sábado, 30 de junho de 2012

Castro-chavista socialista

A notícia deixou infartado a mais dum. A raiz das reacções de amigos cantantes e fãs, Ricky Martin numha carta dirigida aos seus admiradores indicou, “Sou chavista e castrista, e que? Sou socialista como o meu amigo René Pérez “Residente” (Calle 13). Já cansei de estar em armários. Nom quero estar nunca mais num. Já nom me importa o que pensem os demaiss”, dixo o cantante boricua.

http://www.eldinamo.cl/2012/06/27/ricky-martin-se-declara-castro-chavista-socialista/

quinta-feira, 26 de abril de 2012

Escudo

Estes dias lembrei-me do escudo este que circula por internete coa cousa de Repsol....

Por certo, que bom que o blog recupera actividade. Pero poñede os marcadores ou labels, please, sobre todo ti, Marta, que fuches das primeiras em queixar-te! Que logo é dificil encontrar cousas arquivadas!

domingo, 12 de fevereiro de 2012

Beiras e o Encontro Irmandinho saem do BNG

Antes somaram-se a Teresa Táboas, Bouza, e outros. (Aymerich já se foi, ou ainda nom?)

O BNG tal e como vinha funcionando demostrou nom ser suficiente para governar na Junta e mudar as cousas. Alhos e bugalhos misturados e ao final ninguem saia contento. Comunistas, altermundistas, socialdemócratas e até liberais todos no mesmo saco.

Sempre ouvim -mas nunca o verifiquei por mim mesmo- que "crise" em chinês significa "oportunidade". Assi me parece. Esta notícia nom me entristece, senom que significa umha boa oportunidade para criar algo esta vez, bem feito. Para que todos os que pensamos que assi este pais vai de cu, nos comprometamos activamente coa política, cada um desde a sua vissom. Agora haverá mais onde escolher, mais que fazer. Nom valem excusas, temos as ferramentas, cada um de nós.

Força!!

terça-feira, 22 de novembro de 2011

A porta pechada.

O mestre Beiras volta dar-nos umha outra liçom. Nom deixerdes de ler este conto que nos trai com binoculares o que está por vir, e como nom, já foi. Agasalho para a leitura, ademais!

Andaba eu a remexer antonte, de madrugada, nunha vella cómoda arrombada no faio da nosa casa, na percura duns documentos hai tempo xa traspoleirados, mais que agora precisaba arrecadar. Néstas, no batifúndio de aquiles caixóns ateigados das chirimboladas máis diversas, emergullaron as lapelas dunha carpetiña amarela, ou millor diría amarelecida, que puña escrito da miña man 'orixinais en balde'. Díxenme: "outra máis" -poisque delas háivolas abondas, ciscadas polos recantos máis insólitos da casa entremedias de feixes inordes de papeis ás veces atados con bramante, ou amoreados en caixas de cartón, ou como neste caso, recluídos en caixóns, gavetas ou lacenas a porta pechada, ao xeito do inferno do 'Huis clos' de Sartre. Con todo, a curiosidade incitoume a fisgar no contido da carpetiña: varios fascículos de manuscritos, con cadanseu clip, dous diles con copia mecanografada na miña vella máquina elétrica, hai tempo xa difunta, e datados en xuño do 1993, ún mesmo esactamente na noite do San Xoán. Non tiña na memoria pegada ningunha de telos escrito, mais despois de lélos e tida conta das datas, cadraban co episodio da miña expulsión do Parlamento galego, decretada polo daquela seu Presidente, o finado Vitorino Núñez, en execución das ordes de Fraga, no proceso de amputación da lei reguladora da cámara e demouca dos dereitos da oposición. No entanto, o contido de un diles, ou se queredes a parábola que relata, pareceume tan transladábel ao proceso que estamos a vivir e ao desenlace eleitoral do vindeiro domingo, que non me non resisto a transcribírvolo eiquí e sometelo á vosa consideración. Deste xeito, ademáis, cedo ás benguiadas reclamacións de algúns de vós e crebo -inanque só sexa por un día- o mutismo de palabra escrita no que me mantiña desque o nazinecio poder tatexo autoanémico asasinara o 'Galicia Hoxe' que daba acollida ás miñas prosmeiras prédicas dominicais.


H & H: REPÚBLICA DE WEIMAR EN LILIPUT.

Cóntannolo os bos libros de Historia -esa literatura decote subversiva por ser veraz, e que portanto o sistema disuade cada vez máis procazmente de lér. Foi o caso nun cultísimo país da moi civilizada Europa. Aconteceu alí a instrutiva peripecia da resistíbel ascensión ou medre 'contra natura' dun anano mental e moral que nomearemos abreviadamene Hit, no colo dun mastodonte con miolos de cuspe de grilo que, tamén por abreviar, chamaremos Hind.

Había nesa altura no tal país un rexime político moi versallescamente democrático e, para máis señas, republicán. Un rexime de moles liberdades xurdido despois dun grorioso período reaccionário como é debido, de guerras e de império, alí coñecido e numerado até duas veces como Reich, e que desembocara nunha igualmente groriosa ruina, co fachendoso arruallo nacional a pedir por portas, ou sexa, humillado e endebedado polos catro costados ou pontos cardinais.

Levaba a liberal constitución dese rexime o nome dunha vella cidade até daquela coñecida no mundo por algo tan distante e contraposto á política e aos xurisconsultos como son as artes da música e da poesía, quer sexa Goethe, Schiller ou Liszt: Weimar. Para culmen de fatalidades, no punto e hora en que comeza a historia ou esperpento de H & H, ou Hit & Hind, desencadeárase en todo o hemisferio darredor dese civilizado e cultísimo país a crise económica e drama social máis graves de tódolos tempos modernos, co consabido correlato de descomposición moral e destrago de valores éticos estabrecidos de antigo, que os santos padres de turno se apresuraron a condear urbi-et-orbe sen perda de tempo, para adverténcia dos homes todos de boa vontade -que desventuradamente resultaron ser ben poucos, mália que escolleitos.

É xusto nese intre preciso, como por un casual, cando ao anano mental e moral nomeado Hit dáselle por botarse a medrar, contra tódalas leis da natureza, insisto -e máis coa desnutrición e fame que aló inzaban por mor da crise, e que il pasaba tamén poisque tampouco niso a fortuna o agraciara. Medra primeiro nos herbais dun recanto verde do grande país: na Bavaria -cousa distinta da Babia, e disimule o perspicaz leitor. A seguida, un mangado de trogloditas fosilizados no paleozoico, mais que o cámbeo climático inducido pola crise devolvera á vida tansiquer vexetativa, con megafonía a esgalla, e cun desleigado mintirán enveleñado nas universidades pola decadéncia de oucidente e especializado en difundir infundios e falacias como quen larga matute con envoltorio de cousa fina, o tal Hit, anano saltarín, salta, faltaría máis, e en só dous anos, de ter 12 a obter 107 acólitos empoleirados nas cortes lexislativas do país en custión. Non satisfeito con iso, noutros dous anos máis estírase até 230 escanos ocupados polos seus sosias, igualiños todos a il e máis antre si coma cagallas de merda ou gasto do mesmo bicho. E tudo moi democrático, por sufraxio universal, libre, individual e segredo dos cultísimos e civilizados cidadáns do espello de oucidente que era o tal país.

Acadada esa estatura, o Hit arrepónselle ao Hind en eleicións presidenciais, humíllao, faino pasar á segunda volta e arrepáñalle nada menos que o 37% dos votos. Nunca tal vira nen imaxinara o mangallón do Hind, vellote que en tempos fora home de armas tomar, heroi coas armas vencido mais, con todo, símbolo inviolábel da honra nacional posta a salvo. E máis, inda non reposto do abraio, bambeante a atoutiñante coma os homes de ferro teutóns descabalgados por Alexander Nevsky sobor do xeo do lago que a seguida os engulira, o big Hind -como xa daquela deran en alcumalo os raposeiros cinéfilos do entón- axiña ía ter que presenciar algo inconcebíbel polo seu maxín -poisque imaxinación, o que se di tal, o cuspe de grilo non é que dea pra moita. Tivo, nefeito, que mirar ao Hit convirtido en xefe de governo co apoio duns semifusos que se dicían centristas e nacionalistas, seguidores dun tal Papón-Nunes, que coidaban que os deputados chamábanse así polas deputacións -e inda menos mal con esa opción semántica- e que, enfin, praticaban o nen si nen non senon todo o contrario, ou sexa, mande vostede, patrón.

Á marxe ficaban uns señores moi formais, finos e comedidos, que invocaban a socialdemocracia e tiñan rango de segunda forza na cámara que inda daquela era de representantes que non de gas. Asosegados e impertérritos, por estimaren que a cousa non ía con iles, non perdían a calma por mixiricadas tais como as ocurrencias do Hit. E en frente... Boh!, en frente só combatían 81 garulos atrabiliarios que vistían raro, non cortaban o pelo por riba das orellas como estaba mandado, e predicaban unha cousa esotérica, moi axiña extinta, que iles chamaban comunismo. Éranvos tolos incendiarios natos. De xeito que ao Hit non lle custou nen chisco convencer á caste política e máis a toda a clase meia do país, que xa daquela se declaraba unánimemente apolítica e mesmo por iso votaba en masa ao Hit, de que aquiles garulos incendiaran nada menos que o pazo do Parlamento -que ali chamaban Reichstag, asi de raro. Prendeunos a todos, craro é, e con toda xustiza. E así puido o Hit facer aprobar polo Reichstag unha lei na que o tal Reichstag se suicidaba, colectiva e institucionalmente, pasándolle a Hit, nos mesmiños fuciños dun estupefacto Hind, plenos poderes para governar e lexislar por decreto á marxe desas liberaloides institucións obsoletas, custosas, molestas e insalubres que eran a cámara lexislativa e máis o paspán do Hind, aínda Presidente.

De alí en diante, todo foi como as proprias rosas. Hit suprimíu tódolos sindicatos (agás o seu), tódolos xornais de partidos (agás do seu tamén), e finalmente tódolos partidos (agás, obviamente, o seu: algún tiña que haber). Anticipouse á imaxinación de Orwell convirtindo ao desleigado mintirán xa aludido -agora relembro que o chamaban Pequeno-Goeb- en xefe do Ministerio da (Única) Verdade, con poder absoluto sobor dos mass media a-políticos restantes. Puxo en prática o antiquísimo aforismo de que "a rúa é miña", facendo efectivamente donos da rúa aos seus candorosos e animosos plebeios, orgaizados nunhas siglas equívocas: as SA, disque. Mais cando, bébedos de 'ardor combativo', empezaron a criarlle incordios cos profisionais das armas, fixo que os plebeios fosen liquidados polos aristócratas -istes tamén con siglas equívocas: as SS, seica. E digo "disque" e digo "seica" porque a min aprendéranme que, no mundo normal, para os plebeios está a Seguridade Social, e as Sociedades Anónimas en troques están para os plutocráticos aristócratas. Mais, ben mirado, é obvio que o país desta historia de H & H non era o mundo normal, senón o mundo ao revés. Abrevio. Finalmente, palmou o big Hind, e o anano Hit, que tanto medrara que xa lle cabía todo o Estado na cabeza, xuntou na sua persoa a xefatura de governo, o poder lexislativo e máis a xefatura do Estado. Hala!.

Miragreiramente, o maravilloso enxendro nacía como desenlace dun proceso 'nidiamente'democrático, desenvolto coa forza dos votos nas institucións deseñadas pola constitución de Weimar. E o povo foi totalitariamente feliz: aclamacións clamorosas, concentracións imensas en campos ad-hoc ou fóra diles, milleiros de instrumentistas e coristas multiplicando exponencialmente os decibelios da música de Wagner, fartura de grandeza nacional e de produción de aceiro comestíbel, e moita máis bendición de dios que omito eiquí, foron nourritures terrestres abondosamente ofrecidas e consumidas pola cultísima e civilizada cidadanía de 'escravos felices' dese país de fábula -mal que lle pesase xa daquela ao tácitamente citado Gide e outros pederastas e comunistas coma Bertolt Brecht, que pretendían ter razón iles sós frente á evidencia da felicidade das masas e dos votos nun energuménico orgasmo nacional inenarrábel. E así remata a peripecia ou esperpento de H & H, ou Hit & Hind, con este final feliz indiscutíbel, tanto para Hit que accedeu temporalmente á groria imperial neste mundo, canto para Hind que descansa eternamente na groria celestial do outro.

Cóntannolo os bos libros de historia, os veraces, dixen. Só nunha cousa penso que se enganan ou erran -pois mintiren non é cousa conciliábel con seren veraces. Penso así eu porque niles pónselle ao país do esperpento en custión o nome dun lugar ou topos inexistente. Vós diredes, leitores: chámano Galiza. Engano ou erro enormísimos, non si?. Xa dicía eu!. porque o nome verdadeiro non é ise. O nome verdadeiro é Liliput. Ou tampouco, meu señor Swift?.

Reboraina de Aguiar, xuño do 1993.

Xosé Manuel Beiras

segunda-feira, 24 de outubro de 2011

O Reino Suevo na historiografia

O Dr. Anselmo López Carreira apresenta-nos esta mágnifica palestra para comemorar o 1600 aniversário da fundaçom do nosso Reino da Galiza no 410 como o primeiro reino europeio.



Este é o primeiro de quatro, se vos interessou aqui podedes ver os outros três:


P.S: Há tempo lembro que puxera já algum video de Anselmo López Carreira, espero nom tenha sido este, penso que nom

domingo, 18 de setembro de 2011

Números que escrevem a verdade. Crise?

Las cifras del engaño y la vergüenza


Jokin Zabal@ – ATTAC País València.

Algunas cifras y cantidades pueden contextualizar perfectamente la situación en la que nos encontramos, desvelando al tiempo los grandes engaños los que nos someten.

Además, para entender la economía de lo que sucede, hay que conocer estas cifras, compararlas y reflexionarlas…

A partir del trabajo de César Pérez Navarro [1], y tomándolo como base, hemos investigado las cifras que os presento a continuación en los diferentes organismos que las analizan, y publican (ONU, OCDE, FMI, Banco Mundial, BCE, Multinacionales Consultoras, Presupuestos Generales del Estado, Hacienda, etc.), y las hemos contrastado debidamente…

Los Billones son Europeos, no norteamericanos.

Vamos allá…

Para empezar, el PIB mundial en 2010:

- Según el Banco Mundial, 63.048.775.278.782 $, unos 45.000.000.000.000 EUROS, ó 45 BILLONES de EUROS.

Luego, el PIB de España en 2010:

- Según el Ministerio de Economía y Hacienda, 975.000 millones de EUROS, ó 0′975 BILLONES de EUROS.

Ahora…

- Se estima que en el mundo se mueven unos 600 BILLONES de dólares en CDS (Credit Default Swaps, o derivados financieros de cobertura por impago de créditos; en realidad la gran mayoría se utilizan para especular y se trasiegan por una docena de grandes bancos en un mercado secundario extremadamente opaco…).

- En los Paraísos Fiscales hay depositados casi 6 BILLONES de dólares, lo cual equivale a un tercio de los activos de las fortunas particulares del mundo.

- Entre 850.000 y 900.000 millones de EUROS deben los ciudadanos españoles a la banca privada. 1,2 billones es la deuda de las empresas privadas en España.

- 680.000 millones de euros -en torno al 63% o el 64% del PIB- es la Deuda Pública en España en Junio de este año. 84,7% es la media de Deuda Pública sobre el PIB en la zona euro.

- Alrededor de 400.000 millones de dólares de capital público se gastó la UE en rescatar a los bancos privados.

- El fraude fiscal en nuestro país es de 80.000 millones de euros anuales, lo que cabría a 20.000 euros/año por cada uno de los más de 4 millones de desempleados actuales.

- Uno de cada cuatro euros que mueve la economía española no paga a Hacienda. 42.711 millonesevadieron las grandes empresas y corporaciones a Hacienda en 2010, según el colectivo de Técnicos del Ministerio de Economía y Hacienda (GESTHA).

- 50.000 millones de activos tóxicos ocultos tiene la banca española, y 200.000 millones de EUROSestima el FMI que harán falta para recapitalizar el sistema bancario europeo.

- 26.000 millones de euros es la deuda del Ministerio de Defensa hasta 2025, por la compra a crédito de cazabombarderos, tanques, fragatas, etc., durante los gobiernos del PP (23.000 millones) y PSOE (3.000 millones).

- 21.500 millones es el coste global anual de los intereses de la Deuda Pública emitida hasta Abril, al tipo medio del 3,85%, según datos del Tesoro Público.

- La aplicación del “eurobono”, que unificaría los tipos de interés de la Deuda Pública en la media de todos los países de la zona Euro, ahorraría a España entre 3.700 y 6.400 millones de euros en intereses.

- 8.560 millones es el presupuesto de Defensa para 2011, pero sumando gastos destinados a Defensa repartidos entre otros ministerios (clases pasivas militares, guardia civil, I+D militar…), el gasto militar total en 2011 asciende a 17.244 millones.

- 10.000 millones de las arcas públicas recibe al año la Iglesia Católica en concesiones y ayudas.

- 8.181 millones obtuvo el Santander de beneficio en 2010. 4.606 millones ganó el BBVA en el mismo período.

- 3.890 millones se recaudaron por la supresión de la rebaja fiscal de 400 euros en el IRPF.

- 3.000 millones de euros pudieron obtener cada año las tres mayores Agencias de Calificación -Standard&Poors, Moody’s Investors Service y Fitch Ratings- castigando la calidad de los préstamos concedidos a países como Grecia, Portugal o España.

- 2.840 millones fue la partida presupuestaria para Educación en 2011.

- 2.400 millones se sacaron del recorte del 5% de media a los funcionarios en 2010. La rebaja fiscal redujo -sin embargo- la recaudación por IRPF en 570 millones.

- 2.000 millones se podrían obtener de recaudación anual si se restableciese el Impuesto de Patrimonio, que afecta a las personas más acaudaladas.

- Los españoles pagaron 2.000 millones más por la subida del tipo general del IVA del 16% al 18% y del mínimo del 7% al 8%.

- 1.530 millones de euros recaudó en 2011 el Estado por efecto de la congelación de las pensiones.

- 1.190 millones recaudó el Estado por el incremento del impuesto sobre los hidrocarburos y el tabaco.

- 1.051 millones fue el presupuesto para el Ministerio de Cultura en 2011.

- El gasto que conlleva el subsidio agrario en Andalucía y Extremadura (PER) es de unos 60 millones mensuales, esto es, 720 millones de euros al año entre ambas Comunidades Autónomas.

- Aproximadamente 400 millones de euros es la subvención pública, tanto del Estado como de la Comunidades Autónomas, que recibe anualmente la Patronal de empresas o CEOE.

- 79,5 millones de euros para UGT y 74,9 millones para CCOO en 2010 para cursos de formación de empleo. La CEOE y Cepyme manejaron en conjunto 21,4 millones por este mismo concepto.

- 7,4 millones de euros a CCOO y 7,3 millones a UGT concedió el Ministerio de Trabajo e Inmigración en 2010 para la realización de actividades de carácter sindical y por su participación en órganos consultivos del Ministerio.

- 6,88 millones de euros recibieron, en concepto de subvención de las arcas públicas, las fundaciones de propaganda política del bipartidismo: FAES (PP) e Ideas (PSOE). Estas fundaciones son lo que en economía se conoce como Think Tanks, o extensores de determinada ideología…

- 8 millones se destinan a la Corona Española de los Presupuestos Generales del Estado.

- 231 millones es el presupuesto conjunto del Congreso de los Diputados y el Senado en 2011.

- Los nuevos tramos de IRPF del 43 al 44 y 45% para las rentas altas en 2008 aumentaron la recaudación en 200 millones. La disminución del tipo máximo del 45 al 43% en 2006 ahorró al 1,5% de los contribuyentes con rentas mas elevadas casi 700 millones de euros, en perjuicio de las arcas públicas.

- Las SICAV (Sociedades de Inversión Colectiva en Renta Variable) son sociedades anónimas que por su naturaleza deberían pagar unos impuestos del 30-35% de sus beneficios. Sin embargo, en la práctica sólo tributan al 1% desde que se constituyeron según una ley de 2003. En los últimos años estas empresas obtuvieron más de 8.000 millones de euros de beneficios y solo pagaron en impuestos alrededor de 50 millones de euros. Al 35% les hubiesen correspondido pagar 1.750 millones.

¿Qué nos parece…?

En la situación actual, en la que se asume sin discusión el dogma ultraliberal de la reducción del déficit mientras se señala con el dedo la deuda pública y los servicios sociales, es recomendable hacer un ejercicio comparativo para desterrar tópicos, de manera que cuando uno ve en el periódico una cantidad de millones escandalosa sepa colocarla en su contexto.

Cuestiones que nos vienen a la cabeza, nos martillean la cabeza más bien…

¿Por qué todo el mundo habla de austeridad y recortes, de disminución del gasto, y no hay ni rastro de la parte de los ingresos…?

¿Por qué al hablar del déficit se hace hincapié en el control del gasto público mientras se omite el debate sobre los ingresos…?

¿Es que hemos truncado el balance contable para dejar el activo vacío de contenido…?

¿Habría necesitado el Estado endeudarse si hubiese mantenido ciertos impuestos a los más pudientes a la vez que ejercido un control efectivo del fraude fiscal…?

Notas:
[1] http://tercerainformacion.es/spip.php?article28569&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter (Acceso, 10/09/11).

quinta-feira, 8 de setembro de 2011

Discurso do BNG no Senado sobre a reforma da Constituçom.

segunda-feira, 11 de julho de 2011

Códice Calixtino: oh!!

A existencia do Códice Calixtino, como todo o patrimonio histórico-cultural, material ou inmaterial, de Galiza, foi descoñecido, ignorado ou menosprezado pola inmensa maioría dos galegos e galegas. Así adoita pasar en toda colonia que o é sen recoñecelo.

Por Francisco Rodríguez | | 10/07/2011

O seu recente e estrafalario roubo veu impactar mediaticamente na sociedade galega, como unha sorpresa de pasmo e admiración, á vista de que voces autorizadas e oficiais subliñaron, compunxidas, a importancia desta xoia da literatura medieval en lingua latina e do seu exemplar máis antigo depositado no Arquivo da Catedral de Santiago. Certamente contén prodixiosa información histórica, relixiosa, musical, poética, artística, social e mesmo económica sobre o século XII na Galiza e na Europa.

Bebamos na súa fonte. Tiremos do libro información. Por exemplo, Viseu, Lamego, Coimbra, Lugo, Ourense, Iria, Tui, Mondoñedo, Braga, Guimarâes, Coruña e Compostela son consideradas todas elas cidades galegas. En contraste, cando enumera outras de distintos puntos da Península que non son a Galiza histórica, denomínaas españolas. Alguén murmurará: que disparate! Para o autor ou autores do texto, seguramente da Galia, os galegos acomódanse máis perfectamente ao seu pobo galo, que os demais pobos da Península, aos que considera de atrasados costumes. Outro rosmará: que barbaridade! Atribúense ao Papa Calixto II palabras que sitúan a Galiza no mesmo campo e categoría semántica que Franza, Alemaña, Italia, Hungría ou Dacia (Romenia). Un terceiro explotará: que esaxeración!!! Afonso VII é denominado emperador de España e de Galiza. Digo eu que ben o sabería o Papa Calixto, irmán e curmán, respectivamente, dos condes Raimundo e Henrique, gobernadores consortes da Galiza histórica, por seren xenros de Afonso VI. Raimundo e Urraca eran o pai e a nai do futuro emperador, nado en Caldas de Reis, coroado por vez primeira na catedral de Santiago. Nin disparates, nin barbaridades, nin esaxeracións. Simplemente, consideracións e observacións conforme á realidade daquel tempo e o noso papel, non precisamente marxinal. En fin, para o Códice Calixtino Galiza é sempre a nación, a terra, o pobo, entre outras moitas e moitos europeos que tamén se nomean. Curiosidade: a sidra era entón a nosa bebida nacional por excelencia…

Felizmente, malia espolios sen miramentos, a Basílica Compostelá posuía até agora o máis antigo e valioso manuscrito desta composición do século XII. Era un dos Códices máis preciosos de toda Europa. A maior proba de desprezo real por esta xoia é a ignorancia sobre o seu contido, a desconsideración oficial polo que di. Esta ignorancia e descoñecemento, que nos consume, é a que alimentan precisamente os que nos abafan continuamente con cantos sobre a nosa españolidade. Así sempre desaparece a nosa historia, o noso papel na Península e no mundo, malia a contundencia das probas. A nosa condición de galegos e galegas nunca acada categoría política de seu nen relevancia como colectividade ou pobo. A información do Códice Calixtino é xustamente a que se agocha no sistema educativo, nos medios de comunicación. É a que se censura para construír unha conciencia social manipulada e servil. Por que Galiza non figura na historia medieval oficial e escolar coa relevancia e o papel que o Calixtino revela? Por que tanta censura e desprezo destinados a eliminarnos como pobo, nación ou terra con historia e tradición relevantes?

O espectáculo mediático prefire centrarse no caso como o dun outro roubo dunha xoia cultural de grande, incalculábel, valor monetario. Intentan centrar a atención social na investigación policial, learnos nun suspense con morbo paifoco e estrambótico. Postos a ser estrafalarios, adianto a miña sospeita de que o Códice aterrará misteriosamente no Vaticano. O furto podería ser obra do Espírito Santo inspirado polos ciumes de Roma por Compostela posuír un exemplar de maior valor. Non é broma, trátase de obra atribuída a un Papa e pode ser que, polos corredores vaticanos, aínda resoe a competencia, de todo tipo, que representaba Santiago en tempos remotos. El será tamén que repararían na incautación perante o hipotético, pero real, perigo de que, inspirándose no Códice, o pobo galego pretenda asumir identidade, carácter e vontade? Esta hipótese goréntame máis. Como lles dixen, o roubo material engádese ao perpetrado, desde hai séculos, sobre a historia que contén.

Quen a furtou? Con expresión inmaterial, pero de base material agresiva, digamos que a españolidade, á que serven e adulan moitos galegos e galegas renegados, que van de cultos. Fagamos que o impacto informativo redunde no esforzo colectivo por recuperar con incidencia e forza social a historia que nos negan. Galiza necesítao.

http://galiciaconfidencial.com/nova/8183.html

quinta-feira, 7 de julho de 2011

Bocadillo de profesor SUSO DE TORO 04/07/2011

Suso de Toro relata su regreso a la docencia tras abandonar la literatura profesional. La brecha digital, la desestructuración social reflejada en el alumnado o los ataques de la Xunta a la educación pública son algunos de los temas que trata

En estos últimos años, tanto el profesorado de forma individual como los centros de enseñanza en sí mismos han ido perdiendo autonomía. Cada vez están más constreñidos. Eso es bueno, malo o regular. Al tiempo, su profesión ha cambiado, de ser enseñantes a ser también administrativos.

      El Gobierno sigue un patrón ideológico que comenzó con la reducción del gallego

      Con Internet, el profesorado realiza el trabajo de la Administración

      Hoy, la vida de los niños no es fácil y la escuela no puede sustituir a los padres

      La consellería hace un escarnio público de los maestros y usa a las familias

      La comunicación a través de Internet tiene innúmeras ventajas para los particulares y para la Administración, pero en la práctica en la educación también está abundando en un proceso de fondo: atar al enseñante. Recientemente el profesorado comprobó como el dogal digital servía para que la propia Administración les obligase a hacer un trabajo extra: el de la propia Administración. Tuvieron que actualizar cada uno sus propios datos, y quien no lo supiese hacer, que buscase ayudante. Se supone que la explicación es que la consellería no contrata el suficiente personal y traslada ese trabajo al profesorado.

      Y eso sin contar la cantidad de trabajo administrativo que ha aparecido en estos años, el día a día de un profesor hoy tanto es pensar en la didáctica de sus asignaturas o en el trabajo de aula como en enviar los formularios, memorias, fichas, documentos de todo tipo a quien que se los requiere a través del correo electrónico: jefatura de estudios, dirección, inspección, consellería... Hoy es una estampa normal la de un docente confeccionando gráficos, hallando tantos por ciento, redactando informes, memorias y programaciones. El profesorado hoy vive entre siglas (RRI, CXT, PEC, CCP, PCPI, PDC, PT, AL, PES...). Esa cotidianeidad burocrática nació de las mejores intenciones, un afán de modernizar y mejorar la educación, y junto al peso de la burocracia dejó numerosas mejoras educativas: se aumentó el número de profesores, se redujo el número de alumnos por aula, se dotó de profesores de apoyo y de más medios a los centros... Esas mejoras, lo adelantado estos años, está siendo recortado ahora por la consellería con el paradójico argumento de que es por nuestro bien.

      El papel tradicional del profesorado está cambiando. Los niños hoy llegan al aula sabiendo ya muchas cosas que antes aprendían en la escuela, pero ese caos de estímulos e informaciones, muchas veces deformadoras, tiene que ser ordenado, para que tenga sentido, y jerarquizado según los valores humanistas, para formar personas equilibradas y cívicas. Todo ese asunto de repartir ordenadores o "enseñar a aprender" tiene una parte de necesaria actualización de las tecnologías y tiene otra parte de puro mito, la panacea o bálsamo de Fierabrás y la magia potagia: por el fondo corre el deseo de que desaparezca el docente y el alumnado acceda asépticamente a la información. Detrás está la utopía de un mundo de consumidores desnortados, sin sentido, sin valores y a merced de quien controla la información.

      Pero si la sociedad cuestiona la función actual del profesorado, ¿cuál es su función entonces? Además de escribir ficciones administrativas y de instruir como sabe al alumnado, la sociedad a través de los políticos les pide todo lo que falta en la vida de los alumnos. Y faltan muchas cosas. La vida de los niños de hoy no es fácil. Instituciones como la escuela no pueden sustituir al papel de los padres, madres, tíos o familia que los atienda. Tampoco es una vida fácil para muchos padres que quisieran poder atender más a sus hijos y no pueden, sus necesidades se juntan con las de otros padres quienes, simplemente, no quieren asumir sus obligaciones porque son vagos e irresponsables y en conjunto se le pide algo excesivo a los maestros. Un sabio proverbio africano advierte que para educar a un niño hace falta toda una tribu. Pues, señoras y señores, aquí ahora no hay tribu, ni siquiera familia muchas veces, y los profesores no pueden remediar un profundo problema social: el fracaso escolar es el nombre eufemístico que le damos al fracaso social. Alumnos que ven como se desprecia a los profesores en su casa, que no se les enseña a comportarse en los distintos lugares, que no respetan a sus propios padres y que no sólo no se les ha enseñado a obedecer (sí, obedecer) sino a creer que son el centro del mundo. A esos alumnos no hay profesor que les ayude.

      Pero con ordenadores o sin ellos al fin la tarea del maestro, de la profesora, es dar. Efectivamente da valores y conocimientos todavía, el maestro establece un vínculo personal con su alumnado y si no existe ese vínculo no le puede dar nada. Más o menos, tiene que implicarse personalmente para cumplir su trabajo, por eso es nefasta la nueva cultura que se está extendiendo: "No te comprometas". "No te comprometas, no te metas en líos". Efectivamente cambió la cultura de alumno, y de padre, y eso afecta a la labor del docente.

      En la escuela tradicional la violencia no sólo era el instrumento para imponer orden sino un valor ideológico en sí mismo, la violencia era el fundamento de todo el orden politico y social tras la Guerra Civil: mandaban los más fuertes, los poderosos, que eran los que merecían mandar. La continuación de la escuela era el servicio militar para los varones, donde acababa el proceso disciplinario para transformarlos en el tipo de súbditos que el régimen totalitario deseaba. La sociedad cambió mucho y en vez de súbditos obedientes y disciplinados ahora necesita consumidores caprichosos, y eso es lo que somos y lo que la sociedad forma. La violencia física del profesor al alumno, afortunadamente, hoy es una absoluta anomalía y en cambio se vive el extremo de que el enseñante no tiene en la práctica instrumentos para imponer orden al niño o al adolescente, que frecuentemente es violento. El maestro va siendo arrinconado entre el miedo a la sociedad y la Administración que no cesa de empujarlo. La Administración considera que los padres de los alumnos son posibles votantes, así que no quiere problemas y entre una familia de votantes y un trabajador público escoge a los votantes. Hoy el profesorado vive una experiencia nueva: el miedo. Viven con miedo dirigido hacia alumnos, padres, direcciones que se pliegan sumisas a la inspección, inspectores... Entre unas cosas y otras, un perfecto acoso: bocadillo de profesor.

      En conjunto, la educación en estos años pasados ganó en profesionalidad y calidad, pero está perdiendo en dignidad a marchas forzadas: los profesores están siendo tratados como culpables de alguna cosa que no se dice, pero por la que se les persigue y se les somete a proceso.

      La sociedad, especialmente los padres, debieran saber que en los últimos años han florecido numerosas experiencias educativas en los centros, en las bibliotecas, en las actividades extraescolares, en las propias aulas... gracias a que los profesores tuvieron tiempo y algo que nunca se les reconoce, vocación para entregar voluntariamente su tiempo fuera del horario escolar. Pero en Galicia vemos ahora como la consellería desfigura el ropaje de la educación, recortándole el traje lo deja harapiento, por un lado estira y baja bastas y por otro corta. Por un lado, estira horarios y funciones a los profesores incesantemente y aumenta el número de alumnos por aula. Por otro lado recorta el número de profesores y todos los avances educativos de los últimos años. Y ese traje sigue un patrón de moda, el de una derecha enemiga del patrimonio público: la crisis económica es la tapadera para realizar un ataque a la enseñanza pública. Que todo sigue un plan ideológico quedó muy claro desde el principio, cuando emprendieron el recorte de la presencia de la lengua gallega en la educación. El instrumento utilizado fue un referéndum entre los padres, como si la política de obligada protección a nuestra lengua fuese sólo decisión de los padres de alumnos en ese momento, que ese referéndum además estuviese amañado en todos los sentidos evidencia lo esencial: todo es mentira. Mienten. No pretenden proteger libertad lingüística alguna, pretenden acabar con nuestra lengua haciendo que lo que lo que es común y nos une nos divida. Y no pretenden ahora tampoco mejorar la calidad de la enseñanza, simplemente cortan y recortan la enseñanza pública favoreciendo a la privada. Esa cirugía a la enseñanza pública se realiza sobre su cuerpo: los profesores. Igual que el funcionariado es el cuerpo del Estado, los profesores son el cuerpo de la enseñanza, para poder desmontar el Estado social tienen que difamar a los funcionarios, para desmontar la educación pública al profesorado, para dejar desnudos a los trabajadores a los sindicatos... Y ahí está esa campaña en prensa: los profesores son vagos y se quejan por nada, tienen privilegios... Y no somos responsables como dicen que es el personal sanitario (eso quiere decir que le van a meter más tijera a la sanidad pública). Hacen un escarnio público para poner a la sociedad contra los educadores y pretenden utilizar a los padres, con sus legítimos intereses y necesidades, en contra suya.

      El sarcasmo es que, igual que destruyendo los avances en la educación pública dicen que la mejoran, también tratan al profesorado como si fuesen niños, sin consultarle siquiera cambios que le afectan, y arrastran su imagen al tiempo que dicen querer protegerlo y darle autoridad. Ese título de "autoridad" que les otorga una ley en este contexto de difamaciones, falta de diálogo e imposiciones es como un risible cucurucho en la cabeza o el famoso pito del sereno. Es una burla de la que todos ríen. Si a alguien le preocupase de verdad la enseñanza pública, que es la que da igualdad de oportunidades a todos y el único dique contra la exclusión y la descomposición social, tendría que avergonzarse de lo que se le hace a un cuerpo de trabajadores públicos fundamental que se siente unánimemente humillado y maltratado. Eso es lo que expresan todos sus sindicatos, esos a los que ni han oído en ningún momento.

      segunda-feira, 4 de julho de 2011

      Comemorando na Crunha o 1600 aniversário do Reino da Galiza.

      Por Alexandre Banhos Campo

      A Fundaçom Meendinho valoriza muito, neste ano de 2011, o impulsionamento de todo o tipo de atividades que lembrem que estamos no 1600 aniversário do nascimento do Gallaeciorum regnum lá no ano 411, na cidade de Braga – capital histórica da Galiza –.

      A Galiza foi o Primeiro reino que se constituiu como tal dentro das fronteiras do Império Romano e já com o seu primeiro rei Hermerico teve moeda com o nome de reino da Galiza.

      Além de outras questões, esse reino e as suas estruturas, – como com grande genialidade e intuição souberam pôr de relevo tanto Benito Viceto como Manuel Murguia no século XIX, nos primórdios do galeguismo moderno –, foi o forno onde se cozeu o pão da nossa nacionalidade, que dizer, foi ali onde foi gerado Portugal e também a atual Galiza, que está sob domínio espanhol. Sem esse reino o presente seria muito diferente.

      Anteontem, dia 28, teve lugar mais um ato dos que vimos realizando, para os quais contamos com o apoio da As. Galega de Historiadores e, neste caso, a vontade amiga da A.C. Alexandre Bóveda da Crunha.

      O Palestrante foi Xoan Bernardez Vilar, historiador, académico da RAG e associado da AGAL , quem leva publicado já mais de trinta livros, abrangendo tanto a divulgação histórica como os romances de temática histórica, de muito sucesso popular, como se percebe polas suas múltiplas reedições. Também teve uma pequena intervenção sobre este mesmo assunto do reino da Galiza o presidente da Meendinho, estando os dous acompanhados e apresentados polo Presidente da A.C. Alexandre Bóveda, Roberto Catoira.

      Há às vezes nas pessoas uma doença terrível, que é o Alzheimer, que faz que os doentes vão perdendo a memória. As pessoas sem memória acabam sendo seres que vegetam, mas que não têm futuro e o seu passado lá fica esvaído nas trevas. Há povos a que neles se incute o vírus, neste caso os priões, geradores do Alzheimer social, doença terrível para os povos que a padecem, e que só se combate e se cura com memória, abelência social e esclarecimento, e nisso é que quer trabalhar incansável a F. Meendinho, como a melhor maneira de inserir a Galiza no espaço da Lusofonia a que pertence.

      No ano 2000, Aquisgrão (Aachen em Alemão), junto com outras cidades europeias, foi cidade europeia da Cultura, e isto foi assim por se cumprirem o 1200 anos da proclamação de Carlos Magnocomo o imperador do Sacro Império Romano-Germânico. Por toda a Alemanha, e por outros países também, havia atos, palestras, programas nos meios, trabalhos nas universidades sobre esse feito e a sua importância histórica na configuração da moderna Europa e da Alemanha, e a importância do seu legado.

      Sabei, amigos e amigas, que a importância disso era muito menor para a Alemanha que o Reino da Galiza para nós. Mas aqui os priões instalados no governo, nas instituições, na ignorância interesseira e espanholista que impera nas nossas universidades, faz que passem tão importantes feitos em bicos dos pés e no silêncio que ecoa ignominioso.

      Em Portugal deveria ser outra cousa, mas há o problema esquisito de não entenderem certas elites provincianas que a Galiza histórica, sendo tal, já era verdadeiro Portugal, o que faz que também estes assuntos não tenham o relevo que corresponde.

      Porquê foi tão importante o reino da Galiza para a Galiza e Portugal? Reparai neste primeiro e fulcral feito:

      A sua criação foi recebida pelos galaico-romanos como uma benção, sim, como isso. Idácio de Chaves, um galaico-romano coevo, bem que no-lo conta, e não como uma desgraça. Os suevos trazem alegria ao povo, libertaram as pessoas da escravidão das dívidas e do fisco imperial, permitiram agromar por todo o lado muita iniciativa criadora.

      Que era o que se deu para que isso fosse assim?

      O pequeno grupo de germanos suevos que chegaram a essa província romana da Gallaecia com outras gentes germanas e não germanas, num totum revolutum, frente ao comportamento de outros povos, como por exemplo os visigodos, os saxões ou os lombardos, misturaram-se desseguida com o povo que os acolheu, adotaram a religião da maioria e deixaram a deles, integraram os galaico-romanos na suas empresas e governação, impulsionaram novos modos de governança.

      Os inventos dos concílios, – conselhos do povo com todos os estamentos –, não nasceram nem em Toledo nem em Milão, nasceram na Galiza – Braga –, igual que depois mais tarde na Galiza nasceriam as modernas cortes, que se estenderam depois pola Europa.

      Organizaram o território no Parrochiale Suevum ou Divisio Teodomiri, que ainda corresponde à nossa organização natural, muito bem continuada nessas maravilhosas estruturas administrativas de Portugal, que são as freguesias.

      Nesse reino da Galiza criou-se um modelo de língua no latim proto-galaico que viria dar no nosso português moderno expandido pelos quatro cantos do mundo. Poucos povos podem proclamar tanto sucesso histórico.

      O arco de ferradura não é árabe, é galego; a igreja de Santa Comba de Bande e a sua gémea de Viseu, não são visigóticas, são criações originais do nosso povo.

      Esse reino estabeleceu uns limites fronteiriços do território bastante estáveis, que vão ser o cerne da nossa nacionalidade, e que depois, na reconquista frente ao muçulmano, foram expandidos.

      Lembremo-los: no leste os rios Águeda, Douro e Órbigo eram a raia; no nordeste, sempre em dura e constante luta, fundaram Ovetum (Oviedo) como forte de defesa, e deram ao rio que fazia de fronteira o nome do território externo que marcavam, rio Hispania, que hoje leva o nome de Espanha e fica um pouco a leste de Gijom; no sul a fronteira estava no Tejo e na linha que de este nos leva ao promontório de Peniche.

      Deixaram-nos inúmeros nomes na nossa toponímia, que respondem não a uma imposição e sim à alegria da sua aceitação pelo nosso povo; povo que popularmente e até muito recentemente usava os nomes germânicos de maneira dominante, como contraste com os nomes das elites espanholas dominadoras, que os usavam latinos ou judeus.

      Poderíamos estar indefinidamente falando das marcas que nos deixaram, algumas na vida do dia-a-dia, da broa (pão em germânico) ao lardo (toucinho em germânico), mas sabei que depois de quase douscentos anos de existência consolidada como importante reino da cristandade, não desapareceram. Isso é completamente falso.

      Na Ibéria visigótica a Galiza foi sempre um reino distinto e inconfundível com a Espanha, que permaneceu e continuou distinto na sua governação. Estão aí as atas todas dos concílios de Toledo – esses, copiados do modelo galaico – para o demostrar; e estão as fontes históricas para nos indicar que mais de um rei godo, antes de o ser em Toledo foi-o na Galiza, como por exemplo Witiza, e que na Galiza sempre havia a figura duma personagem com a condição real.

      Chegou a invasão muçulmana e a Galiza safou-se da dominação. Salvou-se com um penhor, uma coima que não teve longa duração. As dioceses da Galiza, com a própria Braga, são as únicas dioceses peninsulares que tiveram continuidade no tempo e nunca ficaram vagas.

      Frente ao muçulmano, é a Galiza, o poder que o vai enfrentar. Só a Galiza aparece nos textos muçulmanos e dos demais reinos cristãos da Europa, francos, lombardos, anglo-saxões, normandos...

      Castela-Espanha nasceu como uma força separatista1, frente à Galiza, e triunfou afirmando-se contra a Galiza e negando-a. O submetimento da parte norte da Galiza e os instrumentos nacionalizadores da escola e das suas instituições espanholas socializaram os priões da desmemória do nosso ser. Só o conhecimento consciente e o desvendar os feitos, pode fazer-nos livres e seguros de nós próprios.

      Além disso, o sucesso dessa parte fulcral da Galiza, que é Portugal, graças ao maravilhoso milagre da sua separação e nascimento como Estado diferenciado2, fez que a nossa língua e cultura seja um referente internacional, o qual, como dizemos na Meendinho, é ouro nas nossas sacolas e faltriqueiras.... não deixemos que nos roubem, abramos todos e todas bem os olhos.

      segunda-feira, 23 de maio de 2011

      Esto da verdadeiro noxo...

      "Los ciudadanos avalan con sus votos a los candidatos imputados"

      http://politica.elpais.com/politica/2011/05/22/22m/1306096447_114445.html


      Pero que merda de ética e ideais ten a dereita?

      sexta-feira, 20 de maio de 2011

      Um grupo de professores toma umha TV pública em Grécia

      Xa teñen páxina propia...

      Se queredes mais información sobre o movemento "Democracia real ya" aqui esta a sua páxina web:

      http://democraciarealya.es/

      quinta-feira, 19 de maio de 2011

      Algo está cambiando...

      Que bonito se está a poñer esto, que bonita está a praza Sol en Madrid e en xeral gústame o ambiente que se está a palpar ó longo de todo o territorio.Todo isto, apesares de que medios da extrema dereita (Libertade dixital,Intereconomía....)estén a facer grandes esforzos para desacreditar estas manifestacións espontáneas (que si son todos "perriflautas"´,que si son okupas, ou que si é unha manifestación provocada pola ezquerda en visperas das eleccións).Bueno o certo é que dada a altura intelectual de estas persoas, tampouco hai moito que temer,favorécenos máis que persoaxes de certo nivel coma o escritor Jose Luis San Pedro abrazen esta causa.Tamén a pesares de que certo sector da esquerda este a facer esforzos para abrazar tales manifestacións como propias.O certo é que algo está pasando, non sabemos canto durará nin cales serán as súas consecuencias pero algo está pasando.Esto tiña que pasar,era previsible.Esta é a xeneración que chamaban "NI" os políticos hasta que se deron de conta que non podían esixir que traballasen cun 20% de paro as súas costas.Unha xeración "NI" que ten que pagar as consecuencias de que a xeración"traballadora" invertise e especulase a máis non dar co ladrillo e coa banca.Así a actual crise financeira mundial está a ser gobernada por un presunto agresor sexual a nivel internacional(Dominique Strauss-Kahn) por un inepto a nivel estatal(J.L.Zapatero) ou por un delincuente mafioso a nivel autonómico (Francisco Camps en Valencia).Esto é todo o que nos ofrece a democracia que eles nos queren impoñer e todo elo co apoio da prensa rancia de este sitio que se fai chamar país, que non lle prestaron atención e mesmo ningunearon os xoves hasta que sairon a rúa.
      Pero que se tranquilice a xeración que acuñou o termo "NI".Esta revolución é pacífica polo momento e creo hai máis nivel intelectual que no 1936 cando se terminou metendo ó país nunha Guerra Civil.
      Esta noite mentras apague a luz antes de deitarme volverei a pensar que algo está cambiando...