Un dos zonavelheiros xa lle pode sacar proveito ipso facto. Outros dous, se por ben é (expresión galega para desexar que unha cousa saia ben), non han tardar en darlle uso... canción de berce enjebre onde as haxa...
E coa mesma, pois un breve repaso estival, coa idea de insuflarlle algo de movemento ao artefacto da Old Zone. Xa o dixo un crítico literario: sempre que escribimos, estamos escribindo sobre nós.
Incluso aqueles que falan sobre a composición das rochas de Marte, escriben dalgún xeito sobre eles mesmos. Ou déixanse ver no que escriben. Tal me sae o texto: tal estou.
De modo que direi que a min, O'Poldow, estes meses de xullo e agosto se me escaparon como agua nun cesto, coma area nas mans, como fume. Sen moita cousa física feita derradeiramente, acórdanme agora aqueles versos de Qué Vedo:
Retirado en la paz de estos desiertos,
con pocos, pero doctos libros juntos,
vivo en conversación con los difuntos,
y escucho con mis ojos a los muertos.
Si no siempre entendidos, siempre abiertos,
o enmiendan, o fecundan mis asuntos;
y en músicos callados contrapuntos
al sueño de la vida hablan despiertos.
Las grandes almas que la muerte ausenta,
de injurias de los años vengadora,
libra, ¡oh gran don Joseph!, docta la imprenta.
En fuga irrevocable huye la hora;
pero aquélla el mejor cálculo cuenta,
que en la lección y estudios nos mejora.
Dos cales coñecía a primeira estrofa, e non acabo de entender de todo as dúas últimas. Inmerso na inmediatez deste post, na inmediatez dos interfaces do blogue, opto por non todo pontificar e, tosco, continúo.
Do verán, así, lembro agora unha opípara cea con tres músicos do sur do país, que por extrañas vías foi vista até do outro lado da mare oceana. Un gorentoso (teño que utilizar ese adxectivo) francisco frango á grelha, boa compaña, todo así como de repente. Boas novas, saber que a vida é fecunda e múltiple para xente coñecida é próxima.
Antes, o día da Pátria, o 25 máis estraño e desnortado: anovando, medio compromisando, bloqueando. E como di unha miña amiga mineira: Quem tem tres mulheres nao tem nenhuma.
Días pola aldea: segar (algo), botar man nas festas, saber de parques eólicos, de concursos eólicos. Ter a impresión de que se Otero Pedrayo ou Afonso Daniel vivisen hoxe... pois... non sei. Tipo: A nosa terra non é nosa?
Chegarme a oferta de liquidación do fondo editorial d'A Nosa Terra.
Pasa o verán, virá o outono.
Agora tomo o sol. Pero até agora
traballei cincoenta anos sin sosego.
Comín o pan suando día a día
nun labourar arreo.
Gastei o tempo co xornal dos sábados,
pasou a primavera, veu o inverno.
Dinlle ao patrón a frol do meu esforzo
i a miña mocedade. Nada teño.
O patrón está rico á miña conta,
eu, á súa, estou vello.
Ben pensado, o patrón todo mo debe.
Eu non lle debo
nin xiquera iste sol que agora tomo.
Mentras o tomo, espero.
Non, tampouco iso. Libros coma ilustres compañas. Xusto en fronte:
Maravilhas de Sao Tiago. Narrativas do Liber Sancti Jacobi (Codex Calixtinus), de Maria do Amparo Tavares Maleval.
E para que este sexa un post útil de verdade, tomo agora o traballo de transcribir a tradución de Tavares Maleval da historia De Guillelmo milite capto quem comes gladio percussit collo nudato et eum ledere nequivit
[De Guilherme, cavaleiro cativo a quem um
conde agrediu com a espada no colo
desnudo e nao pôde feri-lo]
CAPÍTULO XX (LÍBER SANCTI JACOBI, 1998b, p. 377-378)
Despois de transcorrido muito tempo e quando já o nosso glorioso Sao Tiago, por seus muitos milagres, resplandecia em todas as regioes do orbe, aconteceu que entre os condes de Fonte Calcária e um cavaleiro seu vassalo chamado Guilherme deflagrou-se uma forte contenda. Havendo saído este a cavalo a pelejar decididamente contra o conde, ambos com seus soldados se encontraram e travaram combate. Mas falhando a tropa do cavaleiro, bateu em retirada e ele próprio foi feito prisioneiro e levado à presença do conde. E como mandasse o conde que o degolassem, clamou em voz alta o cavaleiro: "-Sao Tiago, apóstolo de Deus, a quem Herodes matou à espada em Jerusalém, ajuda-me e livra-me da espada do carrasco". E três vezes suportou o golpe no colo inclinado, alçando as maos ao céu, sem que nele aparecesse ferida alguma.
Vendo, pois, o verdugo, que nao podia feri-lo com o gume da espada, dirigiu-lhe a ponta contra o ventre para atravessá-lo. Mas Sao Tiago a embotou de tal maneira que sequer sentiu o choque dela.
Admirado o conde destas coisas com todos os que o acompanhavam, mandou que o encerrassem amarrado em un castelo. Mas ao amanhecer do dia seguinte, invocou a Sao Tiago entre seus gemidos, e entao o próprio Apóstolo, aparecendo diante dele, lhe disse: "-Eis-me aqui a quem chamaste". O local entao se encheu de aroma e luz claríssima, tanto que todos os soldados e demais pessoas que ali estavam se acreditaram instalados na amenidade do paraíso. E em meio ao resplendor, precedendo-o Sao Tiago e levando-o pela mao, na presença de todos e havendo ficado os guardas como cegos, chegou o cavaleiro até à porta traseira do castelo e, aberta esta, continuaram juntos até uma milha fora das muralhas. Assim ocorreu que este cavaleiro, completamente tomado de amor a Sao Tiago, veio a visitar seu corpo e igreja no dia de sua translaçao e contou tudo exatamente como o temos dito. Isto foi realizado pelo Senhor e é maravilha aos nossos olhos. Seja, pois, para o Supremo Rei a honra e a glória pelos séculos dos séculos. Assim seja.
Por primera vez un tribunal español ha dado la razón a un ciudadano a quien una entidad bancaria, el BBVA, siguió exigiendo el pago de una hipoteca pese a que, a causa de la morosidad, la entidad ya se había quedado con el inmueble mediante una subasta. La Audiencia Nacional de Navarra ratificó la decisión del juez de primera instancia y considera que “el valor de la finca, no obstante el resultado de la subasta, es suficiente para cubrir la principal deuda reclamada”.
Eso sí, la decisión del tribunal autonómico no sienta jurisprudencia, ya que para ello debería darse el caso de que se acumulasen ya dos sentencias judiciales de este tipo emitidas por el Supremo. Según la sentencia, que fue publicada en el día de ayer por El Periódico, el juez acabó dando la razón a un cliente del BBVA expropiado ya que el valor de su piso superaba con creces lo que le seguía reclamando la entidad financiera. No es la primera vez que desde asociaciones de consumidores se critica la actitud “abusiva” de los bancos con respecto a créditos e hipotecas.
El argumento que sigue el BBVA es que, tal y como efectivamente establece la ley, el valor del inmueble no puede cubrir el total del crédito concedido. Sin embargo, lo que ahora es noticia en España en Estados Unidos es una realidad cotidiana. En varios estados de EE UU, al devolver una vivienda, la hipoteca queda cancelada, en lo que se conoce como el jingle-mail, la cláusula sonajero por el ruido que hacen las llaves.
En España, la ley impide limitar la responsabilidad hipotecaria a la garantía de crédito a no ser que se establezca un acuerdo previo a la firma del préstamo.
En el caso de Navarra, la entidad financiera alegó que pese a quedarse con el piso, el valor de este había descendido de 75.900 euros– el precio por el que se tasó para formalizar la hipoteca– a 42.895 euros. No obstante, tanto la sentencia en primera instancia como la resolución de la Audiencia de Navarra consideran que “lo cierto es que el banco se adjudica una finca que él mismo valoraba en una cantidad superior a la del préstamo bancario concedido”. De este modo, los jueces desestimaron la nueva tasación a la baja hecha por el BBVA.
A pesar de todo, el banco no ha quedado nada satisfecho y ya ha anunciado que recurrirá el fallo judicial, que tilda de arbitrario. El BBVA llevará sus reclamaciones ante el Tribunal Supremo.
La crisis, el aumento del paro y los salarios cada vez más bajos han hecho que muchas familias hipotecadas no puedan hacer frente a sus pagos. Los últimos datos dicen que en 2009 se embargaron 93.319 viviendas por causa de la morosidad y aunque aún no se ha hecho balance del recién terminado 2010, las previsiones dicen que se sobrepasan los 110.000 embargos.
He visto cómo un jefe me decía que lo más importante en una asesoría era cubrirse el culo. Y, lo peor de todo, con el paso del tiempo, darme cuenta de que, en cierta forma, tenía algo de razón.
He visto cómo unos trabajadores, después de recibir un minicurso sobre los peligros de trabajar con las sustancias químicas que manejaban, dijeron posteriormente no utilizar las protecciones que les dio la empresa porque: -Llevamos toda la vida haciéndolo sin esas cosas, y nunca nos ha pasado nada.
He visto cómo una trabajadora me vino un día con su nómina diciendo: -Algo pasa, no sé, es que cobro demasiado poco. Mirámela. Y venir una, y otra, y otra vez con lo mismo. Lo que pasaba era que cobraba poco. Supongo que no logré explicárselo bien.
He visto cómo un cliente pagaba una barbaridad sólo por hacerle tres nóminas sin apenas cambios únicamente porque se lo hacía una multinacional.
He visto cómo un jefe de servicio me decía que no pagara a una trabajadora todo el complemento por enfermedad que le correspondía. Yo le contesté: -bueno, pues dime qué le pongo. Primero se echó a reir y luego se sintió culpable. Pero al final no se le pagó el complemento.
He visto cómo un jefe tenía por sistema complicarnos la vida a todos. Yo intentaba hacer las cosas de la forma más simple posible (qué quieres, soy simple). Y siempre me caía la bronca. Era porque él previamente había acordado que lo iba a hacer de la forma X con otros jefes. Ni unos ni otros sabían de temas de nóminas, si hubieran delegado esos asuntos en nosotros, hubiera salido mejor. Pero eso para ellos era impensable. Nos hacían perder un tiempo impresionante.
He visto cómo en una multinacional, con un sueldo ridículo, estando en prácticas, me ponían al frente del departamento de pymes extranjeras porque mi jefe se había ido a otra empresa.
He visto cómo un directivo de una empresa automovilística muy conocida discutía conmigo más de una hora que era una barbaridad meter el bonus en una nómina normal, que tenía que ir en una nómina independiente. Importantísimo tema.
He visto cómo un trabajador, previendo que le iban a despedir, se pidió una excedencia. El despido pasó a ser improcedente.
He visto cómo una compañera, que era más tonta que las piedras, se metía constantemente con la forma de ser de un compañero que le daba mil vueltas en casi todos los aspectos. Creo que era precisamente por eso.
He visto cómo el 90% de las veces la empresa se sale con la suya. Sólo hay un 10% de trabajadores listos/preocupados. Aunque este porcentaje varía según el sector de la empresa. Los más avispados: sector tecnólogico, ingeniería.
He visto cómo me pedían que asesorara a un trabajador francés para buscarle un piso de alquiler en Madrid.
He visto cómo en una asesoría de primera línea, quitaron el Excel de golpe a todos para no tener que pagar las licencias. (Creo que además todo se generó a partir de una broma). Luego empeoraron aún más la decisión: que tuvieran excel sólo los gerentes. Al final, todos seguimos utilizando Excel a espaldas de la empresa, hasta que ésta reconoció su error.
He visto cómo se despedía a gente solvente y se quedaban enchufados muy insolventes.
He visto pedir 600€ a un trabajador extranjero por hacerle su declaración de la renta en España. Me tocó a mí darle la tarifa. Se la dí, entre sudores. El trabajador en primer lugar me dijo con inocencia: -Creo que te has equivocado en el e-mail y has puesto un cero de más. Cuando le confirmé que no, que era correcto, se mosqueó terriblemente.
He visto triunfar a gente sólo aparentando saber lo que no saben. He visto hacerlo con auténtico descaro. Pero ha funcionado, sólo les bastó la actitud.
He visto cómo teníamos que pagar por cheque a algunos trabajadores porque tenían congeladas sus cuentas bancarias.
He visto a un Director Financiero que iba a trabajar con alguna copa de más, y un par de veces que fui a su despacho, le vi jugando al solitario en el ordenador. Lo único que hacía era firmar lo que preparaba el departamento de Contabilidad.
He tenido un jefe que era igualito a Zapatero.
He visto un bonus mensual de 1.000.000€. En algunos casos, la nómina era tan alta que el programa de nóminas no podía registrar todos los ceros. El sector era el de Mercado de Valores.
He visto compañeros que juzgan a otros compañeros: si salen tarde (porque hacen méritos) o si salen pronto (porque son unos frescos). Sólo aciertas si eres como ellos.
Todas estas cosas, y algunas otras, se perderán, lamentablemente, como lágrimas en la lluvia.
¿Se cando estou vendo a tele aparecen cadradiños pixelados ou se entrecorta o son, ou non vai parello coa imaxe...eso é por culpa do sinal da tdt ou por culpa do sintonizador-decodificador que é unha caca? E que acabo de mercar un e non sei se cambialo...
Interesante artigo que explica as diferencias entre umha hipoteca em Espanha e umha em EEUU. Curiosas e deprimentes para nós, nom credes?
Tratamos en este artículo las diferencias fundamentales de trato de los impagos de hipotecas entre EE.UU. y España
Vamos a comentar la diferencia fundamental del sistema americano y el español en cuanto a las hipotecas:
En España, el préstamo hipotecario va contra la persona, no contra la casa.
En EE.UU., la hipoteca va contra la casa, no contra la persona.
Y esto que significa? Muy sencillo:
Si uno se compra un inmueble en EE.UU. mediante una hipoteca, supongamos que de 300.000 $, y al cabo de unos años, deja de pagarla, puede irse al Banco, entregarle la casa y la hipoteca queda automáticamente cancelada.
Si estamos en pleno boom inmobiliario, esta casa puede valer 350.000 $, por ejemplo. En este caso, el Banco americano no pierde nada. Más bien gana 50.000 $.
Pero qué ocurre en plena caída libre del valor de las casas? Qué ahora la casa puede valer 250.000 $; en Banco pierde 50.000 $; tiene una casa que vale menos que la hipoteca que concedió al cliente, que no le debe ya ni un $.
Más adelante, el mismo cliente puede comprar una casa en su misma calle, igual que la que devolvió al Banco, por 250.000 $ o menos.
Y en España? Pues me temo que no pasa lo mismo.
Si un cliente pide a un Banco en España una hipoteca de 220.000 €, y al cabo de un tiempo no puede seguir pagandola, lo tiene mucho más crudo.
Si el cliente se va al Banco a devolver la vivienda (muchos inmigrantes, desconocedores de las leyes españolas en esta materia, iban a sus sucursales, pobres ellos, a devolver las llaves de la vivienda por no poder pagarla), aparte de soportar las monsergas del director de turno, va a salir del banco más desmoralizado que cuando entró.
El banco puede aceptar o no la vivienda como dación en pago, pero igualmente debe 220.000 € al Banco español; si la vivienda se valora o se trasmite en subasta por menos dinero (lo que pasa siempre), el resto de la deuda recae en el cliente, quien responde con sus bienes presentes y futuros.
Pongamos, por ejemplo, que se subasta su casa y un inversor acostumbrado a los chollos de las subastas la adquiere por 150.000 €. El defenestrado cliente le debe aún al Banco, más o menos, 70.000 €. Este pobre deudor se ha quedado sin casa y encima le debe al Banco; si no se los paga, la entidad financiera se lo intentará cobrar embargando su nómina o las de los posibles avalistas at eternum (o embargando las posibles casas propias o de los avalistas).
Es decir, que el cliente no tiene donde vivir y además parte de su nómina irá al banco hasta que pueda devolverle los 70.000 €. Una situación dramática que probablemente le condene a trabajar en negro el resto de su vida.
Está claro porqué en España lo último que se deja de pagar es la hipoteca; porqué si no se paga, se paga muy caro (valga la redundancia).
En EE.UU., dejar de pagar una hipoteca sale relativamente barato; se pierde la casa y en paz. Con esta legislación tan laxa es aún más increíble que se hayan comprado títulos basados en hipotecas subprime americanas. Encima de que se dieron a Ninjas pobres de pedir, a la que no pueden pagar se las devuelven al Banco y se quedan tan tranquilos.
Qué valen esos títulos respaldados por hipotecas subprime? Simple en teoría, lo que valga la casa cuando el banco la revenda. Y en tiempos de caída libre de la vivienda, bastante menos que las hipotecas que se dieron. Tantos analistas en los bancos para dejarse engañar por un producto así.
Y después el director de sucursal de turno nos llama todo indignado porqué tenemos 50 € en descubierto. Qué se formen más y molesten menos.
Coñecedes o sitio www.4shared.com? Permite xestionar como se fose un disco duro externo unha conta en internet de 10 Gb para que almacenes arquivos e os poidas compartir. Se alguén coñece sitios tan bos coma este, ou mellores, que os dea a coñecer. Moitas grazas!
2. Libros
Para inaugurar a miña conta en 4shared, aquí vos deixo uns libros en pdf. Suxírovos que para ver se vos poden interesar, leades a introducción de cada un deles, e despois escribide as vosas opinións... Seguro que haberá reaccións interesantes:
Hitler ganó la guerra
La CIA en España
La doctrina del shock
3. As Torres Xemelgas:
Este vídeo atopeino hai tempo, pero nunca me lembraba de penduralo na arañeira, ata que onte pola noite vin unha reportaxe de 2 horas no National Geographic Channel con imaxes inéditas das rúas do Downtown de Manhattan no lapso entre o estourido do primeiro avión e o derrubamento da segunda torre. No tempo que durou a reportaxe, constatouse unha vez máis que a realidade supera á ficción, coma sempre... Se botan lixo pola tele e queredes ver unha película de intriga que desexas que sexa ficción, porque se as conclusións son correctas a realidade arrepiaría, entón poñédevos cómodos e xa contaredes tamén o que vos parece...
Xa vin que añadiches un programilla de estadisticas para ver o numero de visitas do blog...pero a min gustame mais o que teño eu hehehe que é o "Sitemeter" Pareceme mais claro e limpo e con datos que non vin nese igual por non buscar ben...
Este ten un mapa no que podes ver as 100 ultimas visitas (na version gratis, ata 500 na pagada) son puntos de diferentes colores segundo se foron recentes ou non...Como mola...Incluso ten zoom...
Logo podes ver a duracion das visitas ( no que puxeches non o vin por nengun lado, igual porque non me fixei ben...hehe)
Tamen podes ver mais detalladamente as caracteristicas de cada visita...
E non puxen mais ventanas, pero por suposto tamen ten graficos, por dia, mes ano etc.... Este me parece bastante ordeado e menos caotico....que o saibas hehehe.....
"What is snow?" / "¿Que es la nieve?"
-
Written by Katie Daynes. Published by Usborne, Nov 2018.
Illustrations for a new book of the "Very First Lift The Flap Questions And
Answers" serie....
All The Advice You Need For Physical Fitness
-
Understanding fit could be a big life adjustment, specifically if you have
never done it in the past. Even if you are used to a physical fitness
routine, ...
Reflexión apoiada en citas célebres:
-
Que a esquerda está dividida é un feito incontestable dende a súa propia
formulación. Que a dereita controla e manipula os medios informativos
masivos (aos...
Academia
-
Xa somos demasiado adultos. Deixemos a un lado os requintes, que en quen
non posúe o talento do virtuosismo na interpretación quedan ridículos. As
reviravo...
Dous poemas de María José Fernández López
-
Todo queda en orde
tras a morte
mesmo os entullos
No salón as fotos
no armario a roupa
sobre a colcha os berros
e xeo
nas paredes
nos ollos dos que quedan...
Feliz Carnaval!
-
Hoje é Carnaval.
Um bom Galaico tenta expulsar o inverno e este reino de espíritos
malévolos, se bem que a chuba tanta falta nos faz.
Em vez de mulheres e...
Qual o limite?
-
Por Carolina Hortsmann 'Grandes mudanças, precisam grandes sacrifícios'
costumamos ouvir como um mantram que a nova sociedade achega aos
confundidos, aos a...
NOVA WEB
-
Preséntovos o meu novo sitio de encontro na rede:www.dpeon.comÉ unha das
razóns polas que nosquedaportugal estivo bastante parado últimamente... e
probable...
ANXO, E ATÉ MÁIS
-
O pasado luns 22, ás 3 e 10 da manhá, nasceu Anxo.
Com o voso permisso, quero desfrutar del os proximos meses. Alemdominho
voltará -seguro que com renovad...
La entrada al Paraiso
-
La entrada al Paraíso.
O historia de una escalera
Una de las últimas veces que pude hablar con la entrañable Olga Gallego fue
en un acto celebrado e...
AAVC La Coruña en 8 mm (1964-1967)
-
AAVC La Coruña en 8 mm (1964) from IB CINEMA Motion Picture Films on
Vimeo. Filmacións da mocidade de Luís Carreras-Presas y Vian, en 8 mm,
dixitalizadas ...
Dicas de Culinaria Interessantes
-
Gratinado Perfeito
Apesar de parecer algo simples de se fazer,
existem algumas técnicas capazes de deixar o prato
mais apetitoso.
2)Para que o processo o...
horejas de carnabal a mi manera
-
para un kilo de harina una pizca de levadura del pan un baso mediano de
anís 4 cucharadas de margarina tres huevos una pizca de sal y la raspadura
de un li...