A Zona Velha

Mais outra amostra de "bom jornalismo" de La Voz

2012-01-30T12:57:00.011+01:00

Já vos teredes enterado todos... Erasmus eslovaco mete-se na água do Orzám pola noite, é levado por umha onda, tres policías morren tentando salvá-lo. Umha cousa inimaginavelmente horrível.

É certo que todo ocurreu por umha imprudência do rapaz. Nisso estamos dacordo, Voz de Galicia, pero... e este assanhamento post mortem?.

La Voz de Galicia, convertida numa massa de Springfieldianos com antorchas, está a publicar umha série de reportagens terroríficos. Quando nom está cubrindo noticias de semhoras que atropelam jabalís ou de loros desaparecidos, sai-lhes o ******** linchador que levam dentro.

Como exemplo : o mosaico de fotografias que publicam para explicar quem é o Erasmus em questom. Vejam, vejam o que pom no Facebook! Fumava porros! Disfrazava-se de Bob Marley! Posaba com umha escopeta! Bebía whisky a morro! Banhava-se pola noite com os seus colegas borrachos!. Assim, como dizindo, E POR ESTE EXTRANJEIRO CABRÓM TIVERAM QUE MORRER TRES PERSSOAS.

Estava-me a imaginar a mim mesmo, borracho, com 20 anos,a pasear pola rua, cruzando a estrada sem mirar. E por umha desgrácia um carro de polícia derrapa para nom atropelar-me e tenhem um accidente. Ao dia seguinte, explorando o meu Facebook, aparecem fotos minhas vestido de Super Mario ou a fazer o idiota numha fogueira em Sam Joam.

Isto já me tinha parecido umha auténtica baixeza , e ao dia seguinte leio no mesmo jornal que vam enviar a factura do rescate à FAMILIA DO ERASMUS. Que era um adulto , ouviram?. Que nom era um neninho de 10 anos!. Leiam com que neutralidade jornalística dizem que " vam pagar desde a primeira gota de gasolina do Helimer até o oxígeno das botijas dos buzos. Absolutamente tudo. " .

Pois nada, Voz, pasade-o bem fazendo campanha para tentar machacar ainda mais a umha família de Eslovacos aos que lhe morre um filho. Que paguem, que paguem tudo. Que têm eles a culpa.

Perguntava alguem em twitter se cria que em La Voz tratariam ao Erasmus de esa maneira se fosse um rapaz da rua da Torre. E eu digo, claro que sim. Acaso em Corunha hai estudantes que bebam, fumem porros e fagam o marulo? Nom deve haver nem um!

Traduzido de http://elhematocritico.blogspot.com/2012/01/la-voz-de-galicia-masa-enfurecida.html?spref=tw

A actitude do voceiro do júri no caso Camps

2012-01-27T13:09:00.001+01:00

"Resulta complejo concluir cuándo se produjo el primer saludo, el primer guiño, pero la actitud del portavoz no ha pasado desapercibida a nadie. Su desaprobación ante las tesis de las acusaciones ha sido tan explícita como su identificación con las de la defensa. Ni una nota tomó cuando fiscales y acusación popular presentaron sus conclusiones finales. A la mañana siguiente, transcribió a mano las cinco horas del informe de Javier Boix, el abogado de Camps."

http://www.publico.es/espana/418932/un-jurado-en-el-salon-de-los-camps

El jurado "a deliberado"

2012-01-27T13:04:00.003+01:00

http://www.ara.cat/politica/faltes-dortografia-lacta-Camps_ARAIMA20120127_0057_20.jpg

www.elpais.com/elpaismedia/ultimahora/media/201201/26/espana/20120126e

Una oleada de mafiosos de todo el mundo piden ser juzgados en España

2012-01-26T18:22:00.001+01:00

Copio e pego:

El Consejo Superior del Poder Judicial está recibiendo numerosos emails procedentes de prestigiosos despachos de todo el mundo solicitando que sus defendidos puedan ser juzgados en España.

Según la secretaria del Consejo, Maripuri Cospedal, las solicitudes vienen de bufetes especializados en la defensa de los más famosos capos del mundo del hampa, especialmente de Italia, Brasil, Colombia y Mëxico.

Maripuri ha resaltado que el tono de los correos recibidos era bastante chulesco y amenazante, aunque no ha querido desvelar sus contenidos porque "dicen cosas que una señorita de bien no debe pronunciar".

Por su parte, el ministro de Justicia, Alberto Ruiz Gallardón, ha saludado esta demanda "porque puede suponer unos buenos ingresos para el Estado con la implantación del copago.. Es gente que tiene mucho dinero, y no van a poner ninguna pega si les cobramos un buen pellizco para ser juzgados en nuestro país".

"Además, esta demanda demuestra el elevado prestigio que tiene la Justicia española en el resto del mundo. Nunca en la historia ha habido un número tan elevado de peticiones en este sentido. Al igual que hay paraísos fiscales, España puede convertirse en un 'paraíso judicial' de gran prestigio internacional" ha resaltado un Gallardón exultante".

http://www.elventano.blogspot.com/2012/01/una-oleada-de-mafiosos-de-todo-el-mundo.html

O poder dos cartos

2012-01-24T23:05:00.002+01:00

Varios experimentos de prestixiosas universidades norteamericanas, apuntan a que cando se trata de diñeiro actuamos de forma irracional, ao igual que coa comida e o sexo.

O poder do diñeiro demostra, a través de varios experimentos científicos, que a conduta da xente cando hai diñeiro por medio, cuestiona a filosofía económica dominante, baseada na estabilidade dos mercados e que concluíu co estalido da burbulla inmobiliaria.

O ser humano é un ser racional?

Ponte ao meu lado, ao nosso lado

2012-01-22T14:10:00.002+01:00

O grupo Vozes da Rádio e a cantante Guadi Galego juntáram-se para gravar "Ponte ao meu lado", umha cançom para reivindicar de novo o património inmaterial galego-português

Banda interrompida por paxarinho

2012-01-22T13:34:00.002+01:00

Minuto 1:30 aproximadamente. Que passada este, e?!

Solo de violino interrompido por um telemóvel

2012-01-21T18:59:00.002+01:00

Durante umha actuaçom numha Sinagoga de Prešov em Eslováquia.

Still Consursazo!

2012-01-20T01:51:00.011+01:00

Volvendo á cotidianidade maluca dos nosos días (barcos afundidos, internet capada, descubrimento de minas de coltán na aldea de meus pais...) tomemos un intre para o xogo, o esparexemento e a -dispensando- cultura. De modo que outra vez "Concursazo!", para que o blogue continúe a ser eterno en canto que cíclico, ao modo dos universos doutro arxentino indispensable, que non debe faltar na dieta básica de ningún occidental: J.L. Borges.

Así que vos propoño a continuación un poema en forma de "sextilla" e máis un reto, rapto ou arrouto... Mes bons frères et bonnes soeurs, brothers and cousins: despois de lelo... de que ano, século ou lustro, semana ou tempo en fin diriades que é?

Non vale, de entrada, avalanzarse gatunamente ao corta e pega e ao google. Despois xa miramos de quen é, e de cando. Pero a pregunta de por detrás é máis ben... será que é eterno?

À vous!!

Apología y petición

Y qué decir de nuestra madre España,

Este país de todos los demonios

En donde el mal gobierno, la pobreza

No son, sin más, pobreza y mal gobierno

Sino un estado místico del hombre,

La absolución final de nuestra historia?

De todas las historias de la Historia

Sin duda la más triste es la de España,

Porque termina mal. Como si el hombre

Harto ya de luchar con sus demonios,

Decidiese encargarles el gobierno

Y la administración de su pobreza.

Nuestra famosa inmemorial pobreza,

cuyo origen se pierde en las historias

que dicen que no es culpa del gobierno

sino terrible maldición de España,

triste precio pagado a los demonios

con hambre y con trabajo de sus hombres.

A menudo he pensado en esos hombres,

a menudo ha pensado en la pobreza

de este país de todos los demonios.

Y a menudo he pensado en otra historia

Distinta y menos simple, en otra España

En donde si que importa un mal gobierno.

Quiero creer que nuestro mal gobierno

Es un vulgar negocio de los hombres

Y no una metafísica, que España

Debe y puede salir de la pobreza,

Que es tiempo, aún para cambiar su historia

Antes que se la llevan los demonios.

Porque quiero creer que no hay demonios.

Son hombres los que pagan al gobierno,

Los empresarios de la falsa historia,

Son hombres quienes han vendido al hombre,

Los que han convertido a la pobreza

Y secuestrado la salud de España.

Pido que España expulse a esos demonios.

Que la pobreza suba hasta el gobierno.

Que sea del hombre el dueño de su historia.

O Costa Concordia encallou

2012-01-14T12:56:00.009+01:00

A última semana de Novembro decidimos facer unha pequena viaxe polo Mediterraneo no Costa Concordia, e hoxe pola mañan atópome con esta noticia....

http://internacional.elpais.com/internacional/2012/01/14/actualidad/1326505491_121429.html

En fin, esta imaxe xa non se volverá a repetir :(

Bad Santa!!!

2012-01-13T00:48:00.004+01:00

Inda que está en inglés entendese bastante ben. A historia vai de uns "pais malvados" que se poñen dacordo en darlles aos seus fillos uns regalos terribles polo nadal e grabar as suas reaccions. Moi simpático, menudos regalos!!! Para que un deles diga que o seu irman que recibiu unha pataca como regalo lle tocou o millor e a el o peor...xa é moito!! Hahaha

Gato case ninja!

2012-01-12T23:48:00.001+01:00

Hohohohohoho, esmendrellei! Non podo compartilo doutra forma ;-)

FAIL Katzensprung | Videos auf eblogx.com

Polvo caminhando em terra firme

2012-01-12T22:28:00.002+01:00

Ai me deus, se esperasemos 1 milhom de anos, o que fará a evoluçom...

Cam algo parviolo

2012-01-09T00:06:00.001+01:00

Bom, teria um dia mau....

Tipo suspeitoso gravado por camaras de segurança numa loja de electrónica

2012-01-08T23:53:00.004+01:00

Hai que velo até o final, se nom estrago a surpresa...

Jamaica prevé converter-se em República independente do Reino Unido

2012-01-07T14:00:00.004+01:00

A primeiro-ministra jamaicana, Portia Simpson-Miller, assumiu oficialmente o cargo, com a promesa de eliminar todos os laços com a monarquia britânica e transformar o país caribenho numha república independente.

"Vamos começar o processo de separaçom da monarquia para escolher o nosso próprio Presidente, o nosso Chefe de Estado próprio", dixo Simpson-Miller durante o seu discurso inaugural, realizado na casa do Governador Geral.

De acordo com a Constituiçom da Jamaica, o chefe de Estado é a Rainha Elizabeth II, enquanto o primeiro-ministro é formalmente nomeado polo Governador, que a sua vez é nomeado polo monarca.

"Este ano será propício para refletir sobre as liçons do passado, agora temos de completar o círculo de independência", dixo, enquanto a multitude aplaudiu.

Por outro lado, a chefe de governo,de 66 anos, dixo que a sua administraçom vai-se focar na recuperação econômica, asolada pola crise desde 2008.

O nosso foco deve ser o de corrigir os erros e insistir na limpeça de contas. Os jamaicanos querem um governo mais transparente e responsável, dixo ela.

Eae também prometeu combater a corrupçom e extravagância gubernamental e luitar pola transparência dos funcionários.

Simpson-Miller nom é só a única mulher eleita primeira-ministra da Jamaica, senom que ademais é a segunda vez que sai eleita.

Anteriormente, governou desde março de 2006 até setembro de 2007, quando o Partido Laborista Jamaicano ganhou as eleiçons gerais ao Partido Nacional Popular, presidido por ela.

Neste país, o primeiro-ministro é tradicionalmente o presidente do partido que obtiver a maioria dos votos nas eleiçons legislativas.

Durante as eleiçons da passada quinta-feira, o PNP ganhou 42 cadeiras no Parlamento, enquanto o entom líder JLP tinha apenas 21 anos.

http://www.prensa-latina.cu/index.php?option=com_content&task=view&id=465587&Itemid=1

Mulher de Oklahoma mata intrusso depois de pedir permiso à polícia por telefono

2012-01-05T15:50:00.005+01:00

Umha mãe estadounidense de 18 anos estava na casa co seu filho de 3 meses quando se apercebeu que dous homens estavam a tentar entrar noutras casa. Chamou ao 911 e perguntou se podia disparar-lhes se entrassem na sua casa. Informarom-lhe que fixera o precisso para se defender. Assi fixo. Nada mais o primeiro puxo o pé na casa ela disparou e matou-no. O segundo entregou-se. Ela está livre e sem cargos. No video pode-se ouvir a conversa gravada coa polícia.

Opinade. Vaia vaia.

http://gma.yahoo.com/video/news-26797925/oklahoma-mother-18-kills-intruder-breaking-into-her-home-while-on-phone-with-911-27777235.html

Levitaçom Quântica

2012-01-04T13:37:00.002+01:00

A ciência é o futuro.

El papel de Amancio Ortega

2012-01-03T15:37:00.000+01:00

Por ahora, su indiscutible éxito como empresario es inversamente proporcional a su obra social

Tras la compra de la famosa Torre Picasso, un edificio de 45 plantas ubicado en pleno centro de negocios de Madrid, un diario de la capital interpreta que Amancio Ortega se ha convertido en el rey de La Castellana. Cosas parecidas podrían decir otros medios de París, Barcelona, Berlín, Roma, A Coruña, Lisboa o Londres, porque en todas esas ciudades el dueño de Inditex posee impresionantes inmuebles. Es una de las hazañas de la mayor fortuna de Galicia y de España, la segunda de Europa y la séptima del mundo, según la clasificación de la revista Forbes (2011), que le atribuye 31.000 millones de dólares (23.921 millones de euros), cifra que supera de largo toda la recaudación del impuesto de sociedades en España y que equivale a cerca del 2,5% del PIB español y rebasa la cuarta parte del déficit público. Casi nada.

Es evidente que Ortega es el rey de la Castellana, de la moda, del silencio y de los millones. ¿Es también el rey de la solidaridad? El propio Ortega sostiene en la presentación de la fundación que lleva su nombre: "Las vivencias que me han hecho crecer como persona, como empresario y como ciudadano se apoyan en una serie de principios que considero particularmente valiosos, tales como: solidaridad, comprensión, compromiso, laboriosidad, autenticidad y fidelidad". Pero faltan hechos que lo demuestren. Por ahora, su indiscutible éxito como empresario es inversamente proporcional a su obra social, a eso que ahora se denomina la economía del cuarto sector. A Ortega no parecen convencerle los criterios de Bill Gates y Warren Buffett, que emprendieron la campaña The Giving Pledge (La promesa de dar) para conseguir que los hombres más ricos donen al menos el 50% de su fortuna en vida o como herencia, filantrópicamente. Y para ello han predicado con el ejemplo: los Gates donaron a su fundación -premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional en 2006- 23.000 millones de dólares (17.748 millones de euros) y Warren Buffett aportó incluso más a la fundación de sus amigos: 37.000 millones de dólares (28.551 millones de euros).

Sobre este asunto, sin duda controvertido, hay quien dice que Ortega ya hace bastante obra social con el empleo que crea y con los contratos que brinda a empresas generalmente de A Coruña que le acompañan por todo el mundo cada vez que abre una nueva tienda. Es verdad todo eso y tiene su valor, pero no es incompatible con que decida convertir A Coruña en una referencia universitaria mundial o con que quiera compartir con los 25.000 socios del Deportivo la salida del túnel, colocándolo en la Champions, con la consiguiente proyección mundial para Galicia. Son solo un par de ejemplos a los que podrían sumarse otros, seguramente mejores, pero lo importante es que Amancio Ortega dé el paso.

También hay quien comenta, incluso en su entorno, que Ortega no entiende bien este tipo de cosas, ni menos aún decisiones como las de Bill Gates o Warren Buffett, pero esa hipótesis habría que descartarla leyendo sus propias ideas en la web de la Fundación Amancio Ortega: "Mi sencillo y genuino deseo es que, a través de las estrategias y actividades propias de la fundación, el fruto de mi experiencia vital, personal y profesional, alcance a aquellos miembros de la sociedad que, particularmente, precisen de especial acompañamiento y aliento". De ser ello cierto tendría más sentido un cambio de actitud capaz de marcar un antes y un después para varias generaciones y de reivindicar su figura más allá de ser un gran empresario.

Su capacidad de diversificación, más allá del textil, con importantes negocios en sectores como el inmobiliario, el financiero, el turismo o la gestión de fondos de inversión, prueba que podría triunfar en el llamado cuarto sector, dejando grabada su huella de la solidaridad. No se trata, pues, de pedirle nada -nadie tendría derecho a hacerlo, cuando el dinero es suyo-, sino más bien de invitarle a que haga algo socialmente grande. Inditex es un gran imperio empresarial y Amancio Ortega puede ser un gran ciudadano.

En el peor de los casos, aunque no quiera saber nada de lo que hacen Bill Gates o Warren Buffett, no estaría mal que Ortega asegurase el anclaje de Inditex a Galicia. Con él al frente, o en la sombra, hay un efecto sede y un compromiso de trabajar con proveedores de A Coruña. ¿Sin él será lo mismo?

La derecha nacionalista

2012-01-03T15:33:00.004+01:00

FERMÍN BOUZA

La incipienLa incipiente burguesía nacionalista de la República no tuvo una clara continuidad

Si sumamos a los votantes de BNG que se confiesan claramente conservadores en las escalas ideológicas de las encuestas (6%, son datos del preelectoral autonómico del 2009) con los votantes de PP de Galicia que se declaran nacionalistas (20%) y los votantes que se declaran de derecha y nacionalistas (ambas cosas juntas) en el PSdeG (2%), tendríamos una cifra de alrededor de 200.000 votantes (tomando siempre una referencia media y aproximada de los resultados de los últimos años en diversas elecciones) que son conservadores y nacionalistas y que serían un interesante punto de partida para una alternativa nacionalista y conservadora en Galicia. ¿Es necesaria esa alternativa?

El excesivo predominio histórico del Partido Popular en Galicia está basado, esencialmente, en la ausencia de fuerzas políticas que sean al tiempo conservadoras y nacionalistas o galleguistas (aquí se usan como términos equivalentes, en la línea histórica) y que puedan trazar alianzas más complejas que las que se hacen sobre el eje derecha/izquierda. ¿Es Galicia conservadora?

La media ideológica en Galicia (4,97) es, como en el conjunto de reino (4,77) y desde marzo del 2008 hasta hoy, de centro-izquierda, pero algo más a la derecha, con una extrema derecha más significativa que desequilibra esa ubicación media. En Galicia hay un porcentaje importante en posiciones de derecha pura y extrema derecha (22%) frente a un porcentaje menor (16,7%) en el conjunto del reino. Ese desequilibrio no se reproduce en posiciones netas de centro-izquierda o derecha, pero sí en posiciones de izquierda.

Si seguimos este dato, Galicia es más conservadora que la media, pero más de un cuarto de su población mayor de edad (28,2%) se considera nacionalista, aunque el abstencionismo entre esta gente ronda el 30% y baja fuertemente el porcentaje de voto nacionalista efectivo o válido. Hay que decir, para consuelo de nacionalistas, que ese abstencionismo es aún más alto entre los no nacionalistas.

En la ya lejana emergencia del Partido Galeguista, y en sus primeros pasos políticos y electorales, gentes conservadoras o republicanas moderadas jugaron un importante papel. Las clases medias y altas predominaban entre sus dirigentes (profesionales diversos) y todo apuntaba a una coalición ideológicamente muy amplia de intereses políticos, económicos, sentimentales y simbólicos que encontraban en la defensa del territorio histórico de Galicia su lugar de realización. Se dijo siempre que aquí no había una burguesía nacionalista que asumiese esa función dinamizadora, pero esto solo es parcialmente cierto. De hecho, el impulso burgués del PG en algunos círculos urbanos de influencia social significativa era grande y alcanzó también a las clases populares. Era el partido emergente y creciente cuando ocurrió el golpe de Estado.

Los restos de aquel naufragio histórico no se consolidaron en el exilio o en la cárcel, en dónde algunos galleguistas estuvieron (los que se libraron de ser asesinados por los sublevados), y no fue así quizá porque, es cierto, aquella incipiente burguesía nacionalista no estaba más que en un periodo inicial de despegue, y apenas tenía estructura y medios de resistencia civil en medio de la sociedad gallega del interior o, mar por medio, en la Galicia emigrante. Hombres de gran iniciativa política como Alexandre Bóveda o el mismo Castelao, profesionales progresistas y nacionalistas, no sobrevivieron o apenas sobrevivieron a todo aquello. Otras gentes menos políticas, pero no menos significativas, abandonaron para casi siempre o para siempre su villa o su ciudad hacia el exilio o el autoexilio. No había una red de apoyo exterior ni gran experiencia política. Tampoco una frontera próxima que fuese útil (Francia, para vascos y catalanes) y que permitiese una comunicación fluida. No había casi nada.

Aquella incipiente burguesía y pequeña burguesía nacionalista, más o menos progresista o conservadora, no tuvo una clara continuidad. Ahora, de cara a las elecciones autonómicas de 2013, quizá haya galleguistas conservadores que quieren volver a dar ese salto hacia el interior de si mismos y de su tierra. Eso lo cambiaría todo y abriría otro futuro para Galicia, más complejo y más saludable. Quizá 2012 vuelva a traer buenas noticias. Esta sería una de ellas. Feliz aninovo.

Cando menos interesante...

2012-01-03T07:09:00.002+01:00

Aclárase dende o principio deste vídeo 'caseiro' dunha conferencia grabada na universidade que as conclusións son teorías e conxeturas plausibles e alternativas ante fenómenos maioritariamente físicos e meteorolóxicos (Chini, a ver se a ti che cadran algunhas das explicacións que se dan no vídeo). Vídeo longo, pero interesante.

2 h 25 min para que termine este ano

2011-12-31T21:33:00.001+01:00

Manda caralho, e ai vai outro....

Precisam-se ideias

2011-12-31T21:29:00.003+01:00

Precisam-se ideias para o blogue.

Eu pensara em algo assi como umha conta de twitter onde puideramos publicar chios desde o movil directamente a umha secçom do blog... poderá-se fazer?

A ver, que outras cousas?

44%

2011-12-31T19:00:00.003+01:00

Este blogue poderia ser mais ou menos umha amostra do que se coce no nosso pais, na nossa geraçom polo menos:

Oishu Galiza
Edu P. Madrid
crisbodelon Madrid
Manuel Madrid
Toupix Madrid
OSCARPARADELA.COM Madrid
Maria Lisboa
O'Chini Lisboa
O'Pablo Galiza
gusta_vete Galiza
O'Poldow Galiza
Amorím da Couta Galiza
π Galiza
The Sobrado Galiza
Marta Galiza
Txomin Madrid
Danito Galiza
O home de Luou Galiza

Emigrados 44%.

Saúdos mesetarios

2011-12-30T15:49:00.000+01:00

Boas compañeir@s...

con menos asiduidade da que me gustaría, pero sigo a ler o blogue moi esporádicamente (aínda que ultimamento cada vez con menos tempo para "participar")...

Saúdos dende a capital do Imperio... Bó Nadal! Feliz Aninovo! e bicos e apertas para tod@s!

Outra carta do Pai de Antom Santos.

2011-12-26T23:12:00.001+01:00

Pinga a pinga o puteo: falo do sistema carcerario

unha amiga ponme en contacto telefónico cun galego que vive en Aranjuez, e a voz hospitalaria deste novo amigo abrénos as portas da súa casa, para que nos aloxemos cando vaiamos aló, e ofrécese a levar un paquete á cadea para o Preso

os paquetes deben entregarse en domingos alternos, desta volta ten que ser o 25 de decembro, cando a cultura occidental está presidida polo espírito do natal

aproveitámonos do ofrecemento do noso home de Aranjuez, aínda que non ten coche, e o derradeiro autobús dos domingos desde o Centro Penitenciario é as cinco e dez, e o paquete debe entregarse ás sete, nunca antes

o amigo busca persoa amiga motorizada e cara aló vai, ao km 28 da "Carretera Nacional 400", no domingo frío de decembro

chama sobre as oito e media, e dinos que non querían deixarllo pasar, que para entregar o paquete cómpre estar autorizado polo preso: é todo mentira, pero tanto ten, hai que procurar a maneira de provocar

non me quixen poñer en plan legalista, conta o noso galego de Aranjuez, había moitísima tensión, unha muller chorando, trasladáranlle o home sen avisar, xente á que lle poñían problemas cos seus paquetes, berros.... eu procurei o meu mellor sorriso para que se compadecese de min e de vós o funcionario...

...recolleron o paquete, pero dixeron que tiñan que revisalo, e ao cabo pasou, pero devolveronme uns pantalóns de chándal, que non cabían, dixeron que non cabía algo que eles mesmos acababan de tirar da bolsa !....era unha prenda pensada para abrigarse dos rigores daquel inverno mesetario

a ver se o resto da roupa e os libros chegan, a ver...

ben o sei, si, ben sei que non vai ser a derradeira pinga de crueldade, haberá máis, e tamén enxurradas.

Bon Nadal!!!!

2011-12-24T19:53:00.001+01:00

Que pasedes unhas boas festas!!! ( e se pasades por Santiago, dade un toque! que no me entere yo :-P)

A Conselheira de Trabalho di que os jovens emigram porque querem

2011-12-23T00:17:00.002+01:00

http://www.abc.es/agencias/noticia.asp?noticia=1046144

Santiago de Compostela, 22 dic (EFE).-La conselleira de Traballo, Beatriz Mato, ha rechazado hoy que los jóvenes gallegos emigren de Galicia por falta de oportunidades, sino que muchos lo hacen para de manera temporal, por prácticas de trabajo o para formarse, y acusó a la oposición de intentar crear una "falsa alarma" a este respecto.

En respuesta a una interpelación del BNG en el pleno del Parlamento, Mato ha constatado que la valoración de la Xunta sobre las cifras de emigración juvenil "sería mala si los jóvenes marcharan de Galicia por falta de oportunidades, si fuese así no podría ser más que negativa esa valoración,".

Pero ha puntualizado que hay que tener en cuenta que "muchos jóvenes marchan al extranjero de manera temporal, con beca, con programas de prácticas laborales y también para formarse".

También ha destacado que hay juventud de otras comunidades y del extranjero que viene a Galicia "en busca de oportunidades" y "si estuviésemos tan mal, aquí no vendría nadie", ha concluido.

La diputada del BNG Ana Belén Pontón ha reprochado que la conselleira afirme que "la gente joven marcha porque quiere", una justificación que considera "la vieja teoría de Fraga", en referencia al argumento de anteriores Gobiernos del PP.

También la parlamentaria del PSdeG Silvia Fraga ha manifestado que, con este tipo de justificaciones, la Xunta actual "hacen buenos a los del Gobierno de Fraga".

A su juicio, el Ejecutivo autonómico "no está haciendo nada para impedir que la imagen de un joven con la maleta a la espalda sea habitual", a lo que ha añadido que la juventud no marcha "por que les apetezca, sino porque no tienen otro remedio".

Mato ha criticado que la oposición esté creando esta "alarma injustificada" al decir que los jóvenes "marchan como en la época de Fraga porque aquí no hay oportunidades". Por el contrario, aunque ha reconocido que conseguir estas oportunidades puede "ser difícil", considera que no más que en otras comunidades.

La conselleira ha destacado que la tasa de desempleo juvenil en Galicia es del 33 por ciento, lo que supone 12,6 puntos por debajo de la cifra estatal, y ha asegurado que 2007 fue, después de 2010, el año en el que más jóvenes marcharon de Galicia, un total de 28.128 personas.

Además, ha señalado que "el mayor incremento en emigración juvenil" se produjo también en 2007, cuando gobernaba en Galicia el bipartito.

Pontón ha destacado el incremento del desempleo juvenil en los últimos años con el PPdeG, al recordar que cuando llegaron al poder estaba en el 21 por ciento, y que casi 40.000 universitarios fueron contratados por universidades de fuera de Galicia en los últimos años, lo que supone "casi la mitad de los que terminan su carrera" en la comunidad gallega.

Por eso, ha reclamado a la Xunta que "tome en serio" el problema del desempleo juvenil y la fuga de cerebros, a lo que Mato respondió que el paro entre los jóvenes es su "máxima preocupación" y aunque haya circunstancias difíciles, el Gobierno está tomando "todas las medidas para mejorar la situación". EFE

Cesaria Evora, Angola

2011-12-22T11:22:00.003+01:00

PD: Obrigado Oscar P., por dar a conhecer este video ;)

Carta do pai de Antom Santos.

2011-12-20T15:15:00.000+01:00

Boas tardes, amigos e amigas:

Onte, domingo 18, quince días xustos despois de que o prenderan, puidemos ver a Antón. Respiramos, a súa nai e o seu pai. Ao seu irmán non lle permitiron entrar.

A parte da chamada de 45 segundos que puido facer á casa o 8 de decembro, o único contacto que o preso tivo co exterior foi pola denuncia que entregamos hai unha semana (luns 11 de decembro) no Xulgado de Garda de Compostela. Como tiñan que presentarlla para cumprir requisitos legais, Antón puido saber que o día 10 nos presentaramos aló, pero que non nos permitiron nin velo, nin falar con el.

Na cadea, como adoitan, antes de nos levar á zona de "comunicaciones", péchannos nunha sala, á xente que pasamos do exterior. Métente alí dentro, despois do cacheo, sen nada enriba a parte da túa roupa. Quédanse os funcionarios co teu documento legal de identidade. Cando está completo o fato de visitantes identificados, a porta péchase lentamente, co ruído exacto que debe facer a porta dunha prisión.

Descobres, nos vinte minutos que te fan agardar, que é un espello, ese lateral que parece unha fiestra grande. Supós que, detrás del, poden estar observándovos. Ves o patio, e non podían faltar os rolos de aramio de espiño nas beiras. Alí sobrevive, moi mal, unha oliveira. Pensas que a esa árbore débelle ser moi duro soportar as condicións climáticas daquel ermo dos arredores de Aranjuez onde erixiron o Centro Penitenciario Madrid VI. Cadeiras incómodas. Moito frío. Unha nena de menos de ano e medio, no colo da súa nai, co pai dentro da prisión, que xa sabe dicir nena guapa mamá papá e sinala sen se equivocar todas as partes do seu corpiño, se llas nomeas co protocolo adecuado.

Noutra parede, as láminas, as reproducións de cadros que nos fan estarrecer, a min e á miña compañeira, coa color comida polo ambiente. A que está máis cerca é unha reprodución de Three Sisters, de Edumund Charles Tarbell (podedes vela no adxunto a este correo). Tres mozas en apracible impresionista conversa burguesa, a calma nun entorno ameno, verdes e flores. Pouco que ver coa espera no locutorio (deixarano vir hoxe?), cos aparellos que resoan, que renxen con ruídos desagradables, pouco que ver co cristal que se interpón entre nós e Antón, cando, por fin chega.

Non por iso foi menos intensa a nosa primeira conversa. El está ben. Organizado, con deporte e lecturas e debuxando banda deseñada, e non dou máis detalles porque sei o pouco que lle gusta a Antón que se fale del.

Manda apertas para todos e todas as súas amigas (algún, algunha temos en común), para quen está a apoiar este escuro caso de mil maneiras, e preparase con serenidade para a carreira de fondo na Audencia Nacional.

El é atleta. Dixérame que este ano ía preparar unha Marathon. Daquela, ningún dos dous sabiamos que a carreira ía ter estas características.

Apertas, miñas tamén, e mil grazas.
Saúde,

Xosé Luís Santos Cabanas.

P.S. A María Osorio vírona seus pais sábado. A ela xa lle levaron o documento (exhorto) para nomear avogados. A Antón aínda non lle chegou, pero está en trámite. Esta lentitude prodúcese por como está actuando a Audiencia Nacional. Está claro que, entre as preocupacións deste tribunal, non están os dereitos máis elementais dos cidadáns. A pesar deles, a pesar da Audiencia, digo, parece que as cousas van avanzando.

Heil Diez!!!

2011-12-15T12:40:00.001+01:00

Esta foto é real. http://www.elmundo.es/elmundo/tags/f9/rosa-diez.html
Nom deixar esta foto ao alcance dos nenos.
Consulte com seu médico ou farmacéutico.

Bertolt Brecht (1898-1956)

2011-12-14T02:37:00.001+01:00

Não há pior analfabeto que o analfabeto político. Ele não ouve, não fala, nem participa dos acontecimentos políticos. O analfabeto político é tão burro que se orgulha de o ser e, de peito feito, diz que detesta a política. Não sabe, o imbecil, que da sua ignorância política é que nasce a prostituta, o menor abandonado, e o pior de todos os bandidos que é o político vigarista, desonesto, o corrupto e lacaio dos exploradores do povo.

Xogos de mesa alternativos, a miña ludoteca persoal I : Os lobisomes de castronegro ;)

2011-12-10T20:22:00.020+01:00

Ola, vouvos falar dalguns xogos que adquirin últimamente e que me gustaría que algunha vez teñamos a oportunidade de xogar cando nos reunamos ;)

Vou a comezar co noso querido xogo da "Mafia" que atopei editado en Francia baixo o nome de "Les loups-garous" e que parece que tamen está publicado aqui baixo o nome de "Los hombre lobo de castronegro". A mecánica do xogo é a mesma, pero en vez de mafiosos, homes-lobo, e de cidadáns, aldeanos. O mais interesante é que nos xogamos a unha version bastante limitada a tres personaxes: mafiosos, cidadáns e catana. Pero neste que merquei hai unha variedade de personaxes que poden dar moita mais chicha ao xogo. A única pega que lle vexo é que hai que contar con bastantes xogadores... (poden xogar ata 18!)

Estas son as novas personaxes:

(E aquí sí que copio e pego)

-Ladrón. Si sobran, se dispondrán dos cartas boca abajo encima de la mesa. La primera noche, podrá descubrir las cartas y cambiar la suya por una de las dos. Si las dos cartas son de hombre lobo, estará obligado a cambiarla.

-Cupido. Enamora a dos personas al azar. Los enamorados se despertarán después de cupido (a la orden del narrador) y se reconocerán. Cuando uno muera, el otro también morirá de pena automáticamente. (¡Oooooooooooohhhh!). Así pues, la función de los enamorados es protegerse mútuamente eliminando a los demás jugadores. Ninguno de los dos, sabrá la verdadera identidad del otro, por ello la trama se enreda cuando uno de los dos enamorados es un hombre lobo…

-Vidente. Cada noche, podrá descubrir la identidad de uno de los jugadores, a su elección, para poder ayudar a los aldeanos pero con total discreción para impedir que sea descubierta.

-Hombres lobo y la niña. Los primeros son los malos-malísimos de la película, que van matando a un jugador por noche, elegido en consenso entre ellos. -Mientras es el turno de los hombres lobo, la niña puede espiar quiénes son los hombres lobo, pero si no lo hace con disimulo y es descubierta… ¡irán a por ella!

-Bruja. Puede preparar dos tipos de pociones: curativa y venenosa. La curativa, para salvar a la persona devorada por los malvados licántropos. Incluso puede salvarse así misma si ha sido ella la víctima. La venenosa con la que matará por la noche el jugador que ella quiera. Sólo puede utilizar cada poción una vez por partida.

- Cazador. Cuando el jugador que lleva al cazador muere, se dispara su arma en su último aliento, con lo que muere una persona más, de su elección que podrá ser lobo o aldeano (o un personaje especial). (Nota: A veces, amenazar con llevarse por delante al que te está acusando puede salvarte la vida, aunque sea un farol).

- Alguacil/ Alcalde. Cuando se llega a un consenso, se descubre la carta del jugador que ha sido linchado. ¿Hombre lobo?¡Enhorabuena! ¿Aldeano? Oh-oh…

En este momento, se designa a un alguacil, este no es un tipo de personaje sino un cargo que se elige a votación y cualquier jugador (¡incluso un hombre-lobo!) puede ostentar. El voto del alguacil cuenta doble en caso de empate. Este puesto es codiciado por los hombres lobo, por lo tanto, el pueblo siempre va a estar vigilante y al mínimo indicio de deslealtad intentará ajusticiarle. (Incluso a veces sin motivo, por el simple hecho de tener el cargo).

Taboa de reparticion de personaxes de base:

Taboa de reparticion con tódalas personaxes:

Qué? Vai unha partidiña? ;)

Caza de bruxas e criminalización mediática do independentismo galego.

2011-12-09T08:15:00.003+01:00

Por Raul Asegurado Pérez, Manoel Santos e Antom Fente Parada.

Erguéstesvos cedo / aquel día. – A costume do / do traballo - / mañá – cediño / pra facernos / coa vosa / morte.

As recentes detencións de persoas ligadas co independentismo galego e os movementos sociais impélennos a manifestar a nosa preocupación polo emprego do “terrorismo” como arma do Estado español para cauterizar o tecido social da nosa nación.

Non é a primeira, nin a última vez, que o poder emprega a pantasma do terrorismo para atacar todo tecido social que se move nas marxes do sistema e farao con máis forza agora que a toupa voltou emerxer con forza o 15 de marzo e que a deslexitimidade e descomponsición da II Restauración borbónica chegou ao paroxismo.

Acusan de terrorista ao redactor do Novas da Galiza Antom Santos, historiador e activista social sempre disposto á entrega de tempo de traballo gratuíto por Galiza, porque dispuña de armas de destrución maciza, como Hussein cando o de Iraque: un computador portatil e dun lapis de memoria. Ou que los dos nuevos detenidos escondían en su casa ocho litros de gasolina, un tratamento mediático sensacionalista, carente de rigor e vomitivo. Se esas son as acusacións e se as distintas versións se contradín a cada paso e repetin a verdade oficial orwelliana estamos dentro do que rezaba aquela pintada nunha parede Compostelana: todos terroristas, nadie es inocente.

A Radio Galega dedicou dous dos catro parágrafes da nova a repasar a historia do EGPGC, como se cando se menciona a Fraga a metade do tempo se fixera referencia ao seu pasado fascista. Amais. as versións do nº de detidos, lugar, causas, etc. defiren uns a outros medios, mais o que non varía é a criminalización dos detidos e a anulación dalgo fundamental: a presunción de inocencia. EL País, antes de rectificalo, titulaba así a nova: Detenidos en Vigo dos terroristas que atentaron contra la casa de Fraga. Co paso das horas outros medios informaban que ían atentarcontra intereses de la Xunta ou contra os príncipes de Asturias. Segundo La Voz de Galicia La policia fustra en A Coruña atentado horas antes de la llegada de los príncipes. Simple especulación mediática.

Ao tempo esquecen eses medios de (in)comunicación, completamente manipulados e verticais, a violencia cotiá exercida sen ningunha caste de pudor polo sistema sobre os traballadores, sobre as persoas sen teito (dúas delas mortas n’A Coruña na semana pasada), sobre as mulleres, sobre os sen papeis, sobre os desempregados, sobre unha mocidade sen futuro... e así seguido.

Na historia do nacionalismo galego é unha constante o ataque á sociedade civil máis consciente do país e, como demostrou o caso Egunkaria en Euskal Herria, o terrorismo é o mellor escudo para acometer esta empresa de demolición sistemática e de criminalización da sociedade civil e dos centros sociais:

Na noite do 27 ao 28 de abril do mesmo ano lévase a cabo tamén a detención doutros dous mozos en Monforte, José M. Pavón González e Esther Cancio Figueiras, acusados de repartir panfletos asinados pola UPG, en relación coas mobilizacións do 1º de Maio, cargo do que serán xulgados e absoltos polo Tribunal de Orde Pública, en agosto de 1974.

A vista de todos estes feitos, a propia organización upeguista chegará a afirmar que “o réxime trata de desencadear unha acción regresiva contra nós, na medida que consideran -segundo as palabras do Xefe de brigada Político Social da Galiza- que somos unha forza política considerada como perigosa. A Garda Civil ten na Galiza o mandato de que non quere nin un só militante”^¹.

Agora aquel vello Tribunal de Orde Pública metamorfoseuse en Audiencia Nacional sendo os detidos que non sexan postos en liberdade xulgados alí e podendo esperar tres anos polo xuízo, con probabilidade moitos serán absoltos, mais a imprensa non vai dedicarlle o tempo nin a campaña que si dedicaron as súas detencións. A perversa Lei antiterrorista non aforra na incomunicación e dispersión de reclusos moitas veces inocentes, mais criminalizados por un circo mediáticoque sospeitamos vai ser cada vez máis frecuente. A día 6 de decembro catro dos detidos ingresan en prisión seguindo incomunicados, mentres que a única proba incriminatoria contra Santos e Osorio é que os seus carnets de conducir nun trasteiro dos rexistrados e unha garrafa de gasolina na garaxe que agora se sabe estaba baleira.

De feito, aí está por exemplo o caso de Cata Alonso. Detida e posta en liberdade sen cargos após tres días de incomunicación en Madrid. Ningún medio ractificou nada cando a acusaron de terrorista o día que foi detida e non pode ser terrorista nin culpábel de nada quen é detida sen cargos. Esta Lei antiterrorista leva por diante a quen sexa.

Vaia por diante, no entanto, que os asinantes deste documento non defendemos a loita armada e acreditamos na política por medios pacíficos. Como Lenin indicaba «non se pode basear unha táctica revolucionaria apenas nun sentimento revolucionario. A táctiva debe ser trazada a sangue frío, cunha obxectividade rigorosa, tendo en conta todas as forzas de clase no Estado en cuestión (e até en todos os Estados que o rodean e en todos os Estados, á escala mundial) e tamén a experiencia dos movementos revolucionarios»^². Precisamente unha das chaves para a repolitización da sociedade no 15-m foi o seu carácter pacífico, aínda cando os corpos represivos exerceran a violencia por veces sobre el, ou aínda cando se desaloxa a Sala Yago e a presenza de líquidos (lixivia do Froid) é aprobeitada pola versión do Grande Irmán para defender que tiñan cócteles molotov.

No contexto actual a esquerda nacionalista basca nunca avanzou como agora, cando meteu en cintura os seus “militares”, cando o poder civil e o movemento transformador emerxeron en sintonía co coa dirección política do movemento, sen vasalaxes a ningunha loita armada que demostrou facer máis dano que outra cousa. Resistencia Galega, se realmente existe como entramado, nin ten base social nin beneficia en nada ao medre da consciencia nacional nin á loita pola emancipación social e nacional do pobo galego. Máxime cando a historia doutras organizacións semellantes demostrou estar inzada de infiltrados que rematan por perxudicar ao movemento civil e que en nada melloran as condicións materiais de existencia das xentes do común. O Estado social está sendo remudado polo estado penal, mais aínda hai liberdades e non un contexto social de violencia revolucionaria, que, en todo caso -e véxase hoxe Grecia-, non é cousa dunha elite ou vangarda de ningún tipo.

Porén as actuais detencións semella que aproveitan a existencia do explosivo de Eduardo Vigo Domínguez para reprimir o independentismo en xeral, atacando a membros de Causa Galiza e persoas como Antom Santos e María Osorio cunha lexislación brutal que prolonga as detencións e crea espazos de impunidade para a tortura e os maos tratos. Ao tempo criminalízanse os centros sociais coa policia ás portas para criminalizalos perante a sociedade e precintiar algúns sen orde xudiciaria. Isto é o que nós denunciamos e denunciaremos sempre, mentres o BNG mostra unha actitude ben pouco afortunada.

1 Rubiralta Casas, Fermí (1998), De Castelao a Mao. O novo nacionalismo radical galego (1959-1974): orixes, configuración e desenvolvemento incial da UPG, Noia, pp. 172-173.

2 Lenine: A doença infantil do comunismo, Europa-América, Lisboa, p. 93.

Ostrás Pedrim, a que vos (e nos) espera...

2011-11-27T12:30:00.006+01:00

Uff.. Ontem confirmei umha notícia que me deixou os pelos coma fungueiros, ou coma os ferros dumha grade, ou... ai carvalheira!...

Tinha-a visto por ai, em Chuza penso, mas nom em nenhum médio desses centrados e responsáveis, ou seja, um desses que estam supercontentos com Feijoo e agora com Rajoy....

Bom, o caso é que minha mãe confirmou-me que efectivamente estam a negar em Galiza cobertura sanitária à gente que leva mais de 1 ou 2 anos (nom lembro) desempregados, sem cotizar. O sinal de alarme o levou umha senhora quando foi ao médico de cabeceira e tras passar o cartom da segurança social o médico dixo. No-no.... A tipa começou a investigar e denunciou públicamente (seguramente num médio radical desses de esquerdas e de "peludos" como dixo um imbécil um dia na tele) e logo apareceram outros cassos de gente que lhe negaram as medicinas na farmácia (quero dizer, a preço subvencionado) etc.

O senhor Feijoo saiu enseguida a desmentir. Bom. Mas já sabemos por onde vam os tiros. Tomemos nota todos os que levamos fora da casa um tempo.... Que Deus Multinacional nos pilhe confesados.

Amém.

Confirman la expulsión de un guardia civil que dijo que su nacionalidad era la gallega

2011-11-24T22:35:00.000+01:00

http://www.elmundo.es/elmundo/2011/11/17/galicia/1321548483.html

Jura de bandera en la Academia de Baeza. | EL MUNDO

El guardia alumno Miguel Limia se mostró contrario a jurar la bandera
No entendía 'por qué tenía que jurar bandera si es más gallego que español'
'No daría la vida por España pero sí por un ciudadano', afirmó
La actitud de Limia fue denunciada por sus compañeros ante sus superiores
Le dijo a otro: 'no te emociones con las canciones de tu mierda de patria'

Europa Press | Madrid

Actualizado jueves 17/11/2011 17:52 horas

Comentarios 142

La Sala Militar del Tribunal Supremo ha ratificado la sentencia del Tribunal Militar Central que expulsó de la Academia de la Guardia Civil de Baeza (Jaén) al guardia alumno Miguel Limia, que se mostró contrario a jurar la bandera española y que afirmó que no era "español sino gallego" argumentando que "Galicia es una nacionalidad y lo contempla la Constitución".

La actitud de Limia fue denunciada por sus compañeros ante sus superiores y la dirección de la Academia le abrió un expediente disciplinario que concluyó con su expulsión al ver el Ministerio de Defensa que había cometido una falta grave al atentar contra la dignidad de la Guardia Civil.

Según consta en la sentencia, a la que ha tenido acceso Europa Press y que adelanta Diario Jaén, el aspirante a guardia civil pronunció frases como "que su nacionalidad era la gallega porque Galicia es una nacionalidad y lo contempla la Constitución" y que "no daría la vida por España pero que sí lo haría por un ciudadano".

Asimismo, mostró "total indiferencia" hacia el acto de Jura de Bandera y aseguró "que no entendía por qué tenía que jurar bandera si es más gallego que español" y "que no tenía intención" de hacerlo porque era algo que "no entendía".

Liria también expresó que la Guardia Civil tenía actitudes "anticuadas" y manifestó su intención de abandonar el cuerpo en el momento en que aprobara el ingreso en el Cuerpo Nacional de Policía. También expresó su deseo de pertenecer a la Policía Autonómica de Galicia cuando ésta se creara.

'Mierda de patria'

En la sentencia del Alto Tribunal también se recoge que en un ensayo con música militar para un desfile, Limia se dirigió a un compañero que se encontraba en formación detrás de él y le advirtió: "Ten cuidado, no te emociones con las canciones de tu mierda de patria".

El Supremo considera probado que el alumno mantuvo conductas "rebeldes" y recoge que, según denunció una de sus compañeras, tenía intención de hacer "lo contrario de lo que le pidieran" y "lo que le daba la gana".

El Tribunal ha rechazado así el recurso presentado por el alumno, en el que, entre otros motivos, consideraba que no se había respetado el principio de presunción de inocencia y que la sanción era desproporcionada. Al respecto de esta última, Limia defendió que su presunta conducta debería de haber sido sancionada únicamente con una suspensión durante cinco días.

Dark Resurrection.Volume O.

2011-11-22T21:07:00.002+01:00

Mirade o que se pode fazer com ganhas e mui bo gosto. Um dentista italiano chamado Angelo Licata, fan desde neno da saga Star Wars fixo esta película com um orçamento de tam 7000 euros, nom deixedes de ve-la. Nom vai ser todo política, língua e gatos.

We are the 99%. Global uprising.

2011-11-22T15:49:00.003+01:00

A porta pechada.

2011-11-22T07:22:00.012+01:00

O mestre Beiras volta dar-nos umha outra liçom. Nom deixerdes de ler este conto que nos trai com binoculares o que está por vir, e como nom, já foi. Agasalho para a leitura, ademais!

Andaba eu a remexer antonte, de madrugada, nunha vella cómoda arrombada no faio da nosa casa, na percura duns documentos hai tempo xa traspoleirados, mais que agora precisaba arrecadar. Néstas, no batifúndio de aquiles caixóns ateigados das chirimboladas máis diversas, emergullaron as lapelas dunha carpetiña amarela, ou millor diría amarelecida, que puña escrito da miña man 'orixinais en balde'. Díxenme: "outra máis" -poisque delas háivolas abondas, ciscadas polos recantos máis insólitos da casa entremedias de feixes inordes de papeis ás veces atados con bramante, ou amoreados en caixas de cartón, ou como neste caso, recluídos en caixóns, gavetas ou lacenas a porta pechada, ao xeito do inferno do 'Huis clos' de Sartre. Con todo, a curiosidade incitoume a fisgar no contido da carpetiña: varios fascículos de manuscritos, con cadanseu clip, dous diles con copia mecanografada na miña vella máquina elétrica, hai tempo xa difunta, e datados en xuño do 1993, ún mesmo esactamente na noite do San Xoán. Non tiña na memoria pegada ningunha de telos escrito, mais despois de lélos e tida conta das datas, cadraban co episodio da miña expulsión do Parlamento galego, decretada polo daquela seu Presidente, o finado Vitorino Núñez, en execución das ordes de Fraga, no proceso de amputación da lei reguladora da cámara e demouca dos dereitos da oposición. No entanto, o contido de un diles, ou se queredes a parábola que relata, pareceume tan transladábel ao proceso que estamos a vivir e ao desenlace eleitoral do vindeiro domingo, que non me non resisto a transcribírvolo eiquí e sometelo á vosa consideración. Deste xeito, ademáis, cedo ás benguiadas reclamacións de algúns de vós e crebo -inanque só sexa por un día- o mutismo de palabra escrita no que me mantiña desque o nazinecio poder tatexo autoanémico asasinara o 'Galicia Hoxe' que daba acollida ás miñas prosmeiras prédicas dominicais.

H & H: REPÚBLICA DE WEIMAR EN LILIPUT.
Cóntannolo os bos libros de Historia -esa literatura decote subversiva por ser veraz, e que portanto o sistema disuade cada vez máis procazmente de lér. Foi o caso nun cultísimo país da moi civilizada Europa. Aconteceu alí a instrutiva peripecia da resistíbel ascensión ou medre 'contra natura' dun anano mental e moral que nomearemos abreviadamene Hit, no colo dun mastodonte con miolos de cuspe de grilo que, tamén por abreviar, chamaremos Hind.
Había nesa altura no tal país un rexime político moi versallescamente democrático e, para máis señas, republicán. Un rexime de moles liberdades xurdido despois dun grorioso período reaccionário como é debido, de guerras e de império, alí coñecido e numerado até duas veces como Reich, e que desembocara nunha igualmente groriosa ruina, co fachendoso arruallo nacional a pedir por portas, ou sexa, humillado e endebedado polos catro costados ou pontos cardinais.
Levaba a liberal constitución dese rexime o nome dunha vella cidade até daquela coñecida no mundo por algo tan distante e contraposto á política e aos xurisconsultos como son as artes da música e da poesía, quer sexa Goethe, Schiller ou Liszt: Weimar. Para culmen de fatalidades, no punto e hora en que comeza a historia ou esperpento de H & H, ou Hit & Hind, desencadeárase en todo o hemisferio darredor dese civilizado e cultísimo país a crise económica e drama social máis graves de tódolos tempos modernos, co consabido correlato de descomposición moral e destrago de valores éticos estabrecidos de antigo, que os santos padres de turno se apresuraron a condear urbi-et-orbe sen perda de tempo, para adverténcia dos homes todos de boa vontade -que desventuradamente resultaron ser ben poucos, mália que escolleitos.
É xusto nese intre preciso, como por un casual, cando ao anano mental e moral nomeado Hit dáselle por botarse a medrar, contra tódalas leis da natureza, insisto -e máis coa desnutrición e fame que aló inzaban por mor da crise, e que il pasaba tamén poisque tampouco niso a fortuna o agraciara. Medra primeiro nos herbais dun recanto verde do grande país: na Bavaria -cousa distinta da Babia, e disimule o perspicaz leitor. A seguida, un mangado de trogloditas fosilizados no paleozoico, mais que o cámbeo climático inducido pola crise devolvera á vida tansiquer vexetativa, con megafonía a esgalla, e cun desleigado mintirán enveleñado nas universidades pola decadéncia de oucidente e especializado en difundir infundios e falacias como quen larga matute con envoltorio de cousa fina, o tal Hit, anano saltarín, salta, faltaría máis, e en só dous anos, de ter 12 a obter 107 acólitos empoleirados nas cortes lexislativas do país en custión. Non satisfeito con iso, noutros dous anos máis estírase até 230 escanos ocupados polos seus sosias, igualiños todos a il e máis antre si coma cagallas de merda ou gasto do mesmo bicho. E tudo moi democrático, por sufraxio universal, libre, individual e segredo dos cultísimos e civilizados cidadáns do espello de oucidente que era o tal país.
Acadada esa estatura, o Hit arrepónselle ao Hind en eleicións presidenciais, humíllao, faino pasar á segunda volta e arrepáñalle nada menos que o 37% dos votos. Nunca tal vira nen imaxinara o mangallón do Hind, vellote que en tempos fora home de armas tomar, heroi coas armas vencido mais, con todo, símbolo inviolábel da honra nacional posta a salvo. E máis, inda non reposto do abraio, bambeante a atoutiñante coma os homes de ferro teutóns descabalgados por Alexander Nevsky sobor do xeo do lago que a seguida os engulira, o big Hind -como xa daquela deran en alcumalo os raposeiros cinéfilos do entón- axiña ía ter que presenciar algo inconcebíbel polo seu maxín -poisque imaxinación, o que se di tal, o cuspe de grilo non é que dea pra moita. Tivo, nefeito, que mirar ao Hit convirtido en xefe de governo co apoio duns semifusos que se dicían centristas e nacionalistas, seguidores dun tal Papón-Nunes, que coidaban que os deputados chamábanse así polas deputacións -e inda menos mal con esa opción semántica- e que, enfin, praticaban o nen si nen non senon todo o contrario, ou sexa, mande vostede, patrón.
Á marxe ficaban uns señores moi formais, finos e comedidos, que invocaban a socialdemocracia e tiñan rango de segunda forza na cámara que inda daquela era de representantes que non de gas. Asosegados e impertérritos, por estimaren que a cousa non ía con iles, non perdían a calma por mixiricadas tais como as ocurrencias do Hit. E en frente... Boh!, en frente só combatían 81 garulos atrabiliarios que vistían raro, non cortaban o pelo por riba das orellas como estaba mandado, e predicaban unha cousa esotérica, moi axiña extinta, que iles chamaban comunismo. Éranvos tolos incendiarios natos. De xeito que ao Hit non lle custou nen chisco convencer á caste política e máis a toda a clase meia do país, que xa daquela se declaraba unánimemente apolítica e mesmo por iso votaba en masa ao Hit, de que aquiles garulos incendiaran nada menos que o pazo do Parlamento -que ali chamaban Reichstag, asi de raro. Prendeunos a todos, craro é, e con toda xustiza. E así puido o Hit facer aprobar polo Reichstag unha lei na que o tal Reichstag se suicidaba, colectiva e institucionalmente, pasándolle a Hit, nos mesmiños fuciños dun estupefacto Hind, plenos poderes para governar e lexislar por decreto á marxe desas liberaloides institucións obsoletas, custosas, molestas e insalubres que eran a cámara lexislativa e máis o paspán do Hind, aínda Presidente.
De alí en diante, todo foi como as proprias rosas. Hit suprimíu tódolos sindicatos (agás o seu), tódolos xornais de partidos (agás do seu tamén), e finalmente tódolos partidos (agás, obviamente, o seu: algún tiña que haber). Anticipouse á imaxinación de Orwell convirtindo ao desleigado mintirán xa aludido -agora relembro que o chamaban Pequeno-Goeb- en xefe do Ministerio da (Única) Verdade, con poder absoluto sobor dos mass media a-políticos restantes. Puxo en prática o antiquísimo aforismo de que "a rúa é miña", facendo efectivamente donos da rúa aos seus candorosos e animosos plebeios, orgaizados nunhas siglas equívocas: as SA, disque. Mais cando, bébedos de 'ardor combativo', empezaron a criarlle incordios cos profisionais das armas, fixo que os plebeios fosen liquidados polos aristócratas -istes tamén con siglas equívocas: as SS, seica. E digo "disque" e digo "seica" porque a min aprendéranme que, no mundo normal, para os plebeios está a Seguridade Social, e as Sociedades Anónimas en troques están para os plutocráticos aristócratas. Mais, ben mirado, é obvio que o país desta historia de H & H non era o mundo normal, senón o mundo ao revés. Abrevio. Finalmente, palmou o big Hind, e o anano Hit, que tanto medrara que xa lle cabía todo o Estado na cabeza, xuntou na sua persoa a xefatura de governo, o poder lexislativo e máis a xefatura do Estado. Hala!.
Miragreiramente, o maravilloso enxendro nacía como desenlace dun proceso 'nidiamente'democrático, desenvolto coa forza dos votos nas institucións deseñadas pola constitución de Weimar. E o povo foi totalitariamente feliz: aclamacións clamorosas, concentracións imensas en campos ad-hoc ou fóra diles, milleiros de instrumentistas e coristas multiplicando exponencialmente os decibelios da música de Wagner, fartura de grandeza nacional e de produción de aceiro comestíbel, e moita máis bendición de dios que omito eiquí, foron nourritures terrestres abondosamente ofrecidas e consumidas pola cultísima e civilizada cidadanía de 'escravos felices' dese país de fábula -mal que lle pesase xa daquela ao tácitamente citado Gide e outros pederastas e comunistas coma Bertolt Brecht, que pretendían ter razón iles sós frente á evidencia da felicidade das masas e dos votos nun energuménico orgasmo nacional inenarrábel. E así remata a peripecia ou esperpento de H & H, ou Hit & Hind, con este final feliz indiscutíbel, tanto para Hit que accedeu temporalmente á groria imperial neste mundo, canto para Hind que descansa eternamente na groria celestial do outro.
Cóntannolo os bos libros de historia, os veraces, dixen. Só nunha cousa penso que se enganan ou erran -pois mintiren non é cousa conciliábel con seren veraces. Penso así eu porque niles pónselle ao país do esperpento en custión o nome dun lugar ou topos inexistente. Vós diredes, leitores: chámano Galiza. Engano ou erro enormísimos, non si?. Xa dicía eu!. porque o nome verdadeiro non é ise. O nome verdadeiro é Liliput. Ou tampouco, meu señor Swift?.
Reboraina de Aguiar, xuño do 1993.
Xosé Manuel Beiras

Canta cultura xunta

2011-11-19T18:51:00.007+01:00

Vaia tres fenómenos da televisión...

Xirarg(h)a

2011-11-18T02:17:00.008+01:00

E logo nunca vos falei de Xirargha? Xirarga é a parroquia onde me criei de rapaz, e á que sempre volvo coma ao centro dun labirinto... valla o arrouto poético.

Pois velaquí que o mes pasado, baixo os ánimos dunha miña amiga e parenta -que tamén Marta coñece- e cos auspicios dun coñecido de Amorím da Couta -que traballa no Museo de Lugo e seguramente é un dos homes que máis saben de contos populares na Galiza- organizamos, digo, unha "Polafía" alí en Xirarga.

Se non tivestes ocasión aínda de saber dalgunha destas festas-reunións, direivos que é un proxecto que lle repenica moito o aquel, respectuoso e revitalizador da cultura de noso de sempre, a aldeá, a esquecida, e dispoñible eficazmente agora na rede, onde todo se multiplica, claro, coma na casa dos espellos. Ná páxina da Asociación de Escritores en Lingua Galega (www.aelg.org) hai un arquivo coas que xa se fixeron, e tanto para contadores de contos coma para galegos da diáspora son material que vale a pena...

Foron varias semanas ou lúas de preparación e ao final alí se xuntaron os veciños e veciñas (que entre eles algúns nin se falaban...), contamos con Celso F. Sanmartín, un dos mellores contadores do País, uns pandereteiros óptimos, de Pontevedra... nervios, ata a TvG por alí... mas tudo ficou muito bom.

E facendo, en fin, por vez enésima mal-uso do Blog para o auto-bombo (un auto-bombo grupal, en todo caso) déixovos, digo, aquí o enlace á parroquia da miña tribu, á que sempre estades invitados. Que vos preste. E esquezamos por un momento á curma de Risco.

Outra de gatos ;)

2011-11-15T13:38:00.000+01:00

Palabras desde Atenas - Words from Athens.

2011-11-04T19:04:00.000+01:00

The Pogues

2011-11-02T21:37:00.004+01:00

Conhecedes a The Pogues?
Eu escoitara-os num recopilatório de música celta há tempo.... Conhecia o som, mas nom a personagem

E ontem, o Manolo mostrou-mos....

Aqui vai umha entrevista... brutal...
;)

Moda íntima

2011-10-31T19:06:00.001+01:00

Lorenzo deixa de pór ghuarreridas no blog e compra un chándal!

Apertando o Super Carafuncho

2011-10-29T22:34:00.003+02:00

Sei que alguns de vós ides gostar até o paroxismo....

O Reino Suevo na historiografia

2011-10-24T16:01:00.000+02:00

O Dr. Anselmo López Carreira apresenta-nos esta mágnifica palestra para comemorar o 1600 aniversário da fundaçom do nosso Reino da Galiza no 410 como o primeiro reino europeio.

Este é o primeiro de quatro, se vos interessou aqui podedes ver os outros três:

http://blip.tv/fesga/anselmo-l%C3%B3pez-carreira-no-congreso-internacional-1600-anos-do-reino-de-galiza-parte-1-4-4320356

P.S: Há tempo lembro que puxera já algum video de Anselmo López Carreira, espero nom tenha sido este, penso que nom

Hai formas e formas de durmir...

2011-10-12T00:51:00.000+02:00

Non deixan de sorprenderme e fartarme de rir ;)

Simon´s cat!!

2011-10-12T00:34:00.004+02:00

Son breves e partes o cu. Os gatos son tal cual!! O que teña un entenderáo :P

A crise, o sistema e a soberania.

2011-10-11T21:24:00.000+02:00

A Mudança de Paradigma 2ª Parte: Que é o que se ensina na Galiza. O paradigma galeguista

2011-10-06T16:04:00.002+02:00

Por José Manuel Barbosa

http://despertadoteusono.blogspot.com/2011/10/mudanca-de-paradigma-2-parte-que-se.html
Que é o que se ensina na Galiza?

A Galiza é politicamente um apêndice da Espanha, e isto é assim do ponto de vista legal-institucional como até o dia de hoje também é o País Basco ou a Catalunha. A Galiza também é um apêndice da Espanha no seguimento oficial da ideologia, muitas vezes, anti-galega, cousa que não acontece nos dous países antes nomeados que sabem defender os seus interesses políticos e económicos por acima do poder estatal. Assim, a Galiza reproduz o paradigma castelhanista tanto no ensino como maioritariamente na investigação, exceptuando honradíssimos casos como os de Camilo Nogueira, Anselmo López Carreira, João Bernárdez Vilar, José António López Teixeiro, André Pena Granha, Higino Martins Esteves, ou os históricos Ricardo Carvalho Calero e Ernesto Guerra da Cal, e ainda mais alguns que não nomeio por falta de espaço.

Nos estudos oficiais na Galiza ensina-se o seguinte:

· A Cultura chamada Castreja e os Celtas têm pouco ou nada a ver, de forma que qualquer elemento civilizacional galaico se diz de origem mediterrânico. Na época romana a Gallaecia quase não existe. Tudo é latino do ponto de vista cultural e latim do ponto de vista linguístico. O elemento indígena não achega nada útil à formação da futura Galiza e Roma é quem a inventa. Antes de Roma não há nada. É o vazio.

· Os suevos são um povo bárbaro, no senso pejorativo da palavra, que não deixa pegada nenhuma e o seu Reino é anedótico. Os suevos são bárbaros e os visigodos estão romanizados, o que significa que são mais civilizados. São estes últimos os que marcam a personalidade de toda a península incluída a Galiza. Não há elementos importantes e interessantes a salientar para a historiografia europeia no Reino Suevo, nunca Reino de Galiza ou Gallaeciense Regnum.

· Os muçulmanos ocupam também a Galiza (porque ocupam “Hispania tota”) que já nesta altura se identificava territorialmente com a Galiza actual. Astúrias é um Reino que “reconquista” e “repovoa” Galiza (4) para a causa cristã e a importância do País do apóstolo São Tiago descoberto por um Rei asturiano é mínima. Galiza é um ninguém, não tendo qualquer protagonismo nem militar, nem social, nem económico, nem quaisquer outros. Nesta altura é Astúrias a importante que lhe passa a testemunha a Leão e esta finalmente a Castela. Durante toda a Idade Média a Galiza é um objecto passivo nos acontecimentos da parte cristã da península e passa a ser um “Reino” pontualmente duas ou três vezes por acidentes políticos que se reencaminham da mão de Reis com interesses leoneses ou castelhanos (que finalmente vinha a ser o mesmo). Ser Rei de Galiza (a Galiza entendida territorialmente como a de hoje, não como a real daquela altura) é como não ser nada e normalmente nem se nomeia na historiografia geral peninsular porque os Reis da Galiza são Reis muito pontualmente ou são segundões sem transcendência histórica. Tudo em função de Castela (ou Castela-Leão) (5)

· A independência de Portugal conta-se como um acontecimento que tem “algo” a ver com a Galiza.

· Algum Rei chamado o Sábio deu-se-lhe curiosamente por escrever em galego porque era esta uma língua muito linda e poética mas esse rei era castelhano e a língua por excelência de toda a historiografia oficial é a de Castela falada pelos personagens realmente importantes como o Cid, ou o Rei do qual era bom vassalo como Afonso VI, também castelhano mas mal Senhor porque não defendia os interesses castelhanos.

· Os séculos XIII e XIV são séculos de lutas dinásticas entre Reis e revoluções sociais, mas nada se diz do lugar que ocupa a Galiza em tudo isto, as autênticas motivações, interesses, apoios e projectos da Galiza nestes séculos. Também nada se diz do que Portugal faz a respeito de Galiza.

· Os Reis chamados Católicos, Isabel e Fernando, foram os que “domaram e castraram” Galiza mas também são os que lhe dão gloria e unidade a Espanha. Há alguns que mesmo defendem na Galiza a conversão da Isabel I Trastâmara de Castela em beata como primeiro passo para a sua ascensão a Santa.

· Nos chamados Séculos Obscuros (de final do S. XV até a chegada de Napoleão à península) só há história económica (6), a história política está reservada para a Coroa de Castela ou o Reino da Espanha que vinha ser o mesmo. Galiza era um país de camponeses e marinheiros sem qualquer poder político e por algum personagem mais conspícuo do que os outros porque serve à Coroa.

· Durante os séculos XIX e XX Galiza só achegou escritores e galeguistas que não andavam metidos na política e por isso foram importantes. Todos eles sentiram-se muito espanhóis e o galeguismo é um pensamento mais do que nada cultural embora tivesse uma expressão regionalista que o espanholismo assume com normalidade. Mesmo o galeguismo nacionalista tinha disto último só o nome, porque todos os galeguistas defendiam a ideia de Espanha.

Qual é o paradigma galeguista?

Diz-se habitualmente que a história é contada sempre pelos vencedores. Neste caso, o paradigma galeguista é o que não triunfou e é por isso pelo que para além de não ser oficial, nem se ensina, nem se acredita nele. Mesmo as provas, as evidências, os documentos, os textos e as pessoas que os expõem tenham da sua parte toda a autoridade e a veracidade.

· Antes de Roma o N.W. peninsular estava habitado por um povo proto-celta matriz dos celtas do mundo Atlântico. Assim é como no-lo demostram os estudos de várias universidades britânicas seguindo estudos genéticos e mesmo a moderna Teoria da Continuidade Paleolítica de Mário Alinei, Francesco Benozzo e ainda o anteriormente o Professor galego André Pena Granha que já expus esta teoria, pelo menos no que diz respeita ao Noroeste peninsular vários anos antes do que fosse exposto pelos professores italianos, mas como na Galiza tudo passa pela peneira castelhanista não houve forma de que transcendesse.

· A língua dos chamados galaicos e lusitanos era a mesma e ocupava todo o Norte e o Oeste da península até o Tejo aproximadamente. Portanto, o parentesco galaico-lusitano era já anterior a Roma. Roma só dividiu pelo Douro com o fim de dividir para vencer. Prova importante para isto é que nas guerras lusitanas participassem tropas galaicas. Se os galaicos forem outro povo muito distante e alheio aos lusitanos essas guerras não seriam da sua incumbência e portanto não participariam.

· Durante a ocupação romana, a Gallaecia foi uma das províncias do império mais sucedidas economicamente, culturalmente e do ponto de vista artístico sendo o elemento indígena fulcral. Figuras como Prisciliano, Egéria, Paulo Orósio, e Idácio Lémico foram prova da importância da Nossa Terra. A figura de Prisciliano poderia equiparar-se a outras paralelas dentro do mundo céltico e atlântico como São Patrício, São Davide ou Santo André. Aliás, Prisciliano, pode dar pistas a respeito do fenómeno Jacobeu já que há quem assegura que quem realmente está (ou estava) em Compostela não era São Tiago, mas Prisciliano. As provas não são determinantes, mas a lógica leva por esse caminho.

· Os suevos, um povo germânico dos mais evoluídos e “romanizados”, constituíram na Gallaecia, a zona mais rica e desejável para eles da península, o primeiro Reino independente de Roma com um projeto militar e político de unificação peninsular com capital em Braga e com o apoio, colaboração e implicação dos galaicos que o sentiam como seu. A importância dos mesmos é grande: Com eles a Gallaecia constituiu-se no primeiro Reino medieval da Europa; foram os primeiros em emitirem moeda, o Sólidus suevo; os primeiros em legislar, administrar e construir um Estado; o primeiro Reino cristão após Roma; os criadores da mal chamada “letra visigótica” já que na realidade começou a existir na Gallaecia antes da chegada dos godos; os criadores da primeira arte pré-românica com elementos como o chamado arco de ferradura que na historiografia castelhanista diz-se visigodo; os primeiros em assumirem o cristianismo católico antes do que qualquer outro povo germânico, por isso a sua aceitação pelos galaicos. Na historiografia castelhanista diz-se que foram os visigodos os primeiros em aceitarem o catolicismo...

· Durante a unificação suevo-visigótica a Galiza manteve a sua personalidade política e administrativa, cultural, social e económica, contrariamente à ideia castelhanista dum Reino unificado visigótico com capitalidade centralista em Toledo e primeira amostra de Estado Espanhol pan-peninsular. Os Reis tinham o título de “Reis de Espanha, Galiza e a Gália” entendendo que a Galiza e a Espanha eram realidades diferentes. A Gália num princípio ocupava a actual Ocitânia para posteriormente ficar só na Septimánia ou Narbonense.

· A entrada dos muçulmanos na península deve-se à chamada dos vitizanos galegos. O domínio muçulmano da Espanha excluía por definição a Galiza fazendo desnecessária qualquer intervenção militar por parte destes por contarem com o apoio dos seus aliados vitizanos que eram quem tinham o poder na Galiza. Posteriormente a Galiza manteve um vazio de poder no conjunto do País mas governado por régulos de entre os que haveria que salientar os das Primórias, nome que se lhe dava naquela altura às comarcas do actual oriente asturiano e que levaram a iniciativa na posterior unificação de toda a Galiza. Da territorialidade da Galiza suevo-visigótica, só a região conimbriguense fez parte da Spânia (ou Al-Ândalus) para posteriormente ser recuperada e volta a perder por várias vezes por e para a Galiza.

· O nome do “Reino de Astúrias” ou “Reino de Leão” não é o que está recolhido nos documentos andalusis, carolíngios, papais, germânicos, anglo-saxónicos, bizantinos e escandinavos. O nome que figura neles é o de “Reino de Galiza” ou mais justamente em latim “Gallaeciense Regnum” (às vezes “Christianorum Regnum”). Dentro dos textos peninsulares, só uns poucos safaram da manipulação posterior do século XIII e posteriores. Os outros, redigidos muito posteriormente aos eventos que narram (7) não são fiáveis.

· Os conceitos de “Reconquista” e “Repovoação” não são interpretados igualmente pela historiografia galega e a castelhana. Para a castelhana é a recuperação do território nacional perdido por conquista e invasão muçulmana, mas para a historiografia galega nunca existiu um programa consciente durante a Idade Média de ocupação da Espanha muçulmana, nem um processo cronológico continuado de conquista. Desde a reunificação da Galiza após a entrada muçulmana até o século XI não houve variações importantes de limites territoriais. Contrariamente houve variações desde a anexação de Toledo, momento desde o que começa realmente o avanço cristão desde o Norte. Por outra parte “Repovoar” é interpretado para o castelhanismo como “tornar a povoar o que antes estava vazio ou povoado com outras pessoas alheias dum ponto de visto étnico e que houve de expulsar para manter a uniformidade nacional”. No entanto, segundo a versão galega a palavra “Repovoar” vem do latim originário REPOPULARE que vem sendo tornar a organizar um território, não do ponto de vista demográfico mas do administrativo e do político.

· Segundo o paradigma galego, o Reino de Galiza foi o protagonista da maior parte da Idade Média e o projecto de unificação peninsular. Castela surgiu quando esse projecto já estava encaminhado fazendo-se com ele e manipulando a historiografia. Para Castela, a Galiza simplesmente não existe, nem antes nem depois. Durante o Século XIII em adiante se vai levar a cabo por meio de determinadas pessoas com nomes e apelidos a eliminação do nome da Galiza dos documentos e o processo histórico leva a eventos que consolidam Castela como a construtora da actual Espanha (8). A separação de Portugal, a castelhanização de Leão e a união de Castela com Aragão fecham o processo.

· Os chamados “Séculos Obscuros” enquadrados dentro da Idade Moderna para o nosso paradigma não são tão obscuros. Na Galiza houve vida política embora dependente e com vontade de recuperação em alguns casos. O maior e mais importante episódio desta época é o seu final, quer dizer, a guerra contra os franceses no que a Galiza de facto agiu com total independência, com o seu governo, o seu exército, a sua política fiscal e diplomática e de facto quem conseguiu com ajuda do exército aliado britânico a expulsão dos franceses da Espanha e a derrota de Napoleão. O nosso País foi o primeiro da Europa em ficar livre de franceses. Infelizmente a ideia de fidelidade a um Rei fez com que essa independência de facto fosse cedida a uma monarquia quem poucos anos depois (em 1833) eliminaria o “Reino da Galiza” da cartografia, da legalidade, da diplomática e da nomenclatura para criar quatro províncias sem mais conexão entre elas do que pudesse haver com outras do novo “Reino da Espanha”.

No que diz respeito da língua, o paradigma galeguista sempre defendeu a unidade linguística galego-portuguesa e a necessidade da unificação e confluência entre as falas galegas e as portuguesas. Há hoje um galeguismo que isso não aceita, mas é o “galeguismo” oficial e dependente chefiado pela mesma ideia que gere o paradigma castelhanista. A origem da nossa língua está naquele “Gallaeciense Regnum” medieval que se quer negar desde Castela e ainda naquele “Galaico” ou “Proto-Galaico” do século X do que nos falam Carvalho Calero ou Rodrigues Lapa está mesmo a origem do castelhano que não é mais do que uma variante oriental extrema do Asturo-leonês ou galaico-oriental em contacto com o substrato basconço. O galego-português é a variante que os nossos vultos denominam como galaico-ocidental. O famoso “Mio Cid” não está redigido originalmente em castelhano medieval porque este não existia, mas em navarro-aragonês como nos dizem mesmo prestigiosos autores espanhóis como Rafael Lapesa ou Alonso Zamora Vicente. As chamadas “glosas emilianenses” e “glosas silenses” origem do castelhano segundo nos contam na escola, no liceu e na universidade não estão em castelhano, mas em navarro-aragonês. O castelhano é uma língua que se elabora a partir das falas de contacto entre o galaico-oriental (ou astur-leonês), o basco e o navarro-aragonês que era uma fala emparentada com o gascão e o catalão. No tema da língua o supremacismo castelhano e castelhanista agiu do mesmo jeito: destruindo documentação, manipulando informação e reduzindo o protagonismo da Galiza e do galego(-português).

Xosé Manuel Pérez Bouza. Futuro candidato á Junta polo BNG?

2011-10-04T21:55:00.001+02:00

A puntiña de Eurasia

2011-10-01T13:13:00.005+02:00

Aproveitando a visita da miña irmá Silvia, fomos de novo ao Cabo da Roca, a punta mais occidental do continente europeo, a 60 km de Lisboa. Finisterre tem a fama dada polos romanos, pero os aparellos modernos permiten facer mellores medidas e.... Pois iso. está mais ou menos a 100 km mais ao oeste ainda que Fisterra.

Fixemos unha foto a un papel que deixaran tirado ali nas rocas unha parella de xaponeses... Podedes facer zoom para ler o que di. Pero traduzo:

Desde Xapón.

20/Set/2011

Justo terminei de cruzar o continente Eurasia,

dende Vladivostok

ata Cabo da Roca.

Nunca collin un avion nesta viaxe.

O que a verdade esconde. 1º parte.

2011-09-22T20:16:00.003+02:00

Interessante artigo. Umha parte mais da nossa História oculta e ocultada.

Por José Manuel Barbosa

Desde que Camilo Nogueira em 1996 começasse uma série de trabalhos relativos à recuperação da memória coletiva da Galiza culminados com o seu livro “A memória da nación. O Reino da Gallaecia” em 2001 e posteriormente os importantíssimos trabalhos de Anselmo Lopez Carreira com “O reino medieval de Galicia” em 2005, Xosé António Lopez Teixeira“Arredor da conformación do reino de Galicia (711-910)” e Xoán Bernardez Vilar entre outros, fazem manifesta a existência duma visão galega da História da Península com toda claridade.

Com os textos dos nossos historiadores podemos demonstrar o protagonismo do nosso País durante toda a etapa medieval e ainda reconhecer um silenciamento intencionado do nome da Galiza assim como a usurpação intencionada de factos, personagens, iniciativas, eventos e demais elementos históricos e historiográficos em benefício de Castela ou dum conceito muito exclusivista do hispânico e da Hispânia, sempre castelhana.

Centrando-nos muito concretamente na Idade Media, há do meu ponto de vista alguns elementos a comentar que quereria salientar para ajudar a botar abaixo certos conceitos e mitos que em nada se ajustam à realidade histórica e por isso em nada beneficiam à ideia duma Galiza existente na História da Hespéria.

A Littera visigothica.

Testamento de Múnio Ramiz. Mosteiro de São Pedro de Valverde. Monforte de Lemos (Galiza). Ano de 1115

Aqui há um elemento no que a Galiza tem algo a dizer. É este um tipo de grafia medieval que ocupa os documentos dos séculos da Alta Idade Média. Também é chamada “littera toletana” ou “littera moçarábiga” ainda que todos os autores que estudam a ciência paleográfica concordem unanimemente em que nenhum desses nomes é correto.

O nome de “visigothica” não é correto, porque segundo eles as manifestações deste tipo de letra se dão no seu máximo esplendor após a chegada dos muçulmanos à Península, quando já o Reino Visigodo estava morto.

O nome de “moçarábiga” também não é correto porque não foi entre os moçárabes cristãos andalusis onde nasceu nem onde se desenvolveu com maior personalidade, sendo este povo utente de várias línguas romances particulares que se dão em chamar de “moçárabes” grafadas com ortografia árabe. Quer dizer é o chamado “aljamiado” ou língua romance escrita com grafia árabe. Havia textos em latim mas estes eram escritos com grafia latina versão “visigothica” embora com certas particularidades dependentes nas formas quer do norte cristão quer do mundo muçulmano no que viviam inseridos.

Texto em aragonês aljamiado. Livro de Iusuf

Outro nome que se lhe tentou dar a este tipo de letra foi o de “littera toletana”. O nome não teve muito sucesso como também não teve sucesso o denominá-la “littera hispânica”

Como vemos, esses nomes para este tipo de letra não atendem a uma realidade originária visigótica, nem a uma realidade de uso, como também não é moçarábiga nem toledana, onde não nasceu nem onde foi comum o seu uso, nem se cinge única e exclusivamente ao mundo hispânico, já que como uso gráfico foi partilhado por certas regiões da França mediterrânea, nomeadamente a Septimánia.

No entanto, parece ser que o exemplar mais antigo conservado deste tipo de escritura é a inscrição dotal de São Pedro de Rochas, cenóbio próximo à cidade galega de Ourense. O texto está datado no ano 611 segundo a cronologia da Era Hispânica, quer dizer, trinta e oito anos menos se o ajustamos ao cômputo pelo que nos regimos na atualidade que corresponderia ao 573 da nossa Era. Faltavam ainda doze anos para que a Galiza caísse nas mãos conquistadoras do Rei Leovigildo dos visigodos e parece, pelo texto, que era hábito usar este tipo de estética gráfica desde havia muito tempo.

Inscrição dotal do Mosteiro de São Pedro de Rochas de 573

Quiçá o nome mais adequado para este tipo de grafia fosse “littera gallaeca” ou “littera suévica”?

Reparemos em mais pormenores:

Vejamos a feição das letras desta escritura "visigóthica" (ou melhor galaica ou suévida) e reparemos na letra Z. A sua configuração é uma evolução da dseta grega z. Esta daria origem com o tempo a conhecida letra que denominados cedilha ou zedilha cujo nome é um diminutivo de “zeda” ou “zeta”.

Na passagem da letra mal chamada visigoda para a carolina -nova grafia usada a partir dos séculos XII e XIII em adiante-, o Z com viseira acrescentaria ou hipertrofiaria esta até parecer um C com uma pequena virgulinha. Essa letra seria muito sucedida e de muito uso nas línguas da península ibérica e mesmo no ocitano e no francês (langue d’oil). Pensamos que ao Ç podemos atribuir-lhe uma origem galego-portuguesa por ser esta a primeira língua culta da Hespéria mesmo antes de que o castelhano fosse de uso comum, o qual segundo autores como Rodrigues Lapa, Eugênio Cosériu ou Carvalho Calero não deixaria de ser uma variante local estremeira do galaico oriental ou astur-leonês em contato com falares e substrato basconço do oriente burgalês. A primitiva Castela.

O uso do zedilha ou cedilha acabou estendendo-se por todas as línguas da península e mesmo pelas línguas da antiga Gaula ou Gália, e ainda por outras mais longínquas como o albanês, turco, romeno, letão,etc...

É curioso como uma das grandes críticas que o isolacionismo linguístico galego faz do uso do NH e do LH é que estes dígrafos são estrangeiros, procedentes do ocitano. Não se diz que também o é o CH e no entanto não se discute o seu uso em galego (porque também se usa no castelhano!!!) mas a origem do Ç é galaica exportada a outras línguas. Não vi ainda nenhum isolacionista defender o seu uso para a língua dos galegos.

Também é curioso que após o uso continuado desta grafia (Ç) em castelhano até 1726, fosse deixada de usar nos textos galegos quando a R.A.E. (Real Academia Espanhola) publica no seu “Diccionario de Autoridades” a norma pela qual é substituída pelo Z. Ainda assim alguns autores, como a própria Rosália de Castro utilizam o Ç nos seus textos levada pela lúcida intuição da nossa poeta nacional por excelência. Infelizmente o seguidismo gráfico está presente hoje mais do que nunca.

Y ó fin soya quedei, pero tan soya

Qu’hoxe, d’a ,mosca inquieto revoar,

D’o ratiño o roer terco e constante,

E d’o lume o chis chas,

Cando d’a verde pónla

O fresco sugo devorando vai,

Parece que me falan, qu’os entendo,

Que compaña me fan;

Y este meu coraçon lles di tembrando

¡Por Dios!...¡non vos vayás!

Que doce, mais que triste

Tamén é a soledad!

Rosália de Castro. Folhas Novas

O assunto das grafias tem especial importância, já que nos descobre a usurpação da origem dum elemento no que na historiografia oficial nada se diz nem nada nos faz pensar que seja galego ao ser denominada comumente de "visigothico".

Como isso há mais cousas nas que incidiremos.

Continuará......

Arquinimigos

2011-09-22T16:21:00.001+02:00

(vía)

Ál(o)go

2011-09-18T23:55:00.001+02:00

E despois de tres anos e pico de visitar asiduamente e -mal que ben- publicar algunha cousa no blog, tivo que confesar que non: non sabía aínda cómo se facía para que o vídeo aparecese directamente no corpo do artigo, e conformouse con poñelo cun enlace.

-Pero non tentaches co segundo símbolo de esquerda a dereita que aparece na barra de símbolos?

-O que ten coma un fotograma debuxado?

-Si, ese.

-Pois si, tentei, pero non dá cargado o raio do vídeo..... eu creo que o estou facendo mal.

-Talvez, ti...

A noite de Xirargha estendíase coma un manto escuro e as luces das farolas semellaban soles no ocaso, soles que se multiplicaban mornos e laranxas polos cristais das portas-vidreiras e parecían observar a pantalla branca e azul do seu lap-top. A dúbida do posteador perdeuse nos outeiros de Xesta Vella coma o ouveo do lobo.

-E de que era o enlace ese?

-Nada... pois dun grupo arxentino que me acordaba do tempo d'A Feira das Mentiras, o Afrequeté ou quizais a primeira vez que entrei nos bares da Zona Velha.

-Saudoso, eh!

-Boh, o caso é que me parece que ten moita coña os Cadillacs nesta peza...

-Xa... e para eso precisabas facer un diálogo para ollomoles coma este.

-Di álogo!

-Álogo!

-Non, non. É que quería dicir outra cousa... que o outro día vin unha pintada que me gustou moito, e creo que era tamén nas rúas de Arxentina (xa sabes, a ubicuidade da Rede)

-Et qu'est-ce qu'elle disait?

-What?

-Que dicía?

-DICÍA:

LiberQUÉ?

IgualiCÓMO?

FraterniCUÁNDO?

O PP e a imersom lingüística

2011-09-18T07:15:00.004+02:00

Existe toda umha corrente informativa que nos últimos tempos espalha a suposta oposiçom do Partido Popular às políticas de imersom como ferramenta de normalizaçom lingüística no Estado espanhol.

Por Maurício Castro | Ferrol | 16/09/2011

Segundo essa teoria, o Partido Popular defenderia a liberdade individual, para evitar planificaçons tendentes à imposiçom de umha língua concreta sobre as outras, mediante a obrigatoriedade do seu uso como idioma veicular no ensino, quer dizer, a “demoníaca” imersom lingüística.

Permita-se-nos discordar de tal interpretaçom, que oferece umha visom parcial da polémica que nestes dias enfrenta o PP com a maioria dos partidos cataláns, com o modelo de ensino do catalám e do espanhol como elemento de discórdia. Contrariamente ao que se di na maioria dos meios corporativos espanhóis, nom creio que o nó do conflito esteja na dicotomia “imersom sim” versus “imersom nom”.

Já temos comentado noutras ocasions a incorreçom de falar de um “nacionalismo” periférico galego (ou catalám, ou basco) enfrentado a um “nom nacionalismo” central espanhol, como fam nom só os ideólogos do espanholismo, mas também alguns teóricos do nacionalismo galego. A realidade responde realmente ao confronto entre dous nacionalismos: o defensivo da naçom pequena (Galiza) e o ofensivo ou expansionário da naçom grande (Espanha), segundo a terminologia aplicada já por Lenine a inícios do século passado para o contexto do imperialismo russo.

Afirmamos agora que é também um erro grave, e tememos que nada inocente, situarmos o debate em termos parecidos no caso das línguas e, concretamente, da imersom lingüística. De facto, isso só serviria para ocultar a verdadeira natureza do conflito político-lingüístico com que o espanholismo está a agitar as massas -mais umha vez- contra as identidades periféricas que ainda resistem a imposiçom definitiva do nacionalismo lingüístico espanhol.

A realidade dos factos afirma claramente que, desde a extensom completa da escolarizaçom universal no Estado, o nacionalismo espanhol sempre apostou na imersom lingüística para a única língua obrigatória no interior das suas fronteiras. Nom conhecemos nengum caso de nengumha força política relevante de ámbito espanhol que proponha ou tenha proposto o respeito pola territorialidade lingüística das comunidades lingüísticas historicamente presentes no seu interior: a galega, a basca, a catalá, a ocitana, a árabe, a tamazig-rifenho, a astur-leonesa, a aragonesa... Sublinhamos que nom estamos a falar de qualquer utopia irrealizável, pois há estados em que essa territorialidade está garantida, como a Suíça ou mesmo a Bélgica no caso do continente europeu, mas tal possibilidade fica descartada no caso espanhol.

Algumhas das referidas comunidades lingüísticas, é verdade, som claramente minoritárias nos seus respetivos territórios de referência, como resultado de processos seculares de assimilaçom hoje quase culminados. Tal é o caso aragonês ou mesmo o astur-leonês. Porém, outras som ainda hoje maioritárias, como acontece com o galego na Galiza, o catalám na Catalunha ou o rifenho no enclave africano de Melilha, o que nom impede que em nengum caso esteja prevista a prioridade da língua própria em qualquer dos territórios correspondentes. Inclusive no caso do catalám, sem dúvida o mais ambicioso do ponto de vista da língua minorizada, os defensores da imersom nessa língua nom passam de reclamar umha equiparaçom com a língua do Estado.

Em definitivo, a legalidade atual estabelece para todo o Estado espanhol a prioridade do castelhano ou espanhol, ficando as restantes línguas históricas em posiçons subsidiárias ou simplesmente fora da legalidade, como acontece com o astur-leonês nas Astúrias, o aragonês em Aragom, o árabe em Ceuta e o tamazig em Melilha.

Tanto o Partido Popular, como o PSOE e inclusive Izquierda Unida, defendem a imposiçom do modelo de imersom lingüística em espanhol para todos esses territórios, incluída a Galiza. De facto, ninguém neste Estado dito democrático parece pôr em questom essa flagrante e unilateral imposiçom, apesar de a língua imposta ser minoritária em vários territórios com personalidade própria, como ainda sucede na Galiza.

É evidente que a imersom lingüística em espanhol é defendida polo PP e polos outros partidos espanhóis. Tam evidente, que foi já constitucionalmente imposta na carta magna de 1978. A que responde entom a polémica atual em torno da imersom lingüística no ensino da Catalunha?

A polémica surge só quando num dos territórios periféricos, o Principat da Catalunya, se tenta aplicar um modelo de imersom parcial em catalám, em nengum caso tam intenso e generalizado como o vigorante para o castelhano no conjunto do Estado. É aí que saltam os mais intransigentes nacionalistas espanhóis, que veem perigar a absoluta hegemonia do idioma “companheiro do império” no que consideram ser só mais um pedaço da sua Espanha.

Umha vez situada a questom nos seus verdadeiros termos, só nos resta deixar no ar umha pergunta final: Por que motivo os nacionalismos periféricos continuam a aceitar os termos do debate trucado que a ideologia dominante espanhola impom através dos seus poderosos altifalantes mediáticos?

As legítimas aspiraçons de qualquer povo sem Estado devem passar pola reivindicaçom da oficialidade única ou principal da língua própria. Só isso poderá garantir a sobrevivência do nosso idioma e só nesses termos poderemos desmascarar o falso democratismo liberal das percentagens de presença minoritária que os espanhóis estám dispostos a ceder-nos como utentes de línguas constitucionalmente inferiores.

Claro que, certamente, todo o anterior nos obriga a assumir também umha irrenunciável aspiraçom como galegos e galegas conscientes: a de quebrar a Constituiçom de 1978 e o seu espírito profundamente antidemocrático e inimigo da diversidade nacional e lingüística.

Números que escrevem a verdade. Crise?

2011-09-18T06:59:00.005+02:00

Las cifras del engaño y la vergüenza

Jokin Zabal@ – ATTAC País València.

Algunas cifras y cantidades pueden contextualizar perfectamente la situación en la que nos encontramos, desvelando al tiempo los grandes engaños los que nos someten.

Además, para entender la economía de lo que sucede, hay que conocer estas cifras, compararlas y reflexionarlas…

A partir del trabajo de César Pérez Navarro [1], y tomándolo como base, hemos investigado las cifras que os presento a continuación en los diferentes organismos que las analizan, y publican (ONU, OCDE, FMI, Banco Mundial, BCE, Multinacionales Consultoras, Presupuestos Generales del Estado, Hacienda, etc.), y las hemos contrastado debidamente…

Los Billones son Europeos, no norteamericanos.

Vamos allá…

Para empezar, el PIB mundial en 2010:

- Según el Banco Mundial, 63.048.775.278.782 $, unos 45.000.000.000.000 EUROS, ó 45 BILLONES de EUROS.

Luego, el PIB de España en 2010:

- Según el Ministerio de Economía y Hacienda, 975.000 millones de EUROS, ó 0′975 BILLONES de EUROS.

Ahora…

- Se estima que en el mundo se mueven unos 600 BILLONES de dólares en CDS (Credit Default Swaps, o derivados financieros de cobertura por impago de créditos; en realidad la gran mayoría se utilizan para especular y se trasiegan por una docena de grandes bancos en un mercado secundario extremadamente opaco…).

- En los Paraísos Fiscales hay depositados casi 6 BILLONES de dólares, lo cual equivale a un tercio de los activos de las fortunas particulares del mundo.

- Entre 850.000 y 900.000 millones de EUROS deben los ciudadanos españoles a la banca privada. 1,2 billones es la deuda de las empresas privadas en España.

- 680.000 millones de euros -en torno al 63% o el 64% del PIB- es la Deuda Pública en España en Junio de este año. 84,7% es la media de Deuda Pública sobre el PIB en la zona euro.

- Alrededor de 400.000 millones de dólares de capital público se gastó la UE en rescatar a los bancos privados.

- El fraude fiscal en nuestro país es de 80.000 millones de euros anuales, lo que cabría a 20.000 euros/año por cada uno de los más de 4 millones de desempleados actuales.

- Uno de cada cuatro euros que mueve la economía española no paga a Hacienda. 42.711 millonesevadieron las grandes empresas y corporaciones a Hacienda en 2010, según el colectivo de Técnicos del Ministerio de Economía y Hacienda (GESTHA).

- 50.000 millones de activos tóxicos ocultos tiene la banca española, y 200.000 millones de EUROSestima el FMI que harán falta para recapitalizar el sistema bancario europeo.

- 26.000 millones de euros es la deuda del Ministerio de Defensa hasta 2025, por la compra a crédito de cazabombarderos, tanques, fragatas, etc., durante los gobiernos del PP (23.000 millones) y PSOE (3.000 millones).

- 21.500 millones es el coste global anual de los intereses de la Deuda Pública emitida hasta Abril, al tipo medio del 3,85%, según datos del Tesoro Público.

- La aplicación del “eurobono”, que unificaría los tipos de interés de la Deuda Pública en la media de todos los países de la zona Euro, ahorraría a España entre 3.700 y 6.400 millones de euros en intereses.

- 8.560 millones es el presupuesto de Defensa para 2011, pero sumando gastos destinados a Defensa repartidos entre otros ministerios (clases pasivas militares, guardia civil, I+D militar…), el gasto militar total en 2011 asciende a 17.244 millones.

- 10.000 millones de las arcas públicas recibe al año la Iglesia Católica en concesiones y ayudas.

- 8.181 millones obtuvo el Santander de beneficio en 2010. 4.606 millones ganó el BBVA en el mismo período.

- 3.890 millones se recaudaron por la supresión de la rebaja fiscal de 400 euros en el IRPF.

- 3.000 millones de euros pudieron obtener cada año las tres mayores Agencias de Calificación -Standard&Poors, Moody’s Investors Service y Fitch Ratings- castigando la calidad de los préstamos concedidos a países como Grecia, Portugal o España.

- 2.840 millones fue la partida presupuestaria para Educación en 2011.

- 2.400 millones se sacaron del recorte del 5% de media a los funcionarios en 2010. La rebaja fiscal redujo -sin embargo- la recaudación por IRPF en 570 millones.

- 2.000 millones se podrían obtener de recaudación anual si se restableciese el Impuesto de Patrimonio, que afecta a las personas más acaudaladas.

- Los españoles pagaron 2.000 millones más por la subida del tipo general del IVA del 16% al 18% y del mínimo del 7% al 8%.

- 1.530 millones de euros recaudó en 2011 el Estado por efecto de la congelación de las pensiones.

- 1.190 millones recaudó el Estado por el incremento del impuesto sobre los hidrocarburos y el tabaco.

- 1.051 millones fue el presupuesto para el Ministerio de Cultura en 2011.

- El gasto que conlleva el subsidio agrario en Andalucía y Extremadura (PER) es de unos 60 millones mensuales, esto es, 720 millones de euros al año entre ambas Comunidades Autónomas.

- Aproximadamente 400 millones de euros es la subvención pública, tanto del Estado como de la Comunidades Autónomas, que recibe anualmente la Patronal de empresas o CEOE.

- 79,5 millones de euros para UGT y 74,9 millones para CCOO en 2010 para cursos de formación de empleo. La CEOE y Cepyme manejaron en conjunto 21,4 millones por este mismo concepto.

- 7,4 millones de euros a CCOO y 7,3 millones a UGT concedió el Ministerio de Trabajo e Inmigración en 2010 para la realización de actividades de carácter sindical y por su participación en órganos consultivos del Ministerio.

- 6,88 millones de euros recibieron, en concepto de subvención de las arcas públicas, las fundaciones de propaganda política del bipartidismo: FAES (PP) e Ideas (PSOE). Estas fundaciones son lo que en economía se conoce como Think Tanks, o extensores de determinada ideología…

- 8 millones se destinan a la Corona Española de los Presupuestos Generales del Estado.

- 231 millones es el presupuesto conjunto del Congreso de los Diputados y el Senado en 2011.

- Los nuevos tramos de IRPF del 43 al 44 y 45% para las rentas altas en 2008 aumentaron la recaudación en 200 millones. La disminución del tipo máximo del 45 al 43% en 2006 ahorró al 1,5% de los contribuyentes con rentas mas elevadas casi 700 millones de euros, en perjuicio de las arcas públicas.

- Las SICAV (Sociedades de Inversión Colectiva en Renta Variable) son sociedades anónimas que por su naturaleza deberían pagar unos impuestos del 30-35% de sus beneficios. Sin embargo, en la práctica sólo tributan al 1% desde que se constituyeron según una ley de 2003. En los últimos años estas empresas obtuvieron más de 8.000 millones de euros de beneficios y solo pagaron en impuestos alrededor de 50 millones de euros. Al 35% les hubiesen correspondido pagar 1.750 millones.

¿Qué nos parece…?

En la situación actual, en la que se asume sin discusión el dogma ultraliberal de la reducción del déficit mientras se señala con el dedo la deuda pública y los servicios sociales, es recomendable hacer un ejercicio comparativo para desterrar tópicos, de manera que cuando uno ve en el periódico una cantidad de millones escandalosa sepa colocarla en su contexto.

Cuestiones que nos vienen a la cabeza, nos martillean la cabeza más bien…

¿Por qué todo el mundo habla de austeridad y recortes, de disminución del gasto, y no hay ni rastro de la parte de los ingresos…?

¿Por qué al hablar del déficit se hace hincapié en el control del gasto público mientras se omite el debate sobre los ingresos…?

¿Es que hemos truncado el balance contable para dejar el activo vacío de contenido…?

¿Habría necesitado el Estado endeudarse si hubiese mantenido ciertos impuestos a los más pudientes a la vez que ejercido un control efectivo del fraude fiscal…?

Notas:
[1] http://tercerainformacion.es/spip.php?article28569&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter (Acceso, 10/09/11).

e un pouco de música....

2011-09-16T20:52:00.002+02:00

Gatos Vs rato

2011-09-15T22:46:00.001+02:00

Bom golpe de fouce, segadores!!! 11Sept: Dia nacional de Catalunha

2011-09-11T13:53:00.009+02:00

Els Segadors (os segadores em galego) é o hino nacional de Catalunha. A letra actual compuxo-se em 1899. Está baseado, numha antiga cançom da revolta de 1640 ( Guerra dos 40 anos) dos camponeses contra o o abuso das tropas castelhanas que se encontravam no principado para loitar em contra dos franceses. O hino tem as características dum chamamento em defesa da liberdade da terra. Recolhe os feitos acontecidos durante o chamado Corpus de Sang (Corpus de Sangue), umha revolta protagonizada por um milhar de segadores o 7 de Junho do 1640, dia de Corpus Christi, em Barcelona.

Catalunya triomfant,
tornarà a ser rica i plena.
Endarrera aquesta gent
tan ufana i tan superba.

Catalunha triunfante,
volverá ser rica e plena.
Atrás esta gente
Tam arrogante e tam soberbia.

Bon colp de falç,
Bon colp de falç,
Defensors de la terra!
Bon colp de falç!

Bom golpe de fouce,
Bom golpe de fouce,
Defensores da terra!
Bom golpe de fouce!

Ara és hora, segadors.
Ara és hora d'estar alerta.
Per quan vingui un altre junyes
molem ben bé les eines.

Agora é a hora, segadores,
Agora é a hora de estar alerta.
Para cando chegue outro junho,
afiemos bem as ferramentas.

Bon colp de falç,
Bon colp de falç,
Defensors de la terra!
Bon colp de falç!

Bom golpe de fouce,
Bom golpe de fouce,
Defensores da terra!
Bom golpe de fouce

Que tremoli l'enemic
en veient la nostra ensenya.
Com fem caure espigues d'or,
quan convé seguem cadenes.

Que trema o inimigo
cando veja a nossa bandeira.
Como fazemos cair espigas d'ouro,
cando convém segamos cadeias.

Bon colp de falç,
Bon colp de falç,
Defensors de la terra!
Bon colp de falç!

Bom golpe de fouce,
Bom golpe de fouce,
Defensores da terra!
Bom golpe de fouce!

Discurso do BNG no Senado sobre a reforma da Constituçom.

2011-09-08T15:59:00.000+02:00

Sobre a reforma constitucional que nos queren impor

2011-09-07T06:35:00.006+02:00

A Reforma Constitucional que están a xestar PP e PSOE (principalmente) para establecer un teito de gasto (que rematará provocando recortes en áreas tan básicas coma sanidade, educación, ...) non é outra cousa que un puto parche que non vai evitar en absoluto a caída do IBEX nin a especulación e consecuente subida da Prima de Risco española: ámbalas dúas se moven en base ó MEDO (moitas veces contrariamente a datos contrastados e fiables), medo que manexan coma ninguén os especuladores.

Metafóricamente falando: se nun pobo se empeza a rumorear que a filla de Antonio é puta, ó final vai ser puta a ollos de todo mundo e todo mundo vai reaccionar coma se fose puta, inda que ela sexa en realidade a única virxe do pobo.

O único que vai acadar esta reforma 'con présas' será lastra-lo futuro das xeracións que veñen e o noso propio, pois os Mercados e as Axencias de Rating seguirán dicindo que a nosa filla é puta, o IBEX darase contínuos batacazos e a 'curmán' de risco estará polas nubes.

Tamén cabe resaltar ó rápido que se está a levar a cabo unha reforma de semellante calado, repercusión e transcendencia, ¡e SEN REFERENDO!, cando unha reforma coma pode se-la ampliación-profundización do dereito de autodeterminación é tema tabú para os dous grandes partidos nacionais.

Noxo.

CAN + ELECTRICIDADE ESTÁTICA = DIVERSIÓN GARANTIDA

2011-09-06T21:23:00.001+02:00

El Puto Coke - GgAaLego HD

2011-09-04T21:33:00.001+02:00

Penso que já se colara esta peça no blogue, mas nom com este video-clip. Tem que haver muitos exemplos como este. Havedes gostar!!!

Cosmos. Carl Sagan. A evoluçom.

2011-08-31T20:14:00.004+02:00

Hai pouco voltei ver a série de Carl Sangan, Cosmos. Nom deixedes de ve-la, é mui interessante, instructiva e de total actualidade. Deixo-vos este anaquinho do que adeprendím muito, vi-no com sete anos e quedou-me marcado a ferro na cabezinha. Machaquei logo ao coitado cura na catequese, hahahaha!!! Que tempos. Que o desfrutedes. Nom vos parece apaixonante que em nós, agora mesmo, em nós mesmos, estea a vida que surgiu hai tantos milhóns de anos? Em nós está aquela vida primigénia que viu das estrelas!!!

Pijos num restaurante

2011-08-31T16:59:00.001+02:00

Aplicaçons dum gram angular mui bom

2011-08-31T12:35:00.006+02:00

Agora que entre os blogueiros abunda cada vez mais os frikis da fotografia, este post nom precisa de muitas mais explicaçons!!

(Campanha de OMAX de objetivos gram angular)

Insultos dos españois á delegación catalá nos Xogos Mundiais de Policias e Bombeiros

2011-08-30T09:36:00.001+02:00

Policias e bombeiros españois, equipados con bandeiras españolas oficiais e outras coa silueta do touro, insultan aos seus colegas cataláns nos Xogos Mundiais de Policias e Bombeiros (WPFG) que se celebran en Nova Iorque. A exibición castellera dos cataláns, coronada cunha etelada, é o detonante. "Fuera, fuera, fuera" e "yo soy español, español, español" son os cantico cos que os españois reciben aos cataláns.

http://chuza.gl/story/insultos-dos-espanois-delegacion-catala-nos-xogos-mundiais

Quadrando as letras

2011-08-28T23:31:00.001+02:00

Feddy Mercury no estúdio. Um video natural e divertido de como som as cousas... A mais dum isto encantará-lhe.

Duelo estilo far west

2011-08-28T20:28:00.003+02:00

Treboadas na Via Láctea

2011-08-27T12:34:00.001+02:00

Impresionante Timelapse, cada fotograma é umha fotografia de longa exposiçom.

Tempest Milky Way from Randy Halverson on Vimeo.

David Shire - Taking Of Pelham.

2011-08-26T15:31:00.001+02:00

Como gosto destas composiçóns apoteósicas dos anos 70!!

Cousas de homens

2011-08-26T15:29:00.001+02:00

A pesagem antes de um evento de MMA é sempre muito esperada antes da luta. No olho no olho, os caras não se bicam. É tensão total. Mas Alex Reid mostrou todo seu carinho antes do combate contra Jason Barrett. Ali, cara a cara, deu um beijinho no rival.

The Left Banke. Airborne

2011-08-25T00:11:00.002+02:00

Aguardo que gostedes, sei que ti, caro Chainis assim farás. Aqui vos deixo esta pequena alfaia do pop barroco dos anos sessenta, o compositor é Michael Brown, todo um génio sem reconhecer.

Provas para Bombeiro...

2011-08-23T16:24:00.001+02:00

Reporteira de Intereconomia cos manifestantes

2011-08-19T16:05:00.002+02:00

Até a reporteira da cadena fascistoide Intereconomia reconhece (em directo) que a Policia se está a passar...

Video de El Pais sobre repressom da Policia em Madrid

2011-08-19T15:56:00.001+02:00

Isto nom me parece normal....
http://politica.elpais.com/politica/2011/08/18/actualidad/1313687290_118915.html

Pero isto que é????????

2011-08-19T12:02:00.002+02:00

Innumeráveis videos em internete de agressons policiais... pero este....uf...

Tivem que ir fotograma a fotograma porque ao principio nom me ficava claro quem levantou a mam primeiro... Pero logo... foi o policia que lhe arreou umha óstia por ela dizer "que?". E nom contentos, o seu moço protegendo-a e levando-a fora e os policias zoupando-lhe a el....
E para terminar, cheos de raiba suponho vam e lhe zoupam a um que passava por ali, sem mais...
Iso nom pode ser, que carragem...que puto pais é este????

Polvo a se camuflar...impresionante

2011-08-12T20:34:00.001+02:00

E isto para que serve?

2011-08-12T12:05:00.004+02:00

A eterna pergunta que todo cientista recebe.

http://amazings.es/2011/08/10/la-pregunta-de-siempre-y-para-que-sirve/

http://lacienciaconhumor.blogspot.com/2011/08/investigacion-basica.html

Pequena crónica das Índias Canadianas I.

2011-08-09T05:32:00.010+02:00

Pronto voltarei para casa, levo aqui desde hai case cinco meses e de certo que nom vos contei das minhas andanças norte-americanas. Nom fixem tal porque preferím aguardar aclimatar-me e começar estar mais a gosto na minha vida aqui, nom quixem precipitar a minha aterragem no Canadá com impressóns das que, tal vez, logo me arrependesse ter contado. Nom quero com isto que me apliquedes o excusatio nom petita accusatio manifesta, mas já mais de umha vez tivem que trabar na língua, e de seguro desta me volte equivocar, e com o muito tempo que ainda me resta por aqui, há-me cambiar outra volta a opiniom, mas aqui vos vam as minhas impressóns destes meses.

Canadá é um pais imenso mas monótono, polo que fica pequeno. Vaia!! Mas este que di!! Pois vejamos, em quanto a paisagem, a rural, montes pequenos e chairas infinitas de árbores algumhas e de erva a maioria. A paisagem urbana, nom tem muito que dea surpresa. Toronto, um gigante de formigom armado (até os dentes) feito a partir do emperrechamento primeiro dos ingleses e logo dos seus súbditos, os canadianos. Um Down Town mui snob, cheio de préios que ranham os ceus e umha torre que esfurricas de mirar para riba. Logo todo o que seria o Old Town... abaixo! Deixarom quatro igrejas, três bancos e duas casas. O centro normalmente está sujo e com um tráfico impracticável. Menos mal que a cidade conta com um transporte público exemplar, é caro mas com 3$ que vale o bilhete podes percorrer toda a cidade de umha tacada, inclui metro, bus e street-car (tranvia) por esse mesmo preço, tem muita frequência e é pontual. De certo, do melhor que vim. Logo as zonas residencias, som limpas e ordenadas, com casas como de bonecas de todos os tamanhos e cores, nom há umha igual, ainda que o pareça. Com o seu jardinzinho por diante, com umha árbore vem chantada. Mas podes escoitar medrar o céspede! Cortado com umha precissom que arrepia. Soem ser uns sítios bem aburridos nos que nom hai muito mais que fazer que ir durmir e fazer barbacoas os fins de semana quando luze o sol. É bem pinturesco ver como se repartem cada umhas das nacionalidades que aqui venhem parar. Judeus de casas ostentosas ("porque yo lo valgo"), passeando polas ruas as suas longas barbas à sombra dos chapeus pretos de asas anchas, portugueses com casas que lembram às da sua terra - e a nossa - e sempre com umha hortinha e umha parra, italianos engalanados (re)penteados com cabelos lustrosos, bairros de pretos ouveantes que melhor evitar, e bairros como o que vivemos nós, pertinho de todos os demais mais nengum deles em concreto. Como já vistes aqui há gente de todos lados. Esta a cidade mais intercultural do mundo, case o 50% da sua populaçom é migrante. Adiantei-vos algúns deles mas tamém podedes atopar chineses (of course), hindus, coreanos, afegáns, iranianos, peruanos, mexicanos... poderia botar todo o dia.

Em quanto ao clima dizer-vos que é extremo, no inverno um frio que arrepia - 30º baixo cero - e no verám umha calor - 42º tivemos já - que caem os pássaros do ceu. Continental 100%. Fermosas paragens nevadas, campos em flor, mantos brancos nos telhados, verde mui verde, pês gelados, mosquitos como lavadoras, resbalóns no gelo, ar condicionado como o gelo ou como o bafo do demo... um país de contrastes!

O inglés! O inglés? O inglés!! Malditos anglóns e sajóns, mais comentários ao respeito?

A ver entom, o mais positivo de Toronto? O seu multi-culturalismo, sem sair da cidade podes topar-te em qualquer parte do mundo, provar as suas comidas, escuitar e aprender as suas línguas, músicas; ver de como som as suas culturas, os seus costumes, as suas roupas... de certo é algo impressionante. Mas algo gracioso e vez bem fodido para os newcomers como mim som os sotaques tam revirados e inverossímeis que pode chegar a acadar o inglés torontoniano. Incrível!! O caralho é que eu formo parte dessa fauna sotaqueira, riabaixano-gundemarino mais precisamente. O mais negativo? O indivialismo que vejo em toda esta gente. Nom som nada de combinar com a gente, para fazer “nada”, como nós fazemos. Nom entedendem isso tam jeitoso de ir tomar umha canha ou um vinho. Aqui a gente vive com agendas de Primeiro Ministro, compre fazer planos com um mês de antelaçom, e logo ainda assim nom vos esperedes grande cousa. Os canadianos de velho, que som os menos, eu apenas conheço um par, soem ser mui amáveis mas com um toque, do que nom gosto nada, que rasgunha a hipocresia, isso si mui educados e complacentes, mas com menos sangue no corpo que um carracho esfomeado. Sem "chispa" ó!! Pola outra banda os recem chegados, adoitam andar mui ocupados, trabalhando a reu e mui cansos para fazer mais nada. Complicada a vida social canadiana, complexa.

Vaia!! Que me esquecia!! Os preços!!! Isto é de tolos, nom vos imaginedes o caro que está todo por aqui!! Assim tenhem que ter os soldos que tenhem, a ver como viviam se nom!! Ponho-vos por caso o preço de umha garrafa de zumo de laranja, na Galiza eu lembro compra-las por um euro ou menos, pois agarrade-vos aqui e case que impossível atopa-las por menos de 4 dólares. Umha garrafa de cerveja saindo de festa pois uns 8 ou 10 $ num bar 5 ou 6 $, umha fatelas de queixo uns 6 $... e assim todo!! Se vides de viagem traede a carteira bem gordinha, que ainda que o euro seja mais forte nom o havedes notar para nada.

E mil cousas mais que já vos contarei em quanto nos vejamos pola Terra!! Aguardo poder ver-vos a todos para compartir o melhor do mundo... a calor dos que nos querem. Nom sabedes que saudade tenho!! Nom há como Galiza para viver!! Somos uns afortunados, a nossa Terra dá-lhe mil voltas ao Canadá, com os seus soldos, a sua segurança, a sua paisagem, a sua policia montada, os eu xarope de bordo (arce em espanhol) e todo isso!! Pra eles todo!! Que lhes aproveite!!!

Agora nuns dias de volta pra recarregar as baterias, que falta me vam fazer que logo vem a inverneira canadiana! Deus!! Que medo!! hahaha!!!

Viva por sempre a nossa Galiza. Minha nai Pátria.

Saudos irmáns e irmás.

Como começou o levantamento dos simios

2011-08-03T14:06:00.005+02:00

De Evoluçom a Revoluçom.
Assi deram o passo para dominar a Terra, e escravizar à humanidade. Que riquinhos! :D

More Rise of the Planet of the Apes Videos

O alcalde Vilnius (Lituânia) esmaga carro mal estacionado cum tanque

2011-08-03T09:00:00.004+02:00

O Presidente da Câmara passou com um tanque de guerra por cima de um Mercedes mal estacionado, gravou tudo e colocou as imagens no site oficial da câmara municipal de Vílnius. De acordo com o site, trata-se de uma campanha de combate ao estacionamento ilegal, um grande problema da cidade.

http://www.dn.pt/inicio/globo/interior.aspx?content_id=1942420&seccao=Europa

Vídeo do debate entre Constantino García e Ricardo Carvalho Calero: "O porvir do galego" emitido na televisão de Galiza em 1986.

2011-08-03T08:55:00.000+02:00

Nom deixedes de ver este video, fundamental!!

ULTIMA HORA: vai fechar "Xornal de Galicia"

2011-08-02T16:39:00.000+02:00

Tal e como avanzan algúns xornalistas a través das redes sociais e nalgúns blogs, como o do tamén xornalista Santiago Jaureguizar, o xornal propiedade de Jacinto Rey deixarase de editar o vindeiro xoves. Ese día será o último de vida en papel deste medio que nacía o 9 de decembro de 2008.

"Xornal de Galicia é xa un medio disposto a aportar información con criterio e calidade, en clave galega. Nace con vocación plural e independente e ten entre os seus principios fundacionais a defensa dos intereses de Galicia. O diario tamén nace como un medio aberto ás distintas sensibilidades presentes na sociedade galega, nas que observa con atención perspectivas galeguistas e progresistas que, se cadra, precisan ter máis proxección da que teñen". Esta era a folla de ruta do que estaba chamado a ser a gran alternativa dos medios progresistas e galeguistas en galicia.

Sen embargo, a chegada do PP ao poder na Xunta supuxo un golpe duro para este medio que, desde entón, foi o azoute dos populares e que non recibiu, prácticamente, ningunha axuda institucional. A crise económica mundial veu, finalmente, a poñerlle a estocada a un medio que dirixe María Val e que estivo comandado ata o pasado abril por José Luis Gómez, que foi relevado do seu cargo por falta de sintonía con Jacinto Rey e, sobre todo, polas súa liña informativa contra o PP.

O peche de Xornal de Galicia chega en plenas vacacións e con moitos xornalistas de días libres e supón o despedimento de preto de 70 magníficos profesionais que souberon manter, a pesar das críticas duns e dos ataques doutros, un medio digno para Galicia. Desde Galicia Confidencial queremos solidarizarnos cos seus traballadores, como no seu día fixemos tamén cos de Galicia Hoxe, A Nosa Terra ou a Peneira, e desexarlle ánimos nestes duros momentos.

GC seguirá informando sobre o futuro destes profesionais e as causas do peche dunha nova cabeceira que, aínda que non estaba escrita exclusivamente en galego, potenciaba moito este idoma nas súas informacións. Esta é a quinta cabeceira de corte progresisita, esquerdista ou nacionalista que pecha nos últimos meses tras A Nosa Terra, Vieiros, A Peneira, GZ Nación e Galicia Hoxe.

http://galiciaconfidencial.com/nova/8290.html

"A ópera dos tres reás" éxito em Madrid

2011-08-01T18:20:00.002+02:00

A obra A ópera dos tres reás do Centro Dramático Galego (CDG) logrou o cheo total en todas as funcións levadas a cabo nas últimas dúas semanas no Teatro Fernán Gómez de Madrid. Nun comunicado, a Xunta de Galicia explicou onte que uns 4.500 espectadores xa asistiron ás nove postas en escena desta versión do clásico de Bertolt Brecht e Kurt Weill no céntrico escenario madrileño no que onte o CDG levou a cabo a súa última representación.
Segundo explica o departamento de Cultura e Turismo, a expectación xerada pola presentación na carteleira madrileña da proposta escénica do director Quico Cadaval ,que conta don Diego García Rodríguez na dirección musical e cun amplo elenco artístico encabezado polo actor Luis Tosar, levou ao Teatro Fernán Gómez a ampliar o auditorio inicial para “intentar satisfacer a gran demanda” dun público que esgotou todas as entradas á venda.
....
Así mesmo, Varela apunta que “a proba de lume” que significou iniciar a xira estatal de A ópera dos tres reás foi superada con “gran éxito” e “coa mellor das impresións”. En próximas datas, esta obra, adaptación do clásico de Bertolt Brecth e Kurt Weill pero cun cambio na ubicación da trama, pasando do Londres vitoriano a unha cidade imaxinaria, ofrecerá funcións en diferentes lugares da xeografía española como As Palmas, Salamanca, Pamplona e Zaragoza, voltando de novo a Galicia no 17 de setembro na Coruña e rematando a xira o 1 de outubro en Narón.

http://www.xornal.com/artigo/2011/07/31/cultura/opera-cadaval-enche-funcions-madrid/2011073123365000275.html

PP e PAR suprimirão o tímido progresso legal do catalão na Franja de Ponent.

2011-07-29T18:44:00.002+02:00

Aqui tedes a verdadeira cara do PP em quanto ás línguas, todo é merda se nom é espanhol! Estes feixistas acabam com todo, nom tenhem piedade.

Món Divers no Diário Liberdade. [Trad. do Diário Liberdade] A nova presidenta aragonesa, Luisa Fernanda Rudi, confirma que o seu partido derrogará a Lei de línguas, baseando-se em critérios acientíficos.

Adeus à Lei de línguas de Aragó, um regulamento que praticamente não teve tempo de ser aplicado. O PP, que pactuou com o regionalista Partido Aragonês (PAR) às Cortes aragoneses, anunciou que cumprirá a sua promessa eleitoral e derrogará a única lei que reconhecia o catalão na Franja e o aragonês nos vales dos Pirineus. Em troca, os conservadores espanhóis dizem que impulsionarão «as modalidades linguísticas próprias» de Aragão.

Qualquer linguista afirmará que as «modalidades linguísticas próprias» de Aragão são, além da variedade aragonesa da língua castelhana, as falas catalãs da Franja e as variantes da língua aragonesa, ao norte do país. Ao PP isto tanto lhe faz: trata-se de jogar à confusão e à acientificidade para cortar de raíz os tímidos progressos que catalão e aragonês tinham conseguido, depois de décadas de autonomia, graças à Lei de línguas, aprovada a anterior legislatura com os votos de PSOE e Chunta. A nova presidenta aragonesa, Luisa Fernanda Rudi, apressou a anunciar que o executivo que presidirá remeterá às Cortes uma lei de reforma que provavelmente suporá um corte profundo das disposições que continha. É bem possível que os nomes «catalão» e «aragonês» cheguem a ser suprimidos do texto legal.

O programa linguístico do PP aragonês

A decisão do PP aragonês estava bastante anunciada. Ao seu programa eleitoral, os nacionalistas espanhóis levavam a derrogação da Lei de línguas, que tinha de ser substituida por uma confusa «política ativa de preservação e divulgação das nossas modalidades linguísticas», sem especificar quais são. O programa do PP também qualifica o espanhol como «língua comum espanhola e aragonesa». Muito pelo contrário, os conservadores sim prometiam «fazer efetivo» em Aragão o reconhecimento que a línguagem gestual espanhola conseguiu no Congresso dos Deputados. O PAR, com um discurso semelhante, diz que na Franja não se fala catalão, mas um conjunto de «modalidades linguísticas». Os regionalistas foram pedindo, durante a anterior legislatura, que em cada município possa decidir como quer que se denomine a variante que se fala.

O sociolinguista Natxo Sorolla, no seu blog especializado em língua catalã, e redes sociais, analisa a questão e destaca que em Aragão, e diferentemente do que se passa na Catalunha, País Valencià, Illes, Euskadi, Nafarroa e Galiza, o PP tem um discurso muito veemente contra o bilinguismo e não se esconde da sua tentativa de impor o monolinguismo espanhol.

Mais do Koruño

2011-07-29T09:29:00.002+02:00

Por fim averigüei quem era o o Sr.Koruño... Aparecia em Land Rover, pero caracterizado dourtro jeito, falando doutra forma, o tipo é um crack...aqui o tendes:

E aqui no papel de Korunho...eu escacho!

Cuatro meses sin sexo por culpa de un gato que lo miraba

2011-07-23T15:51:00.005+02:00

Esta noticia podría ser do "mundo today" pero parece que é verídica!!??

ROMA, ITALIA
Un gato fue denunciado por mirón ante un tribunal especial por un residente de la ciudad de Milán que lo acusa de interferir en su vida sexual.

Según el diario italiano La Repubblica, el hombre, de 66 años, afirma que desde hace más de cuatro meses no consigue tener relaciones sexuales con su mujer, de 40.

Y, según él, toda la culpa la tiene el gato voyeur, que durante los momentos más íntimos de la pareja no deja de observarlos. "Me da ansia, es inquietante y me cohíbe", dijo el hombre, quien es además copropietario del gato.

El testimonio de la mujer, sin embargo, sugiere que el gato es en realidad el chivo expiatorio del marido, quien se niega a reconocer otros problemas.

"Mi marido se queja mucho, pero la verdad es que agotó su apetito sexual", dijo la mujer, según declaraciones recogidas por varios portales italianos que optaron por mantener en secreto la identidad de la pareja.

Según estos reportes, la mujer declaró además que no tiene intenciones de dejar al felino fuera de la habitación, pues duerme con ellos en la cama matrimonial desde hace cinco años.

Pero el tribunal de los animales de la Asociación Italiana de Defensa de los Animales y del Ambiente, donde se ventiló el particular caso, optó por una solución "salomónica y transitoria".

Por orden de la corte, el gato tendrá que quedarse fuera de la alcoba durante tres meses, para permitir valorar si de verdad él es la causa de la repentina impotencia del hombre, o si esta se debe a otros factores.

Si durante estos meses no se prueba que el bloqueo sexual del hombre se debe a la mirada del gato, entonces este último podrá regresar a la cama matrimonial.

Y, por petición de su mujer, el hombre tendrá que hacerse un chequeo médico. ¡O pasar la noche en el sofá!

http://www.laprensa.hn/Ademas%20Hoy/Ediciones/2011/02/09/Noticias/Cuatro-meses-sin-sexo-por-culpa-de-un-gato-que-lo-miraba

A veces si que fastidian algun momentito intimo e te morden os pes, pero a tanto? Hehehehehe...pois o largas nese momento e logo o volves deixar entrar, mira ti que problema...

Xogos para gatos no Ipad, menuda frikada :)

2011-07-23T12:44:00.001+02:00

Se seguen así igual poida botarme un partida co meu gato na playstation ou na wii. Se é en reflexos seguro que me gaña ;)

Academia Galega da Língua Portuguesa consegue Estatuto de Observador Consultivo na Comunidade de Países de Língua Portuguesa.

2011-07-22T23:12:00.002+02:00

Um passo histórico e fundamental para o futuro da nossa língua.

XVI Reunião Ordinária do Conselho de Ministros da
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa

O Conselho de Ministros da Comunidade de Países de Língua Portuguesa, na sua XVIII reunião, realizada em Luanda o dia 22 de julho, decidiu conceder a categoria de Observador Consultivo à Fundação Academia Galega da Língua Portuguesa.

De conformidade com o Regulamento dos Observadores Consultivos, a candidatura da Academia Galega tinha de ser defendida por um dos países integrantes da CPLP. A iniciativa da sua apresentação e patrocínio correspondeu ao Governo da República de Angola, país que vem exercendo a presidência deste organismo internacional.

A Academia Galega recebeu o apoio unânime dos 8 estados integrados na CPLP: Angola, Brasil, Cabo Verde, Guiné Bissau, Moçambique, Portugal, São Tomé e Príncipe e Timor Lorosae, vendo compensados os esforços dedicados ao efeito pela Comissão Executiva, com o consenso e contributo de todos os académicos e a colaboração da Associação Cultural Pró AGLP.

A decisão ora adotada é duplamente significativa, por ser a primeira entidade observadora de um país não integrado na sua estrutura, e por tratar-se de uma academia da língua, reconhecendo de facto a Galiza como território de língua portuguesa. Este apoio internacional reforça o protagonismo do processo de reintegração linguística galega, que nas últimas décadas vem recebendo um crescente apoio social, podendo converter-se num instrumento importante no processo de recuperação da língua da Galiza, que vem sendo defendida pela sociedade civil articulada num amplo e variado leque de associações e instituições culturais e educativas.

A AGLP recebeu previamente, durante a V Reunião dos Observadores Consultivos da CPLP, celebrada no mês de junho, o apoio de outras entidades que já possuem o estatuto de observador consultivo, incluindo instituições com as quais a Academia mantém acordos de colaboração, como a Fundação Dr. António Agostinho Neto (Angola) ou a Sociedade de Geografia de Lisboa (Portugal).

O presidente da Academia, professor catedrático José-Martinho Montero Santalha, salientou a importância deste reconhecimento, que faz extensivo a todos os cidadãos galegos, instituições e entidades culturais que partilham a ideia de unidade da língua, concebendo o galego como variedade nacional da língua portuguesa, e manifestou o seu profundo agradecimento ao governo da República de Angola, bem como à Fundação Doutor Agostinho Neto, pelo seu inestimável apoio.

A Academia Galega foi criada em 20 de setembro de 2008 em Santiago de Compostela, Galiza. Realizou a sua sessão inaugural em 6 de outubro do mesmo ano, com a presença de representantes da Academia das Ciências de Lisboa, Academia Brasileira de Letras, Governo Autónomo da Galiza e diversas personalidades lusófonas. Formada por 30 académicos numerários, mantém atualmente um relacionamento estável com mais de 20 instituições de Angola, Brasil e Portugal. Neste breve espaço de tempo integrou o Léxico da Galiza no Vocabulário Ortográfico da Porto Editora e noVocabulário Priberam. Publicou 4 números do seu Boletim, iniciou a edição da Coleção Clássicos da Galiza, realizou os Seminários de Lexicologia de 2009 e 2010 (registados integralmente em DVD, disponíveis) e participou em inúmeros eventos internacionais, entre os quais o Encontro Internacional sobre o Futuro da Língua Portuguesa no Contexto Mundial, por convite do governo brasileiro, em março de 2010.

Em janeiro de 2011 a Associação Cultural Pró AGLP promoveu a constituição da Fundação AGLP, criada em cartório notarial com data de 20 de janeiro e registada no Ministério da Cultura da Espanha em 1 de março, sendo esta entidade em que reside a Academia, e que recebeu a distinção da CPLP.

A Comissão Executiva da Fundação manterá uma reunião informativa aberta ao público sobre o seu futuro papel institucional na CPLP e o programa de atividades para o ano 2011. Terá lugar o próximo dia 28 de julho, pelas 12 horas, na Galeria Sargadelos de Santiago de Compostela, no endereço da Rua Nova, núm. 16.

http://www.pglingua.org/especiais/aglp/3685-academia-galega-da-lingua-portuguesa-consegue-estatuto-de-observador-consultivo-na-comunidade-de-paises-de-lingua-portuguesa

Na catedral esperan atopar o Códice "en días" baixo segredo de confesión

2011-07-22T18:22:00.002+02:00

Para ler esta notícia, recomenda-se pôr de fundo umha música de circo. Titiriteiros, santinbanquis, algo assim... Ou Bennie Hill, tamem pega bem...

O Códice Calixtino volverá ao seu sitio en cuestión de días. O seu paradoiro revelarase baixo segredo de confesión. Iso é o que asegura un sector da curia no contorno da catedral compostelá, que tamén especula coa posibilidade de que o libro "non saíse" aínda dos límites de Santiago. O crebacabezas da misteriosa desaparición do códice a comezos deste mes podería estar xa moi preto do seu desenlace final, aínda que fontes da investigación aconsellan ir “con prudencia” e non dar todo por pechado.

Fontes do interior da curia relacionan a desaparición do Códice Calixtino coas disputas internas no cabildo da basílica compostelá pola sucesión do actual deán, José María Díaz, “que non quere xubilarse porque o posible substituto no cargo non é do seu agrado”. E iso, segundo as mesmas fontes, “malia a que houbo xa varias votacións que pedían a súa xubilación”. O roubo do manuscrito, segundo esta hipótese, sería unha maneira de “desprestixiar” a figura de José María Díaz e acelerar a súa saída da catedral, dando pé á renovación da xerarquía.

http://www.xornal.com/artigo/2011/07/22/cultura/na-catedral-esperan-atopar-codice-dias-baixo-segredo-confesion/2011072200285200788.html

FUJUR, Toda unha personaxe gatuna.

2011-07-22T09:53:00.007+02:00

As imaxes non som muy boas pero pódese ver a Fujur descansando plácidamente unha noite de verán, antes de que dous "cheas" pasaran por alí despois dunha longa noite en Baiona... A valentía neses momentos (e o whisky) inundaba o meu corpo e decidín aproximarme para acariciala e que Ghom me sacara unha foto mentres o facía. A seguinte foto mostra onde me rabuñou ó intentalo (mátame camión...). O dito "xenio" e figura.

Fujur morreu.

2011-07-19T21:47:00.011+02:00

Haverá cousa de um mês que minha nai me informou disto. Fujur, a nossa gatinha mais veterana morreu. Levava com nós mais de 13 anos, em poucos dias faria 14. Gostaria aqui brindar-lhe esta pequena homenagem, de forma absolutamente sentida e verdadeira. Poida que algúns dos que leiam estas linhas me considerem exagerado, ou excessivamente sentimental, mas sei que a meirande parte de vós há-me comprender.

Esta gatinha tem umha longa estória, começa no verám de 1997 quando a minha irmá pequena Carme, daquela com nom mais de 13 anos, ergue o braço nas pojas de Santo António que se celebram trás da Igreja de Gondomar, para fazer-se com umha caixinha surpresa, bem envolta e engalanada, com papel de cores e flores, que continha o que polo pesso parecia nada. Mestras a abria escuitamos uns ruidinhos, finos e maguentos. Ali os estavam, dous gatinhos recem nascidos, pequenos que colhiam na mam, com os olhos fechados e esfomeados de nai. Um foi para a amiginha da minha irmá, o outro nom havia jeito de convencer a Carme de outra cousa que nom fosse leva-lo para casa. Eu temím polo enfado do minha nai, gateira como a que mais, mas inimiga do encarinhamento com os animais que "logo doe muito quando se perdem", agoirou.

Assim foi que chegou naquel dia de sol à nossa casa, agora o assunto era por-lhe um nome. De novo minha nai se conver-te na protagonista, afeiçoada empedernida à leitura fantasiosa e ao cinema, deu no cravo: Fujur!! Como o dragóm da História Interminável (Michael Ende). De certo, aquel pequeno gatinho - tam cativo que nom sabiamos se havia ser home ou mulher - era cuspidinho ao bechinho draconiano, com as suas orelhinhas romas e as patinhas esparegidas polo cham dobregadas polo pesso do bandulho. Botamos a Fujur na sua caixa de sapatos, entre os cuéiros que usáramos eu primeiro, meu irmám logo e até Carme de quando em vez, agora era o tempo de os empregar o micho (antes os cueiros eram de lavar, nom de tirar).

Foi a minha irmá quem cometeu o pecado mas eu fum o encarregado de paga-lo. Durmím com Fujur à beira da minha cama durante um par de messes, nom sei se sabedes, mas os gatinhos pequechos tenhem que comer cada três ou quatro horas, assim que religiosamente estivem a me erguer com essa frecuência todas as noites até que Fujur abriu os olhos. Tivemos que comprar um minúsculo biberom gatuno. Enchi-no todas aquelas noites logo de quentar a água, engadir-lhe os pôs michineiros e tantear a temperança no pulso para que estivesse óptimo para a gatinha... quem mo ia dizer, como um autêntico pai. A ver se me valeu como adestramento!

Fujur começa a caminhar, sube polas cortinas, polos móveis todos, entra nos sapatos, persegue o seu rabo - que será isto? Dizia a sua cara ao trabar nel -, aprende a fazer as cousas na areia e a purgar roendo saquetas de plástico, sobe-nos polas pernas, dá-me a patinha, pelexa-se com o jornal que o meu pai enrolava e pendurava da sua cabeça - "Isto é o melhor do ghato este", esmendrelhava o meu pai -, comia de todo, durmia aos meus pês, adeprendia a querer só do colo da minha nai, ficava atrapada por umha patinha (durante horas) numha janela, caçava os seus primeiros saltóns, pássaros, lagatixas... Polas manhás cedo vinha lamber-me o nariz e se nom conseguia espertar-me apoiava as suas patinhas nos meus olhos fechados, falava com a minha nai - em idioma gateiro, claro -, corria atrás minha, metia-se baixo das mantas da cama mentres a fazias (logo ficava ali como um vultinho por bo anaco), tentava fuxir pola porta, caminhava de lado polo sitios estreitos ao passar por alguém com umha crestinha panki no lombo, estarricava em longas miadelas, mirava pra tele, caçava moscas tamém, chuchava da roupa da minha nai, agochava-se nos armários... som cousas todas de gato, mas estas forom as cousas da Fujur.

Fujur foi umha gatinha cheia de vida, activa e feliz. Com muito caráter e, ao meu parecer, dona dos seus actos gateiros. Foi a minha amiga e foi parte da minha vida por muito tempo, de toda a minha familia. Passou este último ano mui enferma, vítima de umha embolia que a converteu noutra. Na sua última noite, logo de dias moribunda, fixo a pelotinha pra durmir e já nom se desenrolou mais.

Eu queria a minha gatinha Fujur, porque me fixo sorrir, porque ela era única. Tinha a sua personalidade, a sua mirada, era umha pequena pessoa que convia com nós. Minha nai sempre o di. : "Quem nom quer a um animal nom pode querer a umha pessoa", e eu comparto ao cento por cento. Todos estamos neste mundo, e nós nom somos dignos de considerar-nos os mais importantes, de considera-los a eles, aos animais, inferiores. De nom respeita-los e só emprega-los segundo os nossos interesses. Sei que algúm dia, no futuro nos julgaram polo que agora lhes estamos a fazer. O mestre Sagan ensinou-me, quando fuxia da catequese para ir ve-lo - manda caralho - a verdadeira religiom, que é que todos somos irmáns, porque todos estamos feitos de pô de estrelas, fojados com os átomos que hai éons se criarom no interior das estrelas, e desse pô, se fixo o nossa Terra e do que havia na Terra nasceu a vida, e daquelas pinginhas de vida vimos todos os que agora estamos aqui.

Minha gatinha Fujur agora descansa baixo a maceira da minha horta, entre flores dentro de umha caixa de sapatos e assim como começou a sua vida com nós, remata. Mas tenho por seguro, que mentras viva nunca a hei esquecer, porque a tenho na memória, porque a quero.

P.S: Estou longe da casa e nom tenho mais que estas fotos que tirei com o movil.

Os retaliados do bairro

2011-07-19T12:56:00.003+02:00

A Gentalha do Pichel fixo cartazes que colou por Compostela para lembrar aos retaliados no levantamento de há 75 anos. Interesante botar-lhe um olho aos nomes, profissons e penas que cargarom... Mençom especial às Marias... Clikar par ampliar a imagem, e segundo clik para fazer zoom.

http://agal-gz.org/blogues/index.php/gent/2011/07/18/intervencom-no-bairro-polo-75-aniversario-do-alcamento-fascista

Acompanho-vos no sentimento.

2011-07-18T17:18:00.005+02:00

Carta de parabens de ROBERT NEAL BAXTER à AGAL, polo 30 aniversário, misturado e remegido com reflexions de como ser reintegracionista nom practicante.
Interesante leitura para aqueles que gostem da temática e tenham dilemas existenciais sobre ll e lh, ou nh e ñ. Como é óbvio, eu concordo com moito do que el di, mas com algumhas outras para nada. Eu prefiro ser practicante.

http://terraetempo.com/artigo.php?artigo=1753&seccion=8

Aqui vai o outro artigo ao que ele próprio fai referência:

http://terraetempo.com/artigo.php?artigo=789&seccion=13

E aqui umha pequena mostra:

Eis o quid da cuestión: é posíbel escribir nun galego xenuíno independentemente da ortografía. Obviamente non coincido con AGAL na conveniencia de loitar para a restitución a curto prazo da grafía histórica do galego. Mais sigo a me considerar ideoloxicamente reintegracionista, se ben -por razóns que teñen máis a ver coa precarísima situación da lingua galega na sociedade do que con argumentos propiamente filolóxicos- me decanto persoalmente pola grafía españolizada (recoñézoo) da RAG, reformada en 2003 tras acadar un amplo consenso, reforma que considero positiva, aínda que non totalmente satisfactoria.Do mesmo xeito que tamén existen autoras/es que, ao mesmo tempo que reivindican a recuperación gráfica do galego, publican a súa obra ou parte dela na mesma grafía españolizada que a priori rexeitan. No entanto, non vexo aí ningunha contradición real, pois, como xa dixen noutro artigo, concibo o reintegracionismo (que non 'lusismo', xa que o país de referencia será sempre a patria galega) non como unha simple cuestión de ene agás e ces cedillados -de facto, non faltan exemplos de castrapo escrito á portuguesa que dista moito de ser galego reintegrado, por moito çom, ese duplo, xota ou acento circunflexo que houber- senón como un compromiso real coa lingua xenuína da Galiza, con independencia do español, sen renunciar á variedade diatópica interna do galego-portugués, mais sen caer na trampa do isolacionismo enxebrista que nos debilita fronte ao poderío do dominio do español.
Fago miñas, pois, as palabras de Teresa Moure (Ecolingüística. Entre a ciencia e a ética, páx. 68):

"[...] concordamos coa necesidade de acudir ao portugués na procura dun referente para formas léxicas ou gramaticais que non chegamos a desenvolver pola anormalidade do noso contexto social, que privou a lingua dunha vertente culta. No entanto, non utilizaremos o criterio de confluencia co portugués para ilustrarmos a nosa importancia no mundo, entre outras razóns porque non parece autorizado o argumento de que as linguas sexan máis relevantes por contaren con máis ou menos falantes."

Dito doutro xeito: abonda con que o galego sexa noso, lingua da Galiza, mais recoñecendo a unidade lingüística coa familia galego-portuguesa fronte "ás lóxicas opresoras do estado" (ibidem).

Homenagem às duas Marias

2011-07-18T12:05:00.010+02:00

O Ateneo de Santiago e a asociación cultural O Galo queren cubrir a Alameda de Santiago de cor, “como lles gustaría ás Marías”. Hoxe ás dúas en punto –nome polo que tamén se coñecen as irmás Fandiño– as flores encherán de vida un día que hai 75 anos converteuse no aciago espello dun futuro escuro. As dúas compostelás, duramente represaliadas no franquismo pola súa pertenza a unha familia de esquerdas, precisaban desta homenaxe popular que nace, como di Encarna Otero, “da unión de varias persoas que comezaron a falar”. Falar e recordar, quizais sexa o que fai falla nesta sociedade, aínda que “das cousas de Santiago non se pode falar”. Pero si escribir e así o fixo Bernardino Graña, que define á perfección ás Marías no seu poema “Rosas de trapo”. A súa lectura no recital poético do luns na Alameda servirá como homenaxe a dúas mulleres que foron a esencia do outro Santiago que non estaba encorsetado polo catolicismo da época da posguerra e a ditadura franquista.

As Marías eran inicialmente tres, aínda que a terceira maría non puido acompañar as súas irmáns por moito tempo, e saían cada día a pasear dende a rúa do Espírito Santo para percorrer a zona vella ata a Alameda. Maruxa–a maior das dúas– e Coralia “poñíanlle a cor a unha cidade escura”. As súas chamativas vestimentas “de todas as cores do arco da vella” valéronlles recibir o nome por parte dos “estudantes máis liberais, de Igualdade, Liberdade e Fraternidade”.

As dúas irmás, costureiras, deseñaban as “súas propias roupas coas telas que lles daban as tendas”. Mais os seus vestidos non eran máis ca trapos que “escondían os seus corpos escuálidos”. A felicidade que transmitían as súas vestimentas e a actitude transgresora que amosaban nos seus paseos –falaban cos rapaces e piropeábanos, cousa impensable para as damas compostelás– convertéronas nunhas mulleres excéntricas.

Seque aqui: http://www.xornal.com/artigo/2011/07/16/cultura/longo-paseo-das-duas-punto/2011071623175000246.html

Represión durante a Guerra Civil

A familia Fandiño Ricart estaba formada por once irmáns, fillos dun zapateiro da Rúa Espírito Santo, tres dos cales Alfonso, Antonio e Manuel, estaban inseridos no movemento anarquista coma militantes da CNT, ata o punto que un deles, Antonio, chegou a adquirir unha alta responsabilidade na organización durante a guerra. Un destes irmáns foi paseado durante a guerra, e os outros dous fuxiron, mais finalmente foron descubertos e encarcerados. Para dar con estes irmáns fuxidos, crese que a Policía Social torturou a Coralia e a Maruxa, e mesmo que incluso unha delas foi violada nomonte Pedroso.
Non está claro se elas pertenceran ao movemento anarquista, pero si se cre que a súa ideoloxía era de esquerdas. O xornalista Raimundo García Domínguez, Borobó, mantivo que eran membros da CNT, coma os seus irmáns, e que mesmo levaran a cabo tarefas de enlace con sindicalistas fuxidos.

Simpatía da veciñanza

As dúas irmás caeron na pobreza logo de que os veciños da cidade deixaran de facer pedidos ao taller de costura que rexentaban, para que a policía non os vinculase a elas. Maila a este medo, a veciñanza compostelá sentía en xeral simpatía cara elas, e cando logo da guerra pasaron a vivir da caridade, quen querían axudalas non lles daban a esmola directamente, senón que mercaban cousas para elas nos comercios da cidade, nomeadamente nosupermercado Carro, situado na Praza do Toural, onde o dono Tito Carro llelos daba coma se foran promocións e non caridade. Así mesmo, segundo conta Fermín Bescansa, nunha ocasión unha treboada estragou o teito da súa vivenda, e organizouse unha colecta que xuntou 250.000 pesetas, o valor dun piso da época.

Máis aqui: http://gl.wikipedia.org/wiki/As_dúas_Marías%20

Mais fotos delas, aqui:
http://www.culturagalega.org/album/detalle.php?id=213

Olha só

2011-07-17T19:43:00.000+02:00

Máis fiable cá Enciclopedia Britannica.

Proposiçom de matrimónio que correu mal, mal....

2011-07-16T17:42:00.001+02:00

Crazy Marriage Proposal - Watch more Funny Videos