compromiso con Galicia.

Sei ben o que dirá o ‘señor das tesoiras’: Galicia Hoxe pecha porque a sociedade o deixa morrer, porque non vende o suficiente para ter unha conta de resultados equilibrada. Amén, señor presidente, pero con esa regla de tres ten vostede que comezar a desmantelar -se é que non comezou xa, que barrunto que si- o tecido produtivo deste país tan pequeno como o GH, con Citroën, a nosa primeira industria, á cabeza e metendo no saco das empresas improdutivas a mesmísima CRTVG. Porque nin unha nin a outra poderían sosterse sen as xenerosas subvencións dunha Xunta que utiliza con arrepiante impunidade a lei do funil.

É tan certo que o GH non conseguiu lectores suficientes para se soster como certo é que ningún periódico en Galicia podería vivir só dos seus lectores. A oportuna reflexión do analista Manuel M. Barreiro ofrece luz para quen queira ver: "En Galicia hai milleiros de persoas que, sobre a importancia dun medio en galego, viven en permanente estado de necesidade, pero non dan o paso ao estado de compromiso co sostemento de ningún medio en galego crítico. Somos os lectores os que temos que soster os medios críticos e alternativos, Polo de pronto, apoiando os existentes, dándolles audiencia e contribuíndo economicamente ao seu sostemento".

É dolorosamente obvio que iso non ocorre, así que misión cumprida, señor presidente, pero non se agoche baixo o paraugas das leis do mercado: Galicia Hoxe desaparece porque vostede camiña diante pola corredoira do autoodio, Galicia Hoxe desaparece porque o seu Goberno lle pechou con estrondosa hostilidade as axudas que alegremente reparte noutras leiras mediáticas, Galicia Hoxe desaparece porque non estamos dispostos a dicir que chove cando o que fan e mexar por nós.

Só unha reflexión máis: coa morte do único diario en galego morre tamén un pouco do ADN de Galicia, e tampouco niso andamos como para tirar foguetes. Hai poucos días, presentouse un libro da Universidade de Salamanca, no que participou o profesor da USC Xusto G. Beramendi, que revisa o concepto de identidade nacional no senso de que, xunto co Estado, a xeran a sociedade civil, as institucións e os medios de comunicación. Quizais na ultraliberal Xunta do ‘señor das tesoiras’, nese equipo de demolición (o mestre Beiras dixit) onde falar de identidade nacional é case como mentar o demo, respiren hoxe aliviados co peche dun periódico en galego e, sobre todo, galego.

Mátanos a sangue frío, don Alberto, pero saiba que o sangue quente das familias dos dezanove profesionais que hoxe van ao paro estará sempre aí, lembrándonos que a pluralidade informativa está de loito en Galicia, e saiba tamén que a Historia alumará con cegadora claridade e con exactitude o rol que cada quen desenvolveu neste tan minúsculo como nada pueril episodio. Mentres ese día chega, a todos, boas noites e boa sorte.

Nota

Agradecemos as condolencias dos bos e xenerosos, pero afórrenas para mellor causa. A nosa dor é privada e as nosas feridas, tamén. A familia non recibe. É tempo de silencio.

http://www.galiciahoxe.com/portada/gh/sangue-frio/idEdicion-2011-06-28/idNoticia-682664/

A frustracion do Galeguismo

Os nacionalistas queremos forzas politicas con vocación maioritaria, integradoras do conxunto da sociedade galega, non queremos ser sucedaneos ou muletas de outras forzas politicas e para iso hai que abandonar discursos hacia os que se ten escorado nos últimos anos máiis propios da esquerda española que do tradicional discurso propio de defensa dos intereses do país.

Moitos dos que nos sentimos cada día máis frustrados non entendemos nin compartimos como argumentos o impedimento de acceder ao goberno a partidos politicos que so contribuen a instalar a idea de que o nacionaliismo ten vocación de atarse ao españolismo de esquerda e de involucionar hacia unha posicion resistencialista coa protesta social como única ferramenta para condicionar e millorar o país.

Nin é bo dividir o nacionalismo en diferentes forzas, nin manter unha estructura frontista arcaica con unha evidente febleza e descontento, en permanente tensión interna que impide adiicar todos os esforzos a conquerir priorizar unha fortaleza social atraendo ao nacionalismo a todos e todas as galegas como millor opción obxetiva para o seu benestar e riqueza.

Moitos dos que nos sentimos frustrados sabemos que seremos (outra vez máis) testemuñas do enesimo debate pechado en falso, que non aportará nada novo nin ilusionante á sociedade galega e que acentuará un retroceso que Galiza está xa a pagar moi caro.

Mentras o os esforzos sigan centrados en debates de control interno, en repartos de miserias, en liquidación de referentes sociais en aras de priorización de supostos intereses colectivos, en desgastar os esforzos contra os afins que contra os rivais... o nacionalismo vai camiño de se convertir en residual no país que ten que defender e construir.

Moitos dos que nos sentimos frustrados politicamente agardamos ver un nacionalismo renovado, nas ideas e nas persoas que o representan, porque as persoas executan as ideas, e despois de anos de retrocesos constantes, seguimos a ver as mesmas caras sen que ninguén (agás contadas excepcións)teña asumido responsabilidades dos evidentes fracasos.

Resulta paradoxico que destacados referentes do nacionalismo sigan a teimar en que o pobo está equivocado e en que eles son os verdadeiros posuidores da verdade, en que a participacion nas institucións é a que debilita ao nacionalismo mentras que a maior parte de estes levan anos liberados politica e sindicalmente, desconectados da realidade soocial e instalados en unha idea de país que só existe na súa cabeza, endogámica, despreciativa non só hacia outras ideas, senón incluso coa maioría da sociedade por non darse conta que a verdade e a razón son eles.

O nacionalismo politico non está hoxe á altura do que o país merece, e mentras non haxa un verdadeiro recoñecemento dos erros e unha intención real de poñer o país por diante de outros intereses, levar ao nacionalismo ao maior número de gobernos e ser maioriitarios, sen preconceptos nin ataduras externas con ninguén, a maioría dos galegos e galegas non verán útil ao nacionalismo, máis preocupado en debates internos que a sociede non entende, nin aportan nada á soluución dos seus problemas reais.

http://galiciaconfidencial.com/nova/8043.html

Una reflexión a Papa pasado

XL Barreiro Rivas
Artigo de Opiniom, domingo 7 de Novembro.

Esta última semana no hice otra cosa que ensalzar la peregrinación pontificia, defender la actuación de la Xunta, y dar sentido democrático a los gastos generados por la seguridad y el protocolo del Estado. La visita me pareció importante como ciudadano y como cristiano, aunque cumplo mucho mejor con mis deberes y convicciones políticas que con mis obligaciones y creencias religiosas. Pero ahora, a «Papa pasado», quiero hacer algunas críticas, por si pueden servir para cuando peregrine Benedicto XVII.

La peregrinación del Papa hubiese calado mucho más si, en lugar de la parafernalia montada para que la gente lo saludase en la carretera y pudiese asistir a la misa, se hubiese optado por dejar libre y expedita la plaza del Obradoiro, y se hubiese celebrado la eucaristía en la propia catedral. Dentro del templo -porque apenas cambiaría nada si fuesen dos mil, y no seis mil, los privilegiados asistentes al acto-, o en la gran escalinata del Obradoiro -donde los marinos cantaron la Salve - con un sencillo altar como el que usan en Roma. Porque al final la pantalla de TVG le ganó el pulso al altar, mientras la basílica, con sus cuatro plazas, podría haberse convertido en la iglesia más grande del mundo.

Esta solución mejoraría la estética de los actos y su retransmisión, ahorraría miles de euros correspondientes al altar y a la iluminación y sonorización de la plaza, y daría más sentido pastoral a la visita. Y nada hubiese impedido que el Papa saliese a la escalinata a rezar el Ángelus y a impartir la bendición. Las críticas y los costes se hubiesen rebajado a la mitad, la espiritualidad y la belleza de los actos se hubiese multiplicado por mucho, y el espectáculo de confusión entre lo político y lo religioso hubiese mejorado de forma significativa. La catedral, que acogió un solo acto, pudo acoger tres -una misa, una recepción a los enfermos y una alocución a los políticos e intelectuales cristianos, por ejemplo-, y el contacto del Papa con el pueblo hubiese mejorado notablemente.

El otro error fue gastar tanto esfuerzo y tanta seguridad en convertir el trayecto de Lavacolla a Santiago -puro monte y clima desabrido- en un camino de honra, en vez trazar el recorrido del papamóvil dentro de la ciudad. Los compostelanos y los peregrinos lo hubiesen agradecido mucho, la gente podría esperar en las calles tomando un café y bien atendida, y la televisión se habría recreado en bellísimas perspectivas. La diferencia sería abismal, aunque la opción que yo propongo hubiese obligado a bloquear -como se hizo en Barcelona- quince manzanas de casas, que en Compostela equivalen a toda la ciudad.

¿Qué por qué no lo dije antes? Porque, aunque tienen mi móvil, nadie me lo preguntó.

http://www.lavozdegalicia.es/opinion/2010/11/08/0003_8835449.htm

Sobre a bolsa

Corto e colo os comentários que fixem a um post de Gon que me quedarom um pouco longos...
O debato é interesante, penso!
--
Caro Gon,
O que ponhem os videos é certo,
Tamem é certo que as grandes fortunas do mundo controlam o mundo, enfim.. som certas moitas cousas, nom é que de repente me esquecera!! Pero o que tu fas e fazer tabula rasa e identificar umha cousa com outra sem entrar nos detalhes, e os detalhes som importantes.

Nom estou dacordo em que a bolsa e o instrumento culmem do capitalismo...para nada!! O instrumento culmen do capitalismo quiza seja a democrácia paripé na que vivimos, o lavado de cerebro ao que nos somentem, ao que sometem ás massas pobres do mundo, o aparvamento subtil que fazem os ricos aos pobres para que sigam sendo pobres... Um aplanador de encefalogramas distribuido em jornais, TVs e realities...isso é o instrumento mais brutal dos porcos ricos neocom!!! Ou outras inumeraveis cousas.... Pero a bolsa?

A bolsa nom é nada disso!! Nada!!! Pero sigamos...

Os videos nom falam da bolsa, claro. É singelo: como já dixem, a bolsa é um escaparate, as subidas e baixadas som sintoma -mais que causa- dos males do capitalismo. A crise de hoje, e a de outros anos nom está produzida pola bolsa: reflicte-se na bolsa.

A crise actual estivo produzida por umha seriem massiva de emprestimos com poucas garantias de ser devoltos... O que hai que fazer é controlar eses prestamos polos estados, controlar certas actividades, regula-las.

Por que se nom, a unica alternativa seria terminar com o conceito de prestamo mesmo, e de juro. E já me diras como se pode formar umha sociedade moderna sem isso....imposivel. É mais: se nom existissem os prestamos, só os ricos poderiam acometer grandes obras, ou só os estados.

A bolsa só é a forma em que as sociedades anónimas consiguem financiamento. Tu quando compras accções te fas co-proprietário dumha empresa e recebes dividendos, e eles conseguem dinheiro para compar maquinária, investir, etc. A outra opçom que as empresas tenhem é pedir um emprestimo a um banco. (Que é melhor??? Lucrar a um banqueiro? A bolsa polo menos -democratiza- o acceso ao investimento/dinheiro tanto para os inversores, como para os emprestadores!!!)

Ora bem: logo, o que tu decidas fazer coas tuas acções, mesmo vende-las mais caras do que as compraches a um terceiro, isso é outra cousa, e ai o risco é assumido por cada um. Isto é o mercado da revenda. E o que nom quere perder, que nom jogue a andar comprado para logo vender mais caro, porque lhe pode sair mal..


Pensa: de igual jeito que ti demonizas a bolsa poderiamos ter demonizado a lotaria, ou as quinielas, os jogos de azar. Que mais especulaçom que isto? Jogar dinheiro por umha minima, minimissima posibilidade de granhar mais dinheiro!? A lotaria seguro que nom existiriam num pais comunista.

A bolsa só fai quebrar a umha empresa ou particular se esa empresa anda a investir dinheiro e a especular. O mesmo que um pode perder dinheiro num casino só se joga. Se nom joga, nom.

E se nom, pom-me um caso de exemplo. Explica-me como o teu dinheiro ivestido em bolsa pode contribuir dalgum jeito a explotar a alguem. Pero umha explicaçom nom retórica, senom real. Penso que é dificil, ou moi mal estou entendendo eu o rolho este da economia....


Bom, de resumo:

O capitalismo, o neo-liberalismo e os seus males som 99.99% outras cousas. E só o 0.01% bolsa. Os ultra ricos de toda a vida, as invasons de paises e a fame do terceiro mundo nom tenhem nada, nada nada que ver coa bolsa, senom com outras cousas menos mediáticas e vistosas...

Nom ao jogo da Bolsa.

Muito caro Chainis, vou boicotear o teu jogo da bolsa. Nom estou a favor de que fomentes, nem de brincadeira, o instrumento culme do Capitalismo. Como que nom lhe influe à gente, ao planeta, todos esses jogos truculentos que se cozem na Bolsa? Como que só correm riscos os especuladores? Caro Chainis, nom me digas que che tenho que lembrar quem provocou esta última crise? Como que com muitas das jogadas que ali se fam nom vam ao traste empresas enteiras deixando na rua a miles de trabalhadores? Entom nom é a Bolsa senom a manifestaçom mais perfeizoada e sutil do Capitalismo? Nom é o Capitalismo a lacra do mundo no que vivemos? Sinto-o amigo pero eu nom vou partizipar no jogo esse. Para lembrar-te o que é o Capitalismo aqui che deixo um par de videos entretidos e ilustrativos.

O problema do «hiyab» visto por um de Forcarei

Hoje, Xosé Luis Barreiro, em "La Voz de Galicia" fai umha reflexom que me parece moi interesante sobre os panos na cabeça e o chauvinismo imperante.





El problema del «hiyab» visto por uno de Forcarei

Cuando yo era pequeño, las señoras de Forcarei usaban pano. No era un hiyab , pero se le parecía mucho. Las chicas y señoras jóvenes solían llevar panos de colores, que se colocaban y ataban con mucha coquetería. Pero a partir de cierta edad se ponían panos y mantos negros, y, lejos de parecerse a las chicas que ahora llevan el hiyab a los institutos y discotecas, guardaban mucha semejanza con las mujeres iraníes, a las que solo en casa se las puede ver -dicen- espléndidas y seductoras.

El Concello de Forcarei acaba de publicar un libro sobre la memoria fotográfica de Terra de Montes, en el que es posible ver un acto cívico -el pago del subsidio agrario, y no la procesión del Corpus- en el que todas las mujeres llevaban el inseparable pano negro que les cubría cabeza, la frente y las orejas. A las señoras de Forcarei, que eran muy cultas y libres, nadie las obligaba a llevar pano, pero la vida era así y ellas se lo ponían. Y por eso en la década de los 60, cuando los jóvenes empezamos a dejarnos melenas, empezaron ellas a quitarse el pano y a vestirse de colores, sin que nadie les dijese nada y sin ayuda de filósofos ni legisladores.

Pero a muchas de ellas el cambio les llegó tarde, y siguieron usando el pano hasta su muerte. Por eso tuve vecinas -Preciosa da Ferreira, Carmen de Armada, Mercedes de Quintillán, Carmen de Rivela, Esperanza de Pichel o Xana da Ponte- a las que nunca les vi el pelo, y a las que sus hijos mandaron al monte Miau con el mismo pano negro con el que han de resucitar en el valle de Josafat.

Si no fuésemos tan soberbios y desmemoriados, y no confundiésemos nuestra condición de nuevos ricos con la de cultos progresistas, no aceptaríamos criterios absolutos sobre el vestir, no diríamos tonterías a propósito del hiyab , no haríamos leyes estúpidas, no confundiríamos los hábitos sociales o religiosos con la libertad, y dejaríamos que las inmigrantes se quitasen el hiyab de la misma manera que nuestras madres se quitaron el pano: cuando les dio la gana, cuando se sintieron mejor sin él que con él, y sin aceptar que era símbolo de atraso o sumisión que, como dueñas de sus casas y educadoras de sus hijos, jamás reconocieron.

Claro que esta filosofía no se aprende en los másteres de Harvard, sino conviviendo con aquellas personas que, después de vivir situaciones de máxima dificultad, tuvieron que ganar la modernidad al ritmo que les pedía el cuerpo. Por eso nunca tuve duda de que aquellas mujeres vestidas de negro eran lo más moderno e inteligente que había en la España de Franco, que pudo avasallar a catedráticos, jueces, obispos y yuppies , pero nunca les quitó su dignidad a las campesinas tocadas con un pano negro que todos respetábamos.

El misterioso Feijoo.

Um muito bo artigo de Anton Losada em El País, retranqueiro e bem acedo! hehe!! Gorentei!


El líder emergente que deslumbra ante los foros más selectos de Madrid con su contundencia para explicarle a Zapatero cómo salir de la crisis, o a Rajoy cómo se ganan unas elecciones, deambula como presidente entre los adustos muros de Monte Pío sumergido en la desgracia y los reveses. Es el misterio Feijóo. Una incógnita aún sin despejar cuando ya celebramos el primer año de la Restauración Popular ¿Quién es realmente? ¿El astuto candidato que supo meter el dedo en el ojo de Touriño y Quintana o el ingenuo explosivo que convierte la fusión de las cajas en el mayor derroche de consenso de la historia de Galicia, sustituye el bilingüismo armónico de Fraga por el trilingüismo cabreado o guerrea sin ejército contra los Baltar.

Cualquier pequeño ahorrador de cualquiera de las dos cajas le habría advertido de que si se disponía a provocar una fusión por la fuerza, era indispensable la sorpresa. No dar a los fusionados la opción de organizar la resistencia. O era unafusión relámpago o sería un lío. Pero Feijóo se tomó su tiempo mientras buscaba la piedra filosofal que le permitiera convertir la unión en un buen negocio, donde todo sumara beneficios para él y costes para el resto. Resulta bastante infantil quejarse ahora porque los demás intentan también -nunca mejor dicho- hacer caja, convocando manifestaciones, agitando a las élites locales, manejando auditorías de encargo o apelando al mismo localismo que sustenta la teoría delaldráxannos porque somos gallegos y el mundo está contra nosotros. Cuando uno se lanza a arreglar el mapa financiero pasando por encima del Banco de España y el Gobierno de Madrid, debería estar preparado para que como mínimo le interpongan un recurso. Lo asombroso es esta flagrante carencia de un Plan B. Todo parece fiarse a la estrategia delaldraxe y a negociar un peculiar intercambio de rehenes constitucionales.

Cualquier estudiante en ese sistema público de enseñanza que tanto denigra la derecha le habría augurado el desastre con un simple vistazo al borrador de bases del decreto lingüístico. Sólo un miña xoia puede confiar en el milagro de la cordialidad sobre una regulación que pone a los padres a hacer funciones propias de los profesores, a los docentes a ejercer de observadores internacionales y a los directores de los centros a operar como fuerzas de interposición en el conflicto, mientras la consellería se oferta como academia de cursos de inglés a distancia. Cuando votamos, la mayoría depositamos nuestra papeleta desde el convencimiento de que nuestro elegido se ocupara de enfrentar los problemas. Suele irritarnos bastante si los evita. Y aún más si los devuelve complicados. Y aún mucho más si, tras convertir la lengua en una cuestión de derechos humanos y bajar a Galicia a la división de los países con imposición lingüística, resulta que el presidente ha descubierto que la mayoría quiere que decida Educación y su modelo es exactamente aquel que había y funcionaba: mitad y mitad y todos contentos.

Finalmente, el episodio más conmovedor. Uno no puede sino emocionarse leyendo a Feijóo afirmar en su entrevista a EL PAÍS del pasado domingo como "tras dieciocho años, la democracia llegó al PP de Ourense para quedarse". Seguramente así sea, porque ya se encargará Baltar de contratarla para la Diputación. Cuesta decidir qué acredita más impericia. Si Feijóo esperando que olvidemos los abrazos con Baltar en campaña, seguro como parece estar de poder convencernos de casi todo si le dejamos darnos una rueda de prensa. O el suicidio de alzarse contra un astuto barón que controla con mano de hierro su provincia, sin otras armas que la altivez de los señoritos y un surtido de frases hechas sobre la política.

Al candidato habilidoso le ha sucedido un gobernante aparentemente inexperto, dotado de una inagotable pericia para meterse en los charcos creados por su propia tosquedad. Aunque a lo mejor, sólo es una impostura. Parte de una estrategia magistral que sólo saben apreciar quiénes no son gobernados directamente por su genio. Puede que nos nuble la percepción vivirlo tan de cerca. Quién sabe.