sábado, 27 de fevereiro de 2010

That day was a good day

Un día coma hoxe, concretamente o 27 de Febreiro do 2006, a miña vida daría unha "reviravolta" que me levaría ó outro lado do Atlántico. A pesares de estar lonxe da minha terra,familia, amigos...foi unha experiencia da que nunca me esquecerei e que me trae gratos recordos en cada momento.
Aquí deixo unha "pequena homenaxe" a esa cidade de contrastes; de praias de agua doce vixiadas por maxestuosos arrañaceos, de cafés de Starbucks, de grandes nevadas no inverno e unha sofocante calor no verán, de paseos en bicicleta entre os arrañeceos e as praias, de barbacoas ó atardecer cos amigos, de compras pola Av State e Belmont, de espectaculares musicais como "Wicked",de saídas nocturnas polo barrio Gay e polo estadio dos Cups,de infinitas viaxes polo Loop no tren elevado, de longos partidos de volley en North Beach, de chicken wings picantes na Hancock Tower, de concertos de música clásica no impresionante Millenium Park, perto da "Faba", de cuadas patinando sobre xeo no barrio da universidade, Hyde Park,de paseos en barco polo lago Michigan, da xuventude vibrando con Obama...



Ós que estivechedes por alí de visita, xa sabedes do que falo ;).
Por certo, este video foi feito na Av Michigan, para despedirse da popularísima Oprah Winfrey.

domingo, 13 de setembro de 2009

CAMINHADA GALINHEIRO-MONTE ALOIA-GONDOMAR.

Umhas instantaneas para que vos ilustredes sobre a nossa ultima gran caminhata. Botamos umhas nove horas de caminho pero passamo-lo mui bem, a paisagem, as vistas, a magnifica cuchipanda... todo umha marabilha. Ah! Que nom fique impune: o Xandre escaqueou-se logo da comida aproveitando que vinhera comer o Arauxo, um senvergonha! Aguardo que gostedes! A ver pra quando fazemos umha todos os do blogue!

P.D: Nom marquei os acentos por que nom me deixa o maldito PC. (Partido Comunista, claro!


















quinta-feira, 9 de julho de 2009

Saudos desde Polónia

Boas!
Saudos desde Polándia, Poláquia, Polacoland, ou Polónia mesmamente.
Tou aqui de conferéncia em Lodz.... Goder que pais mais raro... umha mistura entre a Rússia soviética cum toque que me lembra a Alemanha....

Bom, pois como ninguem escreve, pois eu tampouco.

Aqui deixo a minha pegada polacona: Mapa de visitas

PD: Marta, já actualizarei a ferramenta de estatísticas co que me pasaches...

sábado, 20 de junho de 2009

New York!

Ola a tod@s! aquí vos deixo unhas fotiños da nosa viaxe a New Yorke; as primeiras son de febreiro (gorro-abrigo-luvas) e as últimas de fai uns poucos días... unha cidade Im-presionante que vale a pena visitar ;)

Foto sacada dende a ponte de Brooklyn ó atardecer

Ponte de Brooklyn

Vista dende o ferry que sae de New York cara Staten Island.


Wall Street and american coffee.

Dende o alto do Rockefeller Center; atrás Central Park.

Times-Square, unha tarde de sábado.

E con American Airlines de volta a casa! Co que me gusta voar a min... a ver cando lle saen patas a estes bichos para poder ir tranquila...

domingo, 14 de junho de 2009

Paulistánia subjectiva



Caros e caras: enceto estas miñas aleutrónicas letras xa a cabalo entre o Butantã e a Alves Guimarães.
Ó minha gente! Tou bem contente, mozada... vou de mudanza, eita!!
E de este altiño de onde se perfilan as luces da Poulista, hei pasar ao mero mero corazón das trebas da luz, da luz das trebas, ás encostadas rúas de Pinheiros.
Agora si se abre a veda: ficades todos convidados a virme facer bo anfitrión!

E é iso, é mesmo: mañá tamén é a Parada. Esa é outra.
A máis grande concentración de GLS do mundo, e este voso seguro servilleta coas maletas ao llombo alí cabo da folía, mentres a purpurina e as fantasías de ouropel alagarán a Paulista e a Consolasón. Mudo... como é bom!

E nesas, pode que pola enerxía boa que estas cousas me tran, acontece que asistín entre onte e noutronte a un par de filmazoes que non podo deixar de vos comentar, que vos comento degorido, que vos encoraxo para que vaiades mirar tocados a gas....

A pirmeira: Viagem ao Principio do Mundo, do noso paisano de Alén-Minho Manoel de Oliveira... especialmente preparada para os que sentides a ausencia dela (ela que nos doi e nos sulaxa, e na que estamos na distancia, e na que en estando nela non sabemos nin estar). É un filme sobre un filho de portugueses que volta a aldea do pai. Nin en Forever Shaunsha (dito sexa con todo o amor) vira eu tan de perto a miña terra. A primeira media hora cansaresvos, mais ha valer a pena: é Don Marcelo (Mastroianni) enmeighando a cámara, é a estrada mareándote talmente coma quen fose a Arcade uns chocos comer. Mais agardade: despois, neste filme, hai un... unha... era ben velo en tela grande... non vos podo contar máis!

A segunda, especialmente dedicada para quen se sinta capaz de estar lonxe dela-outra: Compostela... Vin, entre alumnos e fans (do galego, o galego idioma), 13 Badajoladas!... e gostei para caramba. Un puta de viaxe por dentro da mente da esquizofrenia (tema: cómo todo esto está fóra da vida dos comúns, asepticamente caché). Ben dobradiña (e si: metéronma dobrada)... mais un puto bon produto porque si. E vina de graça, cousa de o InstCerv por veces se deitar de cara a nós. Mais era para ter que estar nos cinemas paulistanos... valíao ben!

E a outra (aínda que esa non vola vou poder pór tan ao xeito)... Arido Movie. Esta xa foi na tele, na TV Cultura ("a TV que faz bem"). Unha road con destino á caatinga, a terra agreste de seca e padeceres do Nordeste do país. O Fart Leste dos de por aquí. Maconheiros, balas, barra pesada, calor do sol. Pensei: esto tiña que estar nos Valle Inclán, nos Compostela (que non, que xa n’os hai). Tiñamos que darlle un xeito a iso: cómo presta descubrir cousas de noso en estando tan lonxe (e si, xa estou falando da lingua outra vez máis). Dicían no filme: "é cuspido e cagado a ele".

Coda: as imaxes: 1. Sodoma e Modorra pretiño de chez-moi. 2. Fotograma de "Viagem..." co monte da Guarda ao fondo (que saudades, Nossa Senhora!).



E como o medicamento catalán... Voltarem!

quarta-feira, 25 de março de 2009

GUILIN, LONG JI, XINPING Y YANGSHUO





















Boas xente! Aqui vai a cuarta entrega con fotos por fin!

Hola locos! Ya hace dias que no escribo y desde entonces nos hemos hecho un largo recorrido. Retomo pues el relato:

Estuvimos un par de dias viajando hasta llegar a Guilin, hasta llegar a nuestro destino fuimos en bici, barco, bus y tren y por el camino nos fuimos encontrando a diferentes grupos de viajeros: un grupo de francesas maduritas que llevaban un par de anhos viviendo en China porque sus maridos trabajaban en una central nuclear y eran unas mujeres super divertidas, estaban como cabras! Tambien nos encontramos con una espanhola de Burgos que llevaba varios meses recorriendose el sudeste asiatico antes de llegar a China. Pense que el viaje en tren de 18 horas iba ser matador, pero nada mas lejos de la realidad. El ambiente era muy majo, iban las familias comiendo en sus compartimentos con literas sin puertas. A mi sister y a mi nos toco separadas y la gente era encantadora. Aproveche para leerme un libro que traia.

Llegamos al fin a Guilin, la ciudad mas grande en la que he estado hasta el momento y como no, alli nos perdimos la una de la otra pero al final no hubo problema de reencontrarnos unas horas despues en el hotel.
Un dia despues nos dirigimos a la zona llamada La Espina Dorsal del Dragon, donde estan las terrazas escalonadas de los campos de arrozales. Nos hicimos un buen trekking con un grupo de chinos jovenes y muy majos!

Pasamos por varios pueblecitos de minorias etnicas, por ejemplo, estuvimos en uno en el que las muejres salieron en el Record Guinnes por ser las que tenian la melena mas larga del mundo. Al parecer se cortan en contadas ocasiones sus melenas en fechas senhaladas y luego esa mata de pelo se la atan al suyo, y asi al desenroscarlo tienen una melenaza hasta los pies. Que impresion!

Dormimos en una estupenda cabanha con maravillosas vistas a los campos de arrozales y este simpatico grupo de chinos nos ensenho a jugar a un juego parecido al poker pero con fichas. Y es que los chinos son unos viciados del juego, alla donde vayas estan grupitos de gente de todas las edades jugando en la calle!

Estuvimos en varias aldeas de minorias que eran increiblemente autenticas y pintorescas!! De lo mas impresionante del viaje!

Para nuestro siguiente viaje hacia Xinping, Yangshuo y el recorrido por el rio Li, nos colamos en un bus de una excursion organizada y privada de chinos (aqui hay una barbaridad de turismo nacional) sin pagar, pero no nos salio la jugada tan bien como pensamos, porque yo, todavia cabeceando y leganhenta en el bus, en medio de un improvisado karaoke entre los presentes, fui obligada a cantar! Ya nos veis a sister y a mi cantando canciones de Mecano ante la atenta mirada y objetivos de camaras de los presentes! Mamma mia!

Embarcamos en un bote de bambu y navegamos el rio Li (creo que las imagenes salen en la peli El velo pintado), rodeado de montanhas con formas rarisimas, que a los chinos les gusta bautizar con nombres de lo mas peculiares (El abuelo que mira la manzana, El camello que cruza el rio, La colina del tigre blanco, etc) que despues la forma no se parece en nada, menuda imaginacion le echan, hehe!

Nos quedamos esa noche en un pequenhito y tranquilo pueblo, Xinping, donde nos persiguio un demente/ retrasado/ psicopata que metia la mano en nuestra cartera, se autoinvitaba a todo lo que pidiesemos y demas. Un chico majisimo de una tienda nos salvo de la garra enemiga, mediante un traductor simultaneo del ordenador de chino a ingles y nos llevo en su moto a las dos hasta el hotel, que riquinho!!

Pero al dia siguiente, estuvimos de compras y comiendo por el pueblo y el loco reaparecio, le gritabamos por la calle que nos dejara en paz y nada, y aun por encima se ponia a hablar con los duenhos de las tiendas como si tal cosa y claro, asi parecia que venia con nosotros, hasta que le dejamos tangado con su refresco en una tienducha, y alli se quedo, sin dinero pa pagarlo...

Luego ya nos vinimos hasta el maravilloso Yangshuo, una pequenha ciudad del estilo de Ligian y Dali, muy turistica. Un gigantesco McDonalds tapa parte de las vistas al rio, con eso lo digo todo. Pero es muy chulo y por la zona hay un monton de actividades que hacer! Hemos cogido la bici y hemos recorrido pueblecillos! Las vistas montanhosas de la zona son espectaculares! Por aqui se puede hacer escalada, ver espectaculo de luces, ver la pesca con cormoranes, o darte banhos de barro en una cueva!
Nosotras ya estamos apuntadas a cursos de cocina china manhana y nos hemos ido a dar un peazo masaje chino de todo el cuerpo de una horita de duracion!! Pero desde luego no es un masaje de relax, meten canha! Supongo que aqui estan todos los principios de osteopatia, asi que pa mi fue como un masaje de alla, pero incluyendo cara, cabeza, brazos y piernas! Para terminar con un te calentito! Dormi como un bebe alyer! A ver si voy a que me den su famoso masaje de pies de una hora (los chinos creen que en el pie se encuentran todos los puntos estrategicos para atacar cada parte del cuerpo!

Bueno, esto es todo, amigos!! En dos dias nos cogemos un tren de 24 horas hasta Shangai, solo rezo por encontrar un libro en castellano por aqui o intercambiarme el mio con algun espanhol que encontremos, para no morirme del asco en el tren.

Una cosa, ya estoy subiendo fotos en facebook, que ya me estaba tardando!

Ah, no paro de grabar con mi camarita, parezco una japo neurotica y estoy redescubriendo la comida china, al principio termine hasta las narices pero ahora comienza a entusiasmarme. Estoy probando muchas cosas diferentes y me encanta (casi) todo!

Abrazoooo enorme! Contadme de vuestras vidas, que algunos me teneis abandonada. Bs.

DALI E O LAGO ERHAI

Ola a todos! Aqui vai a minha terceira entrega (copy-paste):


Despues del tremendo trekking, de descanso, poco. Nos pillamos un bus de cuatro horillas a Dali, otra pequenha ciudad bastante tipica y turistica, pero tranquila y bonita para pasar unos dias. Pasamos un primer dia bastante relajado, para al siguiente alquilar unas bicis y bordear el tremendo lago Erhai. La verdad es q desde que a mis 7 anhitos me rompi la pierna andando en bici no habia vuelto a montarme en ninguna y es increible la memoria que puede llegar a acumular el cuerpo! Se que para vosotros es una sensacion de lo mas familiar pero para mi fue una autentica novedad la sensacion de libertad, pasados los primeros 10 minutos de panico por la circulacion, claro, hehe. Coger la bici en un pais tan lejano y exotico teniendo toda la carretera por delante y el sol de frente fue una maravilla!! Despues de coger un ferri, hicimos unos veinte kilometros con un paisaje maravilloso de fondo. Nos fuimos parando en pueblecillos muy pequenhos y autenticos. Los
aldeanos nos miraban fascinados como si se acabaran de encontrar una pareja de extraterrestres, nos sonreian, sacaban fotos y los ninhos nos perseguian por las callejuelas, que riquinhos!!

Al final llegamos a otro pueblecillo muy chulo, Wase y alli hicimos noche.
La verdad es que las verdurillas fritas que me comi en el restaurante esa noche me revolvieron tremendamente el estomago y como no, me produjeron diarrea y vomitera, pero ya estoy mejor, hoy de vuelta a Dali.
Estoy de la comida china hasta el gorro, al principio era la novedad y me gustaba probar, pero todo es un poco repugnante ahora para mi! Tengo que intentar comer comida occidental al llegar a las macro-ciudades!

Manhana se presenta un dia largo de viaje. Bus a Kunmig 5 horas, mas tren-cama Guilin durante 18 horas mas. Mamma! Me va a quedar el culo cuadrado, hehe!

Pues nada, penha, ya os sigo contando. Gracias por estasr ahi, al otro lado!

terça-feira, 17 de março de 2009

Paris, Paris...

Mimá, falto uns dias e a de entradas publicadas que hai! que productividade, sí señor.
A verdade é que a miña viaxe a paris de 3 dias non é tan espectacular como as aventuras tan fascinantes que está pasando Cris na China, pero cando eu vaia a Xapón (algun día non tan lonxano), xa non me darás tanta envidia!

Cheguei hoxe mesmo e estou algo cansa pero como non dou durmido, estiven entretendome en preparar unhas cantas fotos e comentar resumidamente a viaxe: París é unha cidade preciosa, e de noite é impresionante, por algo a chaman a cidade da luz. Fin. Hehe.

O meu francés inda é bastante básico e so me sirve para preguntar direccions, pedir no restaurantes, comprar e pouco mais, pero a ventaxa e que entendese bastante ben. Unha das cousas que mais me gustou foi visitar o museo de Orsay onde estan moitas das obras míticas de degas, tolouse lautrec, Gauguin, van gogh, monet...emocioneime mais dunha vez vendo algun cadro. Poder acercarse e ver as texturas e pinceladas, descubrir os seus segredos iso é impagable...Tiven que descartar á monalisa, non había tanto tempo, e ademais creo que está sobrevalorada. Outra vez será...

Respecto aos meus compañeiros de viaxe, fun co alumnos da escola de idiomas. Eramos 26 pero a xente maja creo que a podías contar cos dedos dunha man...hehe. Inda que eu fun á miña bola con unha compañeira. Había xente ben rara, un tipo andaba todo o rato coa sua rata de peluche que saia dun neceser de "lentejuelas" (???como se di eso) vermellas, poñía enriba da mesa nas comidas, faciase fotos con ela...en fin.

Unha cousa que me raiaba moito é o fanatismo que ten a xente por facer fotos de todo, de todalas formas, ata un caso extremo dunha rapaza que foi ao Louvre e debeu de ver todos os cadros á traves da pantalla da súa cámara, a ver ¿que sentido ten eso? Para iso comprate un cátalogo do louvre que os cadros sairán fotografiados como dios manda! Non hai cousa que mais me aburra que a típica foto de "eu + o monumento" sobre todo en viaxes tan trillados como París e outros sitios que inda que non foramos xa case sabemos como son de forma virtual, non digo que no haxa que sacar unhas cantas fotos pero a xente se pasa...Así que nun intento de rebelion contra iso, fixen esta pequena seleccion de fotos sacadas co móbil dándolle o meu pequeno toque persoal...Agardo que vos guste. un bico!




Baño do aeroporto Charles Degaulle....



Que farían esas gaivotas perdidas nunha fonte de Paris?