quinta-feira, 10 de abril de 2008
Resulta que esta é a moto que me vem pra semana.
Posted by
Gonzalo Amorin
at
17:57
9
comments
Labels: as nossas cousas
quarta-feira, 9 de abril de 2008
Proba
Olá meus e minhas...
Acabo de engadir umha secçom de "comentários recentes", para assi saber se alguem engadiu algo aos posts, sem necesidade de revisar todo o blog de cada vez.
O problema e que esta aplicaçom só funciona se o blog é em aberto, é dizer, que agora todo o mundo pode ler o que ponhemos, ainda que nom pode intervir.
Outra cousa a ter em conta nas votaçons de como queremos que seja o nosso blog....
Posted by
O'Chini
at
19:33
6
comments
Descubrimento revolucionario
Ola a tod@s!
Aqui vos poño este video que foi todo un descubrimento e que esta a revolucionar a concepcion da evolucion natural. Foi emitido esta semana por unha canle americana ainda que foi rodado por un da BBC...non sei se xa o vistedes aí.
Espero que vos guste!
Posted by
Maria
at
04:35
2
comments
terça-feira, 8 de abril de 2008
Superpoderes Papais
Ola a tod@s...
Na minha viagem a Los Angeles (de Califórnia, nom de Brión) tomei um dia de descanso, como Deus. Decidimos visitar a Santa-Fraga, ou Hollywood para os que nom gostam de adultérios coa língua. Nada que resaltar, nada fóra do que se espera de tal lugar (já colarei algumha fotinho quando mas passem, e eu lhe devolva o gato-vaca). Depois visitamos Beberly Hills, com o seu 90210 e a "Sensaçom de estar forrado até as orelhas", "Pretty Woman" e outras lérias.. A última parada fixemo-la na entrada dum parque temático de Universal Pictures que estava fechado, pero havia tendas parideiras de cachibaches vários. E claro, eu entrei.
Entre toda a parafernária isto foi o máis destacável: umha foto do Papa fazendo alarde dos seus sobrehumanos poderes.
Graças a estes seus superpoderes deveu acojonar a toda a cúria romana e ameazar com cantar aos 4 ventos a origem dos misteriosos ruidos saidos das cámaras cardenalícias. Como quando tua tia che colhia pola fazula e a batia com força contra a parede molar... esses ruidos, vamos.
Mistérios cósmicos, porque nom sei se foi casualidade o do post de Oscar, emulando a técnica de raios X papais, advertindo-nos aos impios pecadores.
E tamém me lembrei do papa actual, o Papa Raztinger, que tem outras habilidades nom menos curiosas. O tipo é um transformista que gosta de misturar-se coas clases populares europeias para assi entender a raiz mesma dos pecados mundanos. Velaqui vos deixo umha foto da sua última visita a Galiza, travestido de "Senhora Carminha" e apanhando umhas uvas na Ribeira Sacra.
Que cousas...
O´Chini, dende Chicago de Noche.
Posted by
O'Chini
at
05:00
3
comments
Labels: humor
segunda-feira, 7 de abril de 2008
COMPARTIDE A MINHA DOR COMPANHEIR@S!!!

Caralho como chove!
Hoje, por aqui, fai um desses dias tristeiros que aos morrinhentos lhes parecerám agradáveis até. Eu outra volta polo parque. Polo de agora jornada tranquila para umha segunda feira, ainda resta todo o serám e a noite polo que nom é lícito agoirar pouco trabalho. A mim, com certeça, este tempo nom me presta muito nestes momentos. Penso que ando algo feble, quando o herpes beiçal (que cousa de verba) aparez é que o sistema reclama ajuda. Nom estou o que se dí muito animado, nom! Entom nada, pensei que gostariades de ver como me vai.
Biquinhos pra tod@s!!!!!!!!
Posted by
Gonzalo Amorin
at
18:07
7
comments
Labels: as nossas cousas
Para vós/nós que andades/mos polo mundo
Que lles parece isto coma nova versión para Sobrado e banda?
By the way, (para os que a tedes á man) alguén sabe que di na parte entrecomiñada? Este Reixa vocaliza fatal!
Bic@s
Pulsa e escoita...
Atlántico (Os Resentidos)
Estou sentado no porto da baía
Que non sei porque aquí chamamos ría
E os meus pes colgantes coma nun vello soul
E penso en que Vigo está enfronte a Nova York
Podo pensar que o Atlántico é unha piscina
Un naufraxio inmenso para nadar sen pensar
Aparecer mollado na Quinta Avenida
Ou nadar perdido aprendendo a naufragar
E naufragar no Atlántico
E naufragar aprendendo a nadar
E naufragar no Atlántico
E naufragar, volverse Moby Dick
Tanto en Vigo coma en Nova York
Sentados fronte ó Atlántico, vivindo no revés
No revés das horas, no mundo do revés
Están os que esperan a vinganza da marea
E naufragar no Atlántico
E naufragar aprendendo a nadar
E naufragar no Atlántico
E naufragar, volverse Moby Dick
Imaxínate ti a balea asasina
A vinganza pendente do Atlántico-piscina
Imaxínate ti nadando sen pensar
E entre Vigo e Nova York, aprender a naufragar
Os semáforos en Nova York
Non falan en colores pero mandan andar
Andar, non andar, esa é a cuestión
Vivir confuso entre walk e don’t walk
I say walk, don’t walk
Se algunha vez vas pola 42
Comprobarás que tamén entre o asfalto
Hai náufragos que serían Moby Dick
Vinganzas negras, “pontamentos” como crack
I say walk, don’t walk
E eu xa estiven en Nova York
Vacilando sabroso no Boca-Chica
Con hispanos e galegos e Brother Pérez
E a verdade é que Lou Reed non esaxeraba.
E naufragar no Atlántico
E naufragar aprendendo a nadar
E naufragar no Atlántico
E naufragar, volverse Moby Dick
Posted by
The Sobrado
at
14:21
7
comments
domingo, 6 de abril de 2008
OLA DENDE A CAPI
Ola a todos/as! É un placer adxuntarme a este blog, algo tarde pero sempre a tempo. Os meus parabéns a Zzini que, coma outras veces, é o promotor de tantas iniciativas neste grupo tan chusco que vimos formando todos nós! Pois aquí me tedes, na capi, ben encantada, mal que me pese recoñecelo, hehe! Claro que é moi diferente vir estudar que vir traballar, como todos ben sabemos! Levo aquí seis meses, moi ben aproveitados! Non paro nin un segundo, entre clases, planificacións, rodaxes e vida social. Esta escola de cine ten un programa ben completo e material que é unha maravilla. No que levamos de curso xa temos rodado un spot en 16 mm, un videoclip en HD, unha curta pola nosa conta... e agora queda a guinda do pastel, un corto dun guión meu que tiña ben reservado. Estamos á búsqueda de actores famosos e tivemos unha situación ben coñeira de "acoso" a Federico Luppi á saída do teatro. Momento adrenalina total! Deunos unha negativa, claro está, pero moito apoio e cariño a cambio. Agora conseguimos a un actor vello moi majo, Carlos Álvarez Novoa, que é asturiano, unha xoia interpretativa, cunha experiencia acojonante en teatro e cine e un Goya na súa carreira. Estou ben emocionada ca preproducción da curta, vai ser como parir a un fillo. Tereivos ó tanto dos avances! En canto á xente madrileña... por agora estou topando xente moi tolerante, para a miña sorpresa. Tamén é certo que aquí hai xente de todas partes, pero se ben é certo que me levo con "gatos" que son moi boa xente . Estou tendo sorte!
Bueno, locos! Xa sabedes que tedes casa polos madriles! Mira que andades desperdigados e morriñentos, eh? Eu xa me sinto aquí como en casa. Ide pola sombra!
Cris.
Posted by
crisbodelon
at
03:17
5
comments
Futurama e Stanislaw Lem
Os guionistas de Futurama deberon inspirarse moito neste escritor polaco de ciencia ficción, autor do famoso libro “Solaris”. Aínda que pareza un escritor serio, que o é, moitos dos seus relatos son sátiras da sociedade na que vivimos, que destilan ironía, humor, filosofía e moita, moita imaxinación. Deixovos aquí un relato do “Diario de las estrellas” para o que teña vinte minutos e ganas de pasar un bo rato. Para non saturar o blog unha parte a publico como comentario que o pinchar no título da entrada poderedes ver de forma máis unificada. Creo que merece a pena.
"VIAJE DUODÉCIMO"
Creo que en ningún viaje escapé de unos peligros tan tremendos como los de mi expedición a Amauropia, planeta de la constelación de Cíclope. Todo lo que allí he vivido se lo debo al profesor Tarantoga. El sabio astrozoólogo no es solamente un gran investigador, puesto que, como es notorio, se dedica en sus momentos de ocio a inventar. Entre otras cosas, inventó aquel líquido para quitar recuerdos desagradables, billetes de banco con un ocho horizontal que representaba una suma de dinero infinitamente grande, tres maneras de teñir la niebla en unos colores atractivos, así como un polvo especial que puede esparcirse sobre las nubes para moldearlas en unas formas sólidas y duraderas. También es obra suya un dispositivo ingenioso para el aprovechamiento de la energía de los niños, que habitualmente se pierde: todos sabemos que los niños no pueden estarse quietos ni un segundo. El dispositivo consiste en un sistema de manivelas, poleas y palancas, colocadas en varios sitios de la vivienda, que los niños empujan, tiran y desplazan durante sus juegos, haciendo, sin saberlo, correr el agua, pelar patatas, lavar la ropa, producir electricidad, etc. Preocupado por nuestros pequeños, que los padres dejan a veces solos en casa, el profesor inventó también unas cerillas no inflamables, cuya producción en la Tierra alcanzó unas cifras imponentes.
Un día el profesor me enseñó su invento más reciente. En el primer momento creí que tenía delante una estufa de hierro. En efecto, Tarantoga me confesó que uno de esos objetos le había servido como punto de partida.
—Es, mi querido Ijon, el sueño secular de la humanidad hecho realidad —me aclaró—,o sea, el prolongador o, si prefieres, el retrasador del tiempo. Gracias a él, la vida puede prolongarse a voluntad. Un minuto dura en su interior dos meses aproximadamente, si no me he equivocado en los cálculos. ¿Quieres probarlo?
Curioso, como siempre, de las novedades técnicas, afirmé alegremente con la cabeza y me introduje en el aparato. Apenas me hube acurrucado dentro, el profesor cerró de golpe la puerta. Me cosquillearon las narices, porque el golpe sacudió la estufa, haciendo desprender los restos del hollín mal rascados, así que inspiré profundamente el aire y estornudé. En aquel momento, el profesor conectó la corriente. A causa del transcurso del tiempo prolongado, mi estornudo duró cinco días y, cuando Tarantoga volvió a abrir el aparato, me encontró medio muerto de agotamiento. Quedó muy sorprendido e inquieto, pero, al enterarse de lo que había pasado, sonrió bondadosamente y dijo:
Posted by
Marta
at
02:57
6
comments
Labels: literatura
quinta-feira, 3 de abril de 2008
Desde o Parque de Bombeiros do Porrinho

Eu continuo com o tema bombeiril. Mirade que escudo mais pátrio temos. Merda, as de cores do lume, que lembram a bandeira dos borbóns, mais tamém a dos Països Cataláns. hehe!!!
Hoje escrevo-vos desde o parque. Tivemos o que se dí um dia completinho. Logo de jantar, um incêndio num alpendre, com gente toleando por todos lados e complicando-nos ainda mais a intervençom, ardeu de caralho cumha boa temperança. Polo serám, apenas duas horas após, um excarceramento dum rapaz que se empotrou contra umha árbore cum Suzuki Vitara, quedou bem atrapadinho de pernas e dum braço, como berrava!! Menos mal que chegarom cedo os sanitários e lhe meterom um bo chute. Suamos a pinga gorda para quita-lo daquel feixe de ferros, pero saiu.
Hei de suponher que a maioria de vos nom tivestes nunca a sorte de salvar a ninguém dumha morte case segura, pois digo-vos que é umha senssaçom única de benestar e satisfaçom. Fai que te sintas melhor persoa, fai-che em definitiva que te replantexes muitas cousas da vida, nas que nunca antes terias tam sequera reparado.
Companheir@s, este oficio que se me deu por escolher é-che umha cousa bem bonita. Hoje durmirei melhor, mas ainda resta toda a noite de guarda. Aguardemos que vaia todo bem e que nom ocorram mais desgraças, por hoje já chegou.
Posted by
Gonzalo Amorin
at
23:37
2
comments
Labels: as nossas cousas, Bombeiros, noticias, Política

